Το Νεκροταφείο του Φεβρουαρίου...

Ένας πάνθηρας με ακολουθεί... Κλείνομαι στο δωμάτιο μου... Ο μαύρος θηρευτής αναζητά την λεία του... Και κάπου εκεί εγώ... Έγινε σκιά μου... Τα φιλιά του καίνε... Πως θα τον αντιμετωπίσω? Τρέχει... Του πετάω την καρδιά μου να σταματήσω τον ρυθμό του... Το αίμα μου θα σβήσει την δίψα του? Τι είδους φωτιά κυλάει και τι κρύβεται στις διακλαδώσεις των αρτηριών του? Η ανάγκη του επείγει... Είναι ακόρεστη... Μια καταδίωξη...

Κλείνω το μάτια μου και όλος ο κόσμος νεκρώνει... Τα ανοίγω και όλα ξαναγεννιούνται... Ίσως να έπρεπε να αγαπήσω εκείνο το μυθικό πουλί που πίστευαν οι Ινδιάνοι... Το thunderbird... Σαν το ερωτικό τραγούδι ενός τρελού κοριτσιού...

Αισθάνομαι σαν κάποια θεότητα να με έχει κρεμάσει από τις ρίζες των μαλλιών μου... Βρίσκομαι εκεί... Μόνος... Εγκαταλελειμμένος σαν προφήτης της ερήμου... Ο κρεμασμένος άνδρας...

Όλα έγιναν σε μια διαρκή λευκότητα... Είμαι το φάντασμα μιας άσημης αυτοκτονίας... Το μπλε ξυράφι που σκούριασε στο λαρύγγι μου... Είμαι η Ηλέκτρα στο μονοπάτι με τις αζαλέες...

Η αγάπη είναι το στήριγμα και η ισχύς για την κατάρα που με κυνηγάει... Μου θυμίζει ένα ποίημα για τα γενέθλιά μου... Γράφτηκε για μας... 10 δάχτυλα σχηματίζουν ένα μπολ για σκιές... Τα ράμματα μου προκαλούν φαγούρα... Δεν μπορώ να κάνω τίποτα... Θα'μαι σαν καινούριος...

Είμαι κάθετος... Θα προτιμούσα να είμαι ξαπλωμένος... Τα λουλούδια και τα δέντρα διασκορπίζουν την ατμόσφαιρα με τις ευωδιές τους... Περπατώ ανάμεσά τους αλλά κανένα δεν με παρατηρεί... Όταν όμως ξαπλώσω να ξεκουραστώ, επιτέλους τα δέντρα θα με αγγίξουν για μια και μοναδική φορά και τα λουλούδια θα βρουν χρόνο για μένα...

Ρουφάω το τσιγάρο μου... Η νικοτίνη ηδονίζει όλο μου το σώμα... Οι αισθήσεις μου βρίσκονται σε συναγερμό... Το πόδι μου χτυπάει νευρικά πάνω κάτω στον ρυθμό των drums μιας ευγενούς αμαρτίας και κρύβομαι πίσω από την πόρτα...

Κλείνω τις πόρτες σε αυτή την σκοτεινή ενοχή... Κάθε σύρτη σε κάθε πόρτα... Το αίμα μου επιταχύνει... Ακούγεται σαν γκονγκ στα αυτιά μου... Τα βήματα του πάνθηρα ακούγονται στις σκάλες... Ανεβαίνει και ανεβαίνει τα σκαλοπάτια...

Τι μου έμεινε στα χείλη? Γεύση από πικρές φράουλες 45 χρόνια και 13 μέρες πριν...

Υπόκλιση...