Χρόνια Πολλά? Όχι, δε θα πάρω...

Το έχουν οι μέρες να γινόμαστε υποκριτικά μελαγχολικοί και ευαισθητούληδες στις γιορτές (ποιος γιορτάζει αλήθεια?). Και να καταπνίγουμε αυτό το συναίσθημα με τα μελομακάρονα, τα λαμπάκια στα δέντρα και τα φτηνά στολίδια στις βιτρίνες. Να κλαίμε ευκολότερα, αλλά με την ίδια ευκολία να καταβροχθίζουμε τη γαλοπούλα και τη γέμιση λες και δεν υπάρχει αύριο. Να θυμόμαστε όποιον ξεχάσαμε όλη τη χρονιά και όταν κλείσουμε το τηλέφωνο να αρχίσουμε το θάψιμο...

Αλλά επιτρέψτε μου να ευχηθώ και εγώ, μήπως και με πιάσει αυτό το κλίμα των εορτών... Οι ευχές μου δε θα έχουν εσάς αποκλειστικά ως αποδέκτες φίλοι μου (όσοι είστε και όσοι αισθάνεστε έτσι, το ξέρω πως δε θα με παρεξηγήσετε), αλλά κάποιους που αφενός δε μπορούν να με διαβάσουν και αφετέρου με διαβάζουν και ανήκουν σε μια τέτοια κατηγορία...

Τις θερμότερες ευχές μου:

• Σε όσα παιδιά υποφέρουν, σε όσα θα υποφέρουν και σε όσα αγωνίζονται ακόμα...

• Στις γυναίκες που δε θα γίνουν ποτέ γυναίκες αυτού του κόσμου...

• Στους ανθρώπους που ζουν δίπλα μας...

• Σε όσους θα περάσουν μόνοι τις γιορτές...

• Στους κατοίκους αυτού του πλανήτη, που όταν κλαίνε δεν τους ακούμε...

• Σε όσους και όσες έφυγαν αλλά δε θα ξεχάσουμε...

• Σε όσους μένουν και δείχνουν το δρόμο...

• Σε όσους είναι στο σύστημα, αλλά το ξεβρακώνουν για εμάς...

• Σε εμάς που μας τα'χουν κάνει "πλανήτες" αλλά ακόμα την παλεύουμε...

• Σε όσους πίνουν κόκκινη μπύρα σαν και μένα...

• Στα καρντάσια που ονειρεύονται, ελπίζουν και αγωνίζονται...

• Σε όσους μας κάνουν και (χαμο)γελάμε...

Και τέλος...

• Στις γυναίκες που ποτέ δε θα μας καταλάβουν και ποτέ δε θα καταλάβουμε...

Love and Poison
xx

υ.γ. Ποια είναι αυτή η "Mary Christmas" που ακούω συνεχώς το όνομά της?