Being John... Love and Poison...

Και τι δε θα'δινα να μπορέσω να μπω στη σκέψη κάποιων προσώπων... Να καταλάβω κάποια πράγματα... Μάλλον έχω αποτύχει στον τομέα της ψυχολογίας ή δεν κάνω τόσο αυστηρή αυτοκριτική για να κατανοήσω αντιδράσεις, αλλά και πάλι...

Αλλά και εγώ δεν είμαι καλύτερος. Στις καθημερινές μου συναναστροφές ώρες ώρες ούτε εγώ δεν με καταλαβαίνω. Όχι πως είμαι κυκλοθυμικός, απλά απαιτητικός θα έλεγα και ιδιότροπος. Ας με καταλάβαινα και εγώ γιατί αντιδρώ, ενθουσιάζομαι και απογοητεύομαι εύκολα...

Το χειρότερο όμως είναι άτομα που νομίζεις ότι ξέρεις και σε ξέρουν, ξαφνικά από το τίποτα να αλλάζουν τακτική απέναντί σου. Να ανοίγεσαι και να οικειοποιήσεις παραξενιές και συμπεριφορές του άλλου, αλλά να μην γίνεται το ίδιο vice versa. Αυτό δεν είναι οι σχέσεις σήμερα? Ένα παιχνίδι ψυχολογίας και αμοιβαιότητας?

Παρόλα αυτά, θλίβομαι για κάποιες γνωριμίες/σχέσεις που χάλασαν. Και μάλλον δε θα φτιάξουν ποτέ ξανά. O καθένας όμως κάνει τις επιλογές του υποθέτω... Το θέμα είναι τουλάχιστον να αναγνωρίζεις τα λάθη σου...

Pall Mall... Ο Terry Hall δε θα μπορούσε να τα πει καλύτερα για τους Jekyll & Hyde της ζωής μας...

"Like Isabelle Adjani,
She glides by upon,
A bank of violets, with those eyes,
That see it all,
And then she smiles...
Like a bee with honeyed thighs,
A living hell,
A slice of heaven,
She's Jekyll and Hyde,
Every truth and every lie...

Uncertain, coy and hard to please,
She kisses me through gritted teeth,
But when I'm weak,
She whispers dreams...
She says oh well, you're no Mel Gibson,
But that's ok,
Today could be your lucky day,
And I collapse into a heap..."


υ.γ. Με αφορμή την ονομαστική μου εορτή, (σιχαίνομαι κάτι τέτοιες γιορτές/ημέρες) να ευχηθώ σε όσους γιορτάζουν χρόνια καλά και δει υμάς ψυχική γαλήνη και ευτυχία. Μόνο εγώ μπορώ να κάνω ευχές, όσοι μου κάνουν δεν πιάνουν, άσε που με τους περισσότερους/ες τις είπαμε την "προάλλα" (ενικός από τις προάλλες, χοχοχο)...