This is the last song I will ever sing...

Αγαπητό μου μπλογκ, αυτό ήταν... See you in your next life...

Όταν μια σχέση και τα συναισθήματά της είναι μονόπλευρα, δεν έχει νόημα να συνεχίζεις παρά τα όσα περάσατε μαζί...

Αυτή η σελίδα λοιπόν γυρνάει, το κεφάλαιο αυτό κλείνει. Ήσουν κάτι παραπάνω από ένα απλό ηλεκτρονικό ημερολόγιο, πίστεψέ με... Αλλά όσο και αν το προσπάθησα τους τελευταίους αρκετούς μήνες, νομίζω πως όσα είχα να μοιραστώ μαζί σου, πολύ απλά τελείωσαν...

Την πρωταπριλιά του 2007, όταν και ξεκινήσαμε, σίγουρα δεν περίμενα ότι θα κρατούσαμε τόσο πολύ. Σου είπα πολλά, πάντα με άκουγες. Μαζί με σένα και κάποιοι φίλοι ή μη. Άλλους τους γνωρίζαμε από πριν, άλλους τους μάθαμε από εδώ. Άλλους τους συναντήσαμε, με άλλους δεν έτυχε. Με άλλους συνεχίζουμε, με άλλους όχι. Σε άλλους μάθαμε το "μπλόγκινγκ", άλλοι μας έμαθαν τη σημασία του να είσαι ο εαυτός σου. Άλλοι μας αγάπησαν και άλλοι μας μίσησαν...

Αλλά τι είναι η ζωή χωρίς τα πάθη της;

Με όσους οι δρόμοι μας χώρισαν, υποθέτω θα ήταν το καλύτερο και για τους 2 μας... Όσοι στεναχωρηθούν που δε θα με διαβάζουν πλέον, μάλλον με υπερεκτίμησαν... Όποιος θέλει να με βρει, ξέρει τον τρόπο... Σας αφήνω υπό τους ήχους του τραγουδιού που θα ήθελα να παίζει σαν soundtrack όταν σας πω κάποια στιγμή οριστικά αντίο... Μέχρι τότε...

Εις το επανιδείν...

υ.γ. Ο αείμνηστος Brian Clough είχε πει: "Μη μου στείλετε λουλούδια όταν πεθάνω. Αν σας αρέσω, στείλτε τα μου τώρα..."