World AIDS Day - Klaus Nomi...

Παγκόσμια μέρα για το Aids σήμερα... Δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία σε γιορτές και επετείους... Το πως αντιλαμβάνεται ο καθένας μας κάποιες τέτοιες ημέρες θύμησης (ή ενημέρωσης αν προτιμάτε) είναι αντικειμενικό...

Στη ζωή μου όμως, η μουσική είναι που έχει τον κυρίαρχο ρόλο και σε αυτό το blog (όσοι άτυχοι και αν το διαβάζουν και όσοι κατέχουν μερικές πιο εξειδικευμένες γνώσεις), θα καταλάβουν ότι τα θέματα στα οποία αναφέρομαι 9 στις 10, εμπνέονται από το αντίστοιχο τραγούδι που παίζει στο background. Όπως και να το κάνουμε, υπάρχουν τραγούδια που συνδέονται έμμεσα ή άμεσα με τη ζωή μας γενικότερα και επηρεάζουν το general mood μας.

Δε θα γράψω για το Aids. Αφήνω σε άλλους να γράψουν για το αν πρέπει να προσέχετε και την σημασία της προφύλαξης. Σήμερα θα γράψω για τον Klaus Nomi, έναν από τους πρώτους "διάσημους" που έφυγαν από Aids στην ιστορία.

Γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου (πάντα πρωτοπόροι οι Υδροχόοι) το 1944 στη Γερμανία και μέχρι τα μέσα του '70 η ζωή του κυμαινόταν στην αφάνεια, μέχρι που έφυγε για τη Νέα Υόρκη. Παρακολούθησε μαθήματα φωνητικής και το 1978 γίνεται γνωστός στα underground club του Μεγάλου Μήλου. Ένας υψίφωνος τενόρος που συνδύαζε τη γεννημένη για όπερα φωνή του με την electro/synth pop και την εμφάνιση που προκαλούσε. Ένας γνήσιος απόγονος της post pop-art era, του Club 54, του Ziggy Stardust και του glam rock, καθώς και όλου του underground κινήματος στην Αμερική που προκαλούσε κάθε τι συμβατικό και πειραματιζόταν με οτιδήποτε αμφισεξουαλικό.

Τότε ήταν που τον πρόσεξε ο David Bowie και τον κάλεσε να τον συνοδεύσει σε τηλεοπτικές εμφανίσεις. Λίγο αργότερα, ο Klaus καταλήγει να σχεδιάζει και τα κοστούμια του Bowie. Ένας εξαίσιος frontman, που σε κάθε show τα ηχητικά και οπτικά συναγωνίζονταν σε ένταση και εντυπωσιασμό τη φωνή και την εμφάνισή του.

Με καταγγελτικό λόγο για τους πολιτικούς και το κεφάλαιο που κυβερνάει, για την γη που καταστρέφεται από την παγκόσμια υπερθέρμανση (αλήθεια, πόσο μπροστά από την εποχή του ήταν στις αρχές του '80 και πόσο επίκαιρος σήμερα), αλλά πάντα με έναν τόνο αισιοδοξίας για την κοινωνία οτι θα τα καταφέρει και πάντα με καυστικό χιούμορ, περνούσε όσα ήθελε να πει.

Έφυγε από τη ζωή στις 6 Αυγούστου του 1983 από μια ασθένεια που προκλήθηκε από τον HIV και οι στάχτες του σκορπίστηκαν στην αγαπημένη του πόλη, τη Νέα Υόρκη, εκεί που ένιωθε πάντα σπίτι του. Η καριέρα του ήταν σύντομη. Δεν γνώρισε ποτέ την μεγάλη δόξα, τον παρομοίαζαν με εξωγήινο, αλλά όπως συμβαίνει συνήθως, το μουσικό και ιδιοφυές ταλέντο του γενικότερα αποθεώθηκε μετά θάνατον. Δε θα ξεχάσω ποτέ "The man who came from outer space, to save the human race...". Κάποιοι πρωτοπόροι (έστω και εκκεντρικοί), θα ζουν για πάντα ανάμεσά μας... Για όποιον ενδιαφέρεται, θα του συνιστούσα το documentary/film για την ζωή του Klaus Nomi, με τίτλο "The Nomi Song"...


Klaus Nomi - Total Eclipse (σωστά θυμάστε οι παλιότεροι... το τραγούδι που έπαιζε στη διαφήμιση του Campari είναι)




Klaus Nomi - Cold Song (ίσως... το soundtrack του τέλους)

What power art thou,

Who from below,

Hast made me rise,

Unwillingly and slow,

From beds of everlasting snow !

See'st thou not how stiff,

And wondrous old,

Far unfit to bear the bitter cold.

I can scarcely move,

Or draw my breath,

I can scarcely move,

Or draw my breath.

Let me, let me,

Let me, let me,

Freeze again...

Let me, let me,

Freeze again to death !