(Συνέχεια από το "Πουλί της Νύχτας")
“Τι ωραία χρώματα” σκέφτηκε. Μωβ, κόκκινο, πράσινο, κίτρινο… “Τόσο διαφορετικά μα ταυτόχρονα τόσο αρμονικά”. Είχε βγάλει από “μέσα” της ένα ουράνιο τόξο, αλλά το έργο της δε θα αποκτούσε ποτέ τη δόξα και τη φήμη που απέκτησε ο Ματίς όντας ο ηγέτης του φοβισμού. “Κρίμα γαμώτο, η τέχνη θυσιάζεται στο βωμό της μητρότητας” ψιθύρισε και τράβηξε το καζανάκι…
Η ίδια μόνο με αγρίμι δεν έμοιαζε. Ίσως κάποτε, αλλά όχι τώρα. “Σε 4 ώρες θα είναι εδώ” σκέφτηκε, είχε αρκετό χρόνο για να του μαγειρέψει. Κίνησε να πάει στο σαλόνι αλλά βρήκε στο χαλί. Δυσκολεύτηκε, ζαλιζόταν κιόλας, “αν είναι έτσι οι πρωινές ναυτίες τώρα, φαντάζομαι σε λίγους μήνες”. Έβαλε λίγη περισσότερη δύναμη και έφτασε τη βιβλιοθήκη με τo άλμπουμ του γάμου.
Δεν τον ήθελε αυτόν τον γάμο παρόλο που τον αγαπούσε όσο τίποτα. Δεν ήθελε να τον κρατήσει κοντά της με το ζόρι. Έβγαλε και κράτησε στα χέρια της την φωτογραφία μπροστά στα σκαλιά της εκκλησίας για πάνω από 10 λεπτά.
Αυτός την είχε σηκώσει αγκαλιά στον αέρα όλο χαρά και αυτή η πιο μελαγχολική από όλους. Δίπλα τους η μάνα του με το κλασσικό αινιγματικό της βλέμμα. Ο πατέρας του είχε “φύγει” 1μιση μήνα πριν παντρευτούν. Από την άλλη πλευρά ο πατέρας της με βουρκωμένα μάτια αγκαζέ με την μάνα της και στην άκρη προεξέχουσα μια γυναικεία φιγούρα που κοιτούσε χαμηλά, πιθανότατα τις γόβες της…
Έκλεισε τα μάτια και σκέφτηκε πόσα άλλαξαν από τότε που τον γνώρισε… “Αυτό ονειρευόμουν μικρή; Να χάσω τη γη κάτω από τα πόδια μου; Είναι δύσκολο να αποζητάς το απλό και αυτό να φεύγει χωρίς να φταις… Να κοιτάς τα αστέρια για απαντήσεις και αυτά να πέφτουν μελαγχολικά στη γη αγνοώντας σε… Να αποζητάς την αγκαλιά ενός δέντρου και τα κλαδιά του να γυρνούν από την άλλη και να αγκαλιάζουν τον διπλανό διαβάτη που ακούμπησε πάνω του να ξαποστάσει"…
“Ποτέ δεν άλλαξες αδερφή” ψιθύρισε και έκλεισε το άλμπουμ… Έβαλε ξανά όλη της τη δύναμη να κινήσει τις ρόδες από το καροτσάκι στο οποίο ήταν καθηλωμένη… Αυτή τη φορά δεν βρήκε στο χαλί… Ήταν η δεύτερη της νίκη για σήμερα... Προηγήθηκε το πρωινό τεστ…
υ.γ. Συνεχίζεται... Κάποια στιγμή...
15 friend(s) stabbed me in the front...:
όσο πάει γίνεται και πιο ενδιαφέρον.
Καλώς μας γύρισες!Δε θέλω να σε γνωρίσω,θέλω να σε διαβάζω όμως. Γράφεις αυτά που φοβάμαι εγώ.
Εως την επόμενη φορά xxx!
Ενδιαφέρον!!! Αναμένω τη συνέχεια!
:)
epestrepsa...sou eleipsa? irtha me thn farmakoglwssa mou na sou kanw thn zwh mayri!! xixixixi!! filiaaaaaaa!!
Καλό πάσχα και καλή ανάσταση με υγεία και αγάπη:)
εγω μικρη ονειρευομουν να χασω τη γη κατω απο τα ποδια μου για καποιον, τωρα πλεον δεν αποζηταω το απλο που φευγει χωρις να φταιω...καλωσηρθαμε κ οι δυο, δεν ξερω για σενα εγω παλι νοιωθω λιγο σκουριασμενη!
πολυ ωραια ιστορια...
'Ετσι κι αλλιώς η ηρωϊδα του πόστ σου έχει κερδίσει την μεγαλύτερη όλων των μαχών...την μάχη με το θάνατο φέρνοντας στον κόσμο μια νέα ζωή.Thanks, για το όμορφο πόστ!!!
Χαθήκαμε κουμπάρεεεε
where da fock r u?????
χαιρομαι οταν η διαδρομη μου και οι επισκεψεις μου σε διαφορα blog συναντανε τετοια κειμενα
περιμενω και εγω λοιπον την συνεχεια!
Είδα αυτήν την ιστορία και δεν άντεξα. Ήθελα κατακαλόκαιρο να την δείξω σε όσους μπορούσα. Έτσι το σχόλιό μου είναι άσχετο με το όποιο θέμα βρίσκω, αλλά πιστεύω ότι αυτό θα μου το συγχωρήσετε.
Γιός και Πατέρας!
Η ιστορία με λίγα λόγια πάει κάπως έτσι.
Ένα ζευγάρι αποκτά ένα παιδί που έχει σοβαρή ανατομική αναπηρία. Οι γιατροί τους λένε ότι το παιδί δεν θα έχει νοητική ανάπτυξη και δεν τους δίνουν ελπίδες για το μέλλον του.
Ο μπαμπάς του σε πείσμα όλων των αντίθετων απόψεων αποκτά ένα κώδικα επικοινωνίας μαζί του και το παιδί αναπτύσσεται νοητικά κανονικά και πηγαίνει στο σχολείο. Ο μικρός κάποια στιγμή ζητά από τον μπαμπά του να αθληθεί. Ο μπαμπάς δεν έχει καμία σχέση με τον αθλητισμό και αρχίζει να προπονείται κουβαλώντας τον μικρό του γιό στα χέρια για να έχει κι αυτός την χαρά του αθλητισμού!!!
Το εκπληκτικό; Ο μπαμπάς πλέον έχει τρέξει δεκάδες μαραθώνιους και ironman πάντοτε με την συντροφιά του γιού του!!
Το video δείχνει τη συμμετοχή τους σ' ένα ironman. Ο Dick Hoyt κολυμπάει έχοντας δεμένο πάνω του το γιό του σε βάρκα (!), μετά ποδηλατεί 180 χιλιόμετρα (!) με το γιο του σε ειδική θέση πάνω στο ποδήλατο και τέλος τρέχει κι έναν μαραθώνιο σπρώχνοντας το αναπηρικό καρότσι του γιου του!! Μια συγκινητική και απίστευτα δυνατή ιστορία.
Δείτε το και, ότι και να πούμε, τα λόγια μας είναι φτωχά .....
http://www.youtube.com/watch?v=8gm7XwtIJdM
:
@Erisabetsu-chan
Εγώ γιατί νομίζω το αντίθετο;
@Evi
Αυτό τώρα είναι κομπλιμάν; Lol...
@Sweet and bitter
Θα περιμένεις πολύ μου φαίνεται...
@if.. ιγένεια
Δεν χαθήκαμε... Απλώς ανακτούσαμε κίνητρο...
@Stilvi
Αν φεύγει, έστω και το απλό, άστο να φύγει... Μερικά πράγματα δεν αξίζουν ούτε 2η ματιά...
@Iliaxtida
Θα'θελα να συνεχίσεις τις δικές σου όμως...
@Vanessa
Βιάζεσαι... Την ζωή δεν την έφερε ακόμη...
@blossom
Εδώ και κει και ακόμα παραπέρα...
@fei
Ίσως να μην αξίζει η αναμονή... Δεν ξέρω... Ουφ...
Post a Comment