Ο Άγγλος Ασθενής...

Άει σιχτίρ! 2 χρόνια είχα να αρρωστήσω και τους τελευταίους 2 μήνες αρρώστησα 2 φορές... Τι μου συμβαίνει γιατρέ μου? Θα ζήσω?

Στις οικονομικές επιστήμες με την έννοια του κόστους, δεν εννοούνε μόνο το πόσο κοστίζει μια συναλλαγή, μια πράξη, κάτι τέτοιο... Ως κόστος θεωρείται και μια εναλλακτική ενέργεια που θα μπορούσε ο καθένας να κάνει και κάθε θυσία που γίνεται ενώ ο χρόνος περιορίζεται σε κάτι άλλο...

Και ως κόστος λοιπόν βλέπω την καθήλωση μου στο κρεβάτι (να είχα και παρέα να πάει στο διάολο, " βήχω πιο δυνατά από σένα, γιούπι!")... Γμτ... Ούτε για μπύρες στον "Ήλιο" πήγα, ούτε να πάω να δω τη συναυλία των σχολείων στη Ναυαρίνου στην "αντιπαρέλαση", ούτε τπτ...

Σαν το βόδι κοιμάμαι 15 ώρες τη μέρα και τις υπόλοιπες γκρινιάζω γιατί δεν ευχαριστιέμαι ούτε την αναπνοή μου... Άει σιχτίρ πια! Ούτε το τσιγάρο έχει την ίδια γεύση γμτ... Γιατί το καπνίζω όντας άρρωστος? Μπας και ευχαριστηθώ και τπτ μέσα στη μιζέρια μου... Τα χείλη μου έσκασαν και πονάω... Μα που το έβαλα το Λιποζάν?

Κάπως έτσι πρέπει να'ναι τα γηρατειά πάντως... Αποκομμένος από συγγενείς κ φίλους, κλεισμένος στο σπίτι σου, ο αέρας μυρίζει νοσοκομείο και τα μικρόβια χορεύουν πέρα δώθε...

Άσε που η γαμωτηλεόραση δεν έχει τπτ... Να ανοίξεις κανένα βιβλίο? Σε πιάνει πονοκέφαλος... Να μπεις ίντερνετ? Μετά από 5-10 λεπτά τα μάτια μου καίνε (απορώ πως αντέχω τώρα)... Και με τι όρεξη να μιλήσεις σε κάποιον? Να σου πει "βγήκα χθες έξω και πέρασα τέλεια"??? Εγώ να δεις! Φώναξα τους άλλους ασθενείς τις πολυκατοικίας, πίναμε χαμομήλι τυλιγμένοι με κουβέρτες και παίζαμε Scrabble... Ούτε κιθάρα δεν έχω όρεξη να παίξω...

Θυμίζω Άγγλο Ασθενή με τόσα τσαγάκια που κατεβάζω... Ευτυχώς αύριο είναι Κυριακή... Και είτε άρρωστος είτε όχι, μετά τις 12 το βράδυ θα είναι αφιερωμένο στην "5η ημέρα"... Αλλά για αυτό θα σας μιλήσω αύριο όταν θα πίνω το πρώτο τσάι της ημέρας...

Γεια σας και περαστικά μας...