Θαμμένα κόκαλα...

(Συνέχεια από το "505")

Υπήρχε ένα ίχνος από την κολόνια της πάνω του... Πριν από 5 λεπτά είχε κλείσει πίσω του την πόρτα ενός δωματίου με τον αριθμό "505".. Οριστικά? Ίσως...

"Και τώρα τι?" αναρωτήθηκε, "πάλι στα ίδια"... Κοίταξε το ρολόι του... Η ώρα ήταν περίπου 9μιση το πρωί... Από την αριστερή τσέπη του παλτού του έβγαλε ένα κομμάτι χαρτί... "Σταθμός Λαρίσης: Αναχώρηση για Θεσσαλονίκη στις 11:30" έγραφε...

Άναψε ένα τσιγάρο και ξεκίνησε να περπατάει γρήγορα... Για ακόμα μια φορά μετάνιωσε... Ήθελε να αφήσει πίσω του το "505"... Έκανε το ίδιο κρύο με χθες το βράδυ... Ο αχνός της αναπνοής του ήταν εντονότερος από τον καπνό που έβγαινε από τα πνευμόνια του... Μπήκε μέσα στο πρώτο μαγαζί που είδε να πάρει έναν καφέ... Είχε πάει 10 και... Δεν ήθελε να φάει τίποτα... Δεν κατέβαινε μπουκιά... Σιχαινόταν τον εαυτό του...

Έκατσε σε ένα παγκάκι και ήπιε τον καφέ του ενώ έβλεπε τον κόσμο που γυρνούσε από την εκκλησία... Έπαιξε ποδόσφαιρο με τα παιδιά της πλατείας... Ένα από αυτά του έκανε τράκα για τσιγάρο... Του έδωσε... Σηκώθηκε και έφυγε για το ταξίδι της επιστροφής...

Μπήκε στο μετρό... Το κινητό του έβγαλε τον χαρακτηριστικό ήχο για sms... Δίστασε... Θα ήταν το 505... Το ξανασκέφτηκε... Δεν μπορεί να ήταν αυτή... Πάντα αυτός ήταν που επικοινωνούσε μαζί της... Αυτή κρατούσε τις ισορροπίες... "Έχετε μήνυμα στον τηλεφωνητή σας από το 6978******"... Ήταν η γυναίκα του... Μάλλον προσπάθησε να πάρει όσο ήταν μέσα στο μετρό ενώ δεν είχε σήμα... Κατέβηκε στον Σταθμό Λαρίσης... Η ώρα ήταν 11...

Βρήκε γρήγορα το βαγόνι και την θέση του... Άφησε τα πράγματα και κατέβηκε για να κάνει το τελευταίο τσιγάρο πριν το ταξίδι... Έβαλε να ακούσει τον τηλεφωνητή του... "Πρέπει να σου μιλήσω...".

Την πήρε τηλέφωνο μόλις ξεκίνησε το τρένο... "Είχα καθυστέρηση 2 μήνες και σήμερα πήγα και έκανα το τεστ..." του είπε και αυτός πάγωσε... "Θα είμαι εκεί σε 4 ώρες..." της απάντησε και έκλεισε...

Έμεινε στο τζάμι να κοιτάει τα μπαλκόνια με τα απλωμένα ρούχα από τις φτωχογειτονιές στα Πατήσια, ένα ζευγάρι που τσακωνόταν στους Αγίους Ανάργυρους και τους Πακιστανούς στα φανάρια της Νέας Φιλαδέλφειας που πουλούσαν λουλούδια...

"...Γύρνα από την άλλη και ήρθε ο χειμώνας,
κοίτα στον καθρέφτη και δεν θα είσαι εσύ...

Ξέρω που είναι θαμμένα τα κόκαλά μου,
Μπορεί να μου πάρει λίγο χρόνο,
αλλά θα βρω τον τον δρόμο μου για το σπίτι..."

Ήταν οι τελευταίες του σκέψεις πριν κλείσει τα μάτια και κοιμηθεί υπό τους ήχους του μονότονου νανουρίσματος του τρένου πάνω στις γραμμές...

υ.γ. Συνεχίζεται... Κάποια στιγμή...