Ουσιαστικά όμως αν το καλοσκεφτείτε, αυτό που θέλει να τονίσει ο Φρίνεμαν (για όσους έτυχε να διαβάσουν την "Οικιστική και Πολιτισμική Προσέγγιση των Σύγχρονων Luben Nibelungen") είναι το εξής:
Την ύπαρξη πολλών επιπέδων σε κάθε έννοια και εκδήλωση της ζωής, μέσα από μια πάλη ανάμεσα στο ασυνείδητο και το συνειδητό, που στην προσπάθεια αυτή να ενωθεί με το Θείο χάνει χρόνο (βλέπε την "Αναζήτηση του χαμένου χρόνου" του Προύστ). Όλα αυτά, θα οδηγήσουν σύμφωνα με τον Φρίνεμαν στην αυτογνωσία και στη συνέχεια στο περιβόητο και πολυπόθητο "επίπεδο" του ατόμου.
Η διαφορά όμως ενός κοινού νου και ενός πιο "μυημένου" είναι ότι ο πρώτος θα μπορέσει να φτάσει μέχρι το πρώτο, άντε δεύτερο επίπεδο, ενώ ο εξασκημένος/καλλιεργημένος ίσως μέχρι και το δέκατο.
Μολαταύτα, μου δημιουργήθηκε η εξής απορία που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας: Η δύναμη του μυαλού και οι νόμοι που διέπουν την εγκεφαλική λειτουργία καθώς και την κοινωνιολογική/καλλιτεχνική έκφραση και ανάγκη του ενός προς το σύνολο ισχύουν για τα πληγωμένα κυκλάμινα της bourgeoisie?
υ.γ. Οποιαδήποτε διαφωνία, συζήτηση ή ερώτηση δεκτή...
Το έχουν οι μέρες να γινόμαστε υποκριτικά μελαγχολικοί και ευαισθητούληδες στις γιορτές (ποιος γιορτάζει αλήθεια?). Και να καταπνίγουμε αυτό το συναίσθημα με τα μελομακάρονα, τα λαμπάκια στα δέντρα και τα φτηνά στολίδια στις βιτρίνες. Να κλαίμε ευκολότερα, αλλά με την ίδια ευκολία να καταβροχθίζουμε τη γαλοπούλα και τη γέμιση λες και δεν υπάρχει αύριο. Να θυμόμαστε όποιον ξεχάσαμε όλη τη χρονιά και όταν κλείσουμε το τηλέφωνο να αρχίσουμε το θάψιμο...
Αλλά επιτρέψτε μου να ευχηθώ και εγώ, μήπως και με πιάσει αυτό το κλίμα των εορτών... Οι ευχές μου δε θα έχουν εσάς αποκλειστικά ως αποδέκτες φίλοι μου (όσοι είστε και όσοι αισθάνεστε έτσι, το ξέρω πως δε θα με παρεξηγήσετε), αλλά κάποιους που αφενός δε μπορούν να με διαβάσουν και αφετέρου με διαβάζουν και ανήκουν σε μια τέτοια κατηγορία...
Όσοι και όσες προλάβατε την φώτο και αφεντομουτσουνάρα μου σε ένα προηγούμενο post ("In my own sick way...") ίσως την χαρήκατε, άλλοι την κατεβάσατε, παράλλοι την βάλατε στον τοίχο για να πετάτε βελάκια, όπως και να'χει πάει...
Έγραψα ένα post για να ξεσπάσω, αλλά επειδή χαλάστηκα περισσότερο όσο το σκεφτόμουν, το πήρε ο διάολος φαντάρο και ο κάδος ανακύκλωσης του blogspot...
Καμία έμπνευση για σήμερα... Και έχω νεύρα... Από τη μία θέλω να βγω να πλακωθώ στις μπύρες με την αγοροπαρέα (που έχει μήνες να παραβρεθεί ολόκληρη λόγω προσωπικών διαφωνιών στο παρελθόν), από την άλλη βαριέμαι να πάω από τον καναπέ ως το κρεβάτι...
Γαμώ τα Χριστούγεννα μου μέσα...
υ.γ. Τραγούδι του 2007: Hard Fi - Better Do Better (παρόλο που είναι παλιότερο)
"...You think I'm gonna take you back! You'd better do better than that. I'll tell ya how its gonna be, don't you never ever come near me.
Let me tell you how I've been I've been hiding from my friends, hiding from the world, hiding from myself. You think you'll come round here, start singing in my ear, girl you damaged me, I don't forgive so easily. You'd better do better than that!
Say something, something... Say something, something...
Αφιερωμένο σε όλους τους "Ανάξιους Απόγονους Πανάξιων Προγόνων"... Άει σιχτίρ... Μακάρι να μην έρθετε ποτέ στη θέση τους...
υ.γ.1 Ευχαριστώ την Άλεξ για το "δανεισμό" του βίντεο... υ.γ.2 Οι Tears τα λένε όλα...
"You are the dust and I am the rain Lets go out in the rust and Let's gather the change
Let's take to the streets You and I we're life's refugees But like Bonnie and Clyde we're free Don't say there's nothing between us
You stain the pavements I'll take the blame Our love is our savior Our life is our grave
Let's take to the streets You and I we're life's refugees But like Bonnie and Clyde we're free Don't say there's nothing between us
Cause we're all refugees And we're all drifting like leaves But like Bonnie and Clyde we're free Don't say there's nothing between us
We'll live for the sunshine And smile through the rain
And we're all refugees And we're all drifting like leaves But like Bonnie and Clyde we're free Don't say there's nothing between us
So let's take to the streets You and I compete with the freaks And like Bonnie and Clyde we're free Don't say there's nothing between us Well there's nothing between us Well there's nothing between us..."
Κάποτε στην Μεγάλη Βρετανία είχαν ανοίξει τις "αγκάλες" τους και καλούσαν όλους τους κατοίκους της Κοινοπολιτείας να μεταναστεύσουν στην Γηραιά Αλβιώνα για δουλειά. Το εγχείρημα πέτυχε. Εκατοντάδες χιλιάδες Πακιστανοί και Ινδοί μεταφέρθηκαν στην Αγγλία για ένα καλύτερο μέλλον.
Σήμερα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της βρετανικής κουλτούρας και παρόλο που κατηγορούμε εμείς οι "προοδευτικοί δημοκράτες" τους Άγγλους ως "ρατσιστικά γουρούνια", έχουν μάθει να συμβιώνουν μαζί τους αρμονικά. Στα γυράδικα, στα ταξί, στα λεωφορεία, παντού θα δεις Ασιάτες ή "Greens" όπως ακούγαμε να τους λένε οι "λευκοί"...
Τα τελευταία χρόνια, μία από τις χώρες που μεταναστεύουν οι Ινδοπακιστανοί, είναι και το Ελλάντα. Αλλά κάποιο λάθος έχουνε κάνει όλοι τους. Δεν ξέρω αν το Υπουργείο Τουρισμού κάνει διαφημίσεις στο Νέο Δελχί και κυρίως στο Ισλαμαμπάντ, αλλά το "Greek hospitality" δεν συνάδει άμεσα με την χώρα και σίγουρα δεν είναι η Γη της Επαγγελίας για εσένα φτωχέ μου φίλε Ασράφ...
Πρώτα ήταν οι απαγωγές και η ιστορία του τότε Υπουργού Δημόσιας Τάξης... Μετά οι ξυλοδαρμοί από τους νεοναζί... Τώρα η μαύρη εργασία και η εκμετάλλευση από τον άνθρωπο που έπρεπε να είναι υπόδειγμα ως Υπουργός Εργασίας... Λίγο πριν από αυτό, η Ιφιγένεια και η περιπέτειά της...
Πριν 2-3 βδομάδες έτυχε να δω τον άλλον Υπουργό (χαϊδευτικά "Πάκη") που επισκέφθηκε πρόσφατα στη Σάμο ένα νέο κτιριακό συγκρότημα υποδοχής λαθρομεταναστών. Συνομιλώντας λοιπόν μπροστά στις κάμερες με κάποιον "περήφανο που η ανάγκη τον έκανε να ξενιτευτεί" μετανάστη, τον ρωτούσε διάφορες εθιμοτυπικές ηλιθιότητες όλο ευγένεια. Και στο τέλος του είπε σε άπταιστα βλαχοεγγλέζικα "γκουντ λακ"! Σαν να έλεγε στα τσακίδια μου ακούστηκε εμένα αλλά δεν πειράζει...
Φίλε Ασράφ, όπου και να'σαι... Μην κάνεις το λάθος κ έρθεις προς τα εδώ... Αυτά που άκουγες μικρός περί Παρθενώνα, Δημοκρατίας και Ελληνικού πολιτισμού είναι κουραφέξαλα (κοίτα ποιος είναι Υπουργός Πολιτισμού για να βεβαιωθείς)... Τα cd τα πουλάνε οι μαύροι, τα ρούχα οι Κινέζοι, τα σκαλιστά γλυπτά και τσάντες επίσης οι μαύροι, οι Ρώσοι τις γυναίκες και οι Αλβανοί τα ναρκωτικά... Οι Έλληνες τι κάνουν? Τους επιβλέπουν και σιγοντάρουν...
Για αυτό σου λέω... Άστο καλύτερα καρντάσι... Στο τέλος θα σου ζητήσουν να στήσεις και κώλο... Καλύτερα δείξε μας εσύ το δικό σου σαν άλλος William Wallace και κράτα ψηλά το κεφάλι για ότι είσαι...
Μετά από ένα αρκετά μεγάλο διάλειμμα, το Hang The Djs επαναλειτουργεί...
Το μικρό αδελφάκι του Love and Poison μεγαλώνει... Από σήμερα θα ενημερώνεται καθημερινά με νέα pop tunes. Μη ξεχνάτε που πρωτακούσατε ότι θα παίζουν οι playlists και τα μαγαζιά σε ένα 3μηνο από τώρα το λιγότερο...
υ.γ.1 Θέλω εκπομπή στο ράδιοοοοοοοοοοοοο και indiepop nights σε μαγαζιά... Όποτε βγαίνω έξω και ακούω τι παίζει, γελάω... Ουφ, τα είπα και ησύχασα... υ.γ.2 Ναι ρε, είμαι wannabe ψώνιο ;Ρ
Hang the Dj, because the music that he constantly plays, it says nothing to me about my life...
Καταγγέλλω τον τύπο με τα μούσια πίσω από την μπάρα (παλικάρι από τα λίγα) που επιχείρησε να "δολοφονήσει" εμένα και την Sanity Loss Era χθες με τα αμέτρητα σφηνάκια...
Όταν αυτά που σε κερνούν είναι περισσότερα από όσα έχεις πιει, τότε αισθάνεσαι supersonic... Ευτυχώς που δεν με πιάνει το hangover...
"...I'm feeling supersonic Give me gin & tonic You can have it all but how much do you want it? You make me laugh Give me your autograph Can I ride with you in your BMW? You can sail with me in my yellow submarine..."
Πρώτη είδηση είναι στα Τούρκικα ΜΜΕ ο ξυλοδαρμός Έλληνα δημοσιογράφου στην Κων/πολή... Δεν πήρε όμως την ίδια έκταση εδώ ο ξυλοδαρμός των Παλαιστίνιων στο Αιγάλεω τις προάλλες και στον Ρέντη πριν μερικές βδομάδες από 30μελείς ομάδες ακροδεξιών...
Εμείς οι "πολιτισμένοι μη βάρβαροι" δεν είμαστε οι υπέρμαχοι για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην γείτονα χώρα και δεν τους κατηγορούμε/εκβιάζουμε συνέχεια με αυτά τα επιχειρήματα για την ενταξιακή τους προοπτική στην Ε.Ε?
Ε τότε πως στο διάολο γίνεται οι γείτονες να μην λογοκρίνουν το τι γίνεται στη χώρα τους και η δημοκρατική Ελλάδα να αποσιωπά και να συγκαλύπτει με την βοήθεια της αστυνομίας τα γεγονότα?
Μήπως τελικά ο Τροχανάς είχε δίκιο όταν φώναζε "Αλήτες - ρουφιάνοι - δημοσιογράφοι"? Και πόσο δίκιο έχουν οι Depeche?
"Now you're standing there tongue tied You'd better learn your lesson well Hide what you have to hide And tell what you have to tell
You'll see your problems multiplied If you continually decide To faithfully pursue The policy of truth
Never again is what you swore, the time before Never again is what you swore, the time before... "
Διαβάζοντας το post του Σπύρου Σεραφείμ σχετικά με την μοναξιά που υπάρχει στις μέρες μας, στην ερώτησή του "Μήπως ξέρετε να μου πείτε, κύριε, γιατί κάνει τόση μοναξιά εκεί έξω", του απάντησα:
"Γιατί οι μεν άνδρες δεν κατάλαβαν από τα λάθη τους και οι δε γυναίκες φοβούνται να τα αποδεχτούν..."
Τα συναισθηματικά αδιέξοδα που μου συμβαίνουν και η αστάθεια δεν λέγεται... Και ξανά πάλι απ' την αρχή... Ενθουσιασμός, συνειδητοποίηση της πραγματικότητας, απογοήτευση... Το πήρα απόφαση... Δε θα μάθω ποτέ από τα λάθη μου... Το να ερωτευτείς είναι πολύ πιο δύσκολο από το ν'αγαπήσεις... Για αυτό είμαι single...
Εσείς?
υ.γ. Οι Travis που παίζουν στο βάθος και το "Love Will Come Through", αφιερώνεται σε όσους/όσες ελπίζουν ακόμα... Εγώ έχω σταματήσει...
Παγκόσμια μέρα για το Aids σήμερα... Δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία σε γιορτές και επετείους... Το πως αντιλαμβάνεται ο καθένας μας κάποιες τέτοιες ημέρες θύμησης (ή ενημέρωσης αν προτιμάτε) είναι αντικειμενικό...
Στη ζωή μου όμως, η μουσική είναι που έχει τον κυρίαρχο ρόλο και σε αυτό το blog (όσοι άτυχοι και αν το διαβάζουν και όσοι κατέχουν μερικές πιο εξειδικευμένες γνώσεις), θα καταλάβουν ότι τα θέματα στα οποία αναφέρομαι 9 στις 10, εμπνέονται από το αντίστοιχο τραγούδι που παίζει στο background. Όπως και να το κάνουμε, υπάρχουν τραγούδια που συνδέονται έμμεσα ή άμεσα με τη ζωή μας γενικότερα και επηρεάζουν το general mood μας.
Δε θα γράψω για το Aids. Αφήνω σε άλλους να γράψουν για το αν πρέπει να προσέχετε και την σημασία της προφύλαξης. Σήμερα θα γράψω για τον Klaus Nomi, έναν από τους πρώτους "διάσημους" που έφυγαν από Aids στην ιστορία.
Γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου (πάντα πρωτοπόροι οι Υδροχόοι) το 1944 στη Γερμανία και μέχρι τα μέσα του '70 η ζωή του κυμαινόταν στην αφάνεια, μέχρι που έφυγε για τη Νέα Υόρκη. Παρακολούθησε μαθήματα φωνητικής και το 1978 γίνεται γνωστός στα underground club του Μεγάλου Μήλου. Ένας υψίφωνος τενόρος που συνδύαζε τη γεννημένη για όπερα φωνή του με την electro/synth pop και την εμφάνιση που προκαλούσε. Ένας γνήσιος απόγονος της post pop-art era, του Club 54, του Ziggy Stardust και του glam rock, καθώς και όλου του underground κινήματος στην Αμερική που προκαλούσε κάθε τι συμβατικό και πειραματιζόταν με οτιδήποτε αμφισεξουαλικό.
Τότε ήταν που τον πρόσεξε ο David Bowie και τον κάλεσε να τον συνοδεύσει σε τηλεοπτικές εμφανίσεις. Λίγο αργότερα, ο Klaus καταλήγει να σχεδιάζει και τα κοστούμια του Bowie. Ένας εξαίσιος frontman, που σε κάθε show τα ηχητικά και οπτικά συναγωνίζονταν σε ένταση και εντυπωσιασμό τη φωνή και την εμφάνισή του.
Με καταγγελτικό λόγο για τους πολιτικούς και το κεφάλαιο που κυβερνάει, για την γη που καταστρέφεται από την παγκόσμια υπερθέρμανση (αλήθεια, πόσο μπροστά από την εποχή του ήταν στις αρχές του '80 και πόσο επίκαιρος σήμερα), αλλά πάντα με έναν τόνο αισιοδοξίας για την κοινωνία οτι θα τα καταφέρει και πάντα με καυστικό χιούμορ, περνούσε όσα ήθελε να πει.
Έφυγε από τη ζωή στις 6 Αυγούστου του 1983 από μια ασθένεια που προκλήθηκε από τον HIV και οι στάχτες του σκορπίστηκαν στην αγαπημένη του πόλη, τη Νέα Υόρκη, εκεί που ένιωθε πάντα σπίτι του. Η καριέρα του ήταν σύντομη. Δεν γνώρισε ποτέ την μεγάλη δόξα, τον παρομοίαζαν με εξωγήινο, αλλά όπως συμβαίνει συνήθως, το μουσικό και ιδιοφυές ταλέντο του γενικότερα αποθεώθηκε μετά θάνατον. Δε θα ξεχάσω ποτέ "The man who came from outer space, to save the human race...". Κάποιοι πρωτοπόροι (έστω και εκκεντρικοί), θα ζουν για πάντα ανάμεσά μας... Για όποιον ενδιαφέρεται, θα του συνιστούσα το documentary/film για την ζωή του Klaus Nomi, με τίτλο "The Nomi Song"...
Klaus Nomi - Total Eclipse (σωστά θυμάστε οι παλιότεροι... το τραγούδι που έπαιζε στη διαφήμιση του Campari είναι)
Klaus Nomi - Cold Song (ίσως... το soundtrack του τέλους)
