Love and Poison

This is the last song I will ever sing...

2008-11-12T20:26:00.012+02:00

Αγαπητό μου μπλογκ, αυτό ήταν... See you in your next life...

Όταν μια σχέση και τα συναισθήματά της είναι μονόπλευρα, δεν έχει νόημα να συνεχίζεις παρά τα όσα περάσατε μαζί...

Αυτή η σελίδα λοιπόν γυρνάει, το κεφάλαιο αυτό κλείνει. Ήσουν κάτι παραπάνω από ένα απλό ηλεκτρονικό ημερολόγιο, πίστεψέ με... Αλλά όσο και αν το προσπάθησα τους τελευταίους αρκετούς μήνες, νομίζω πως όσα είχα να μοιραστώ μαζί σου, πολύ απλά τελείωσαν...

Την πρωταπριλιά του 2007, όταν και ξεκινήσαμε, σίγουρα δεν περίμενα ότι θα κρατούσαμε τόσο πολύ. Σου είπα πολλά, πάντα με άκουγες. Μαζί με σένα και κάποιοι φίλοι ή μη. Άλλους τους γνωρίζαμε από πριν, άλλους τους μάθαμε από εδώ. Άλλους τους συναντήσαμε, με άλλους δεν έτυχε. Με άλλους συνεχίζουμε, με άλλους όχι. Σε άλλους μάθαμε το "μπλόγκινγκ", άλλοι μας έμαθαν τη σημασία του να είσαι ο εαυτός σου. Άλλοι μας αγάπησαν και άλλοι μας μίσησαν...

Αλλά τι είναι η ζωή χωρίς τα πάθη της;

Με όσους οι δρόμοι μας χώρισαν, υποθέτω θα ήταν το καλύτερο και για τους 2 μας... Όσοι στεναχωρηθούν που δε θα με διαβάζουν πλέον, μάλλον με υπερεκτίμησαν... Όποιος θέλει να με βρει, ξέρει τον τρόπο... Σας αφήνω υπό τους ήχους του τραγουδιού που θα ήθελα να παίζει σαν soundtrack όταν σας πω κάποια στιγμή οριστικά αντίο... Μέχρι τότε...

Εις το επανιδείν...

υ.γ. Ο αείμνηστος Brian Clough είχε πει: "Μη μου στείλετε λουλούδια όταν πεθάνω. Αν σας αρέσω, στείλτε τα μου τώρα..."

Και αν έχεις 5 δευτερόλεπτα να μου διαθέσεις...

2008-09-19T20:21:00.010+03:00

Ο λόγος που μισώ το Facebook;

Γιατί κάνοντας μια βόλτα εκεί μέσα πριν 10 μέρες ψάχνοντας κάποιο συγκεκριμένο άτομο, βρήκα ένα τεράστιο κομμάτι από το παρελθόν μου. Ένα κομμάτι που είχε μείνει στο back of my head για τα καλά... Αλλά μετά τι; Εμφανίζεσαι; Ή μένεις στην ανωνυμία και στην ασφάλεια; Την δικιά τους...

Το βρίσκω δύσκολο να γυρνάω πίσω και να "αναστατώνω" ζωές που έχουν βρει το δρόμο τους... Ίσως γιατί η δική μου δεν προχώρησε τόσο πολύ... Ίσως γιατί επιβεβαιώθηκαν οι τότε φόβοι μου...

Μια κοινωνία με "ονοματεπώνυμο" με τρομάζει απίστευτα... Και με τρομάζει ακόμα περισσότερο για όσους με ξέρουν. Για όσους έχουμε ξενυχτήσει παρέα, για όλους που σπάγαμε πλάκες πιο νέοι, για όσες κοιμήθηκα μαζί τους... Γιατί είναι η αίσθηση της απώλειας και της λήθης. Όχι του τώρα και του αύριο... Αλλά η λήθη του χθες... Αυτή με τρομάζει... Τουλάχιστον δεν μετανιώνω για ότι έκανα... Άλλοι μάλλον το κάνουν πιο συχνά...

Έχει 1-2 χρόνια που έστειλα ένα email κάπου σε αυτό το παρελθόν και απλά ρωτούσα "Τι κάνεις;" και πήρα ως απάντηση το "Τι θέλεις πάλι από τη ζωή μου ρε γμτ;"...

Μάλλον έκανα αρκετές μαλακίες στο παρελθόν... Αλλά από την άλλη...

"Αν έχεις 5 δευτερόλεπτα να μου διαθέσεις,
τότε θα σου πω την ιστορία της ζωής μου,
16, αδέξιος και ντροπαλός,
πήγα στο Λονδίνο και..."

Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή...

2008-09-03T21:40:00.012+03:00

Εδώ είμαστε... Νιώθω πως αυτοί οι τελευταίοι 6 μήνες που απείχα από το blogging, μου έκαναν πολύ καλό στην κριτική μου ικανότητα...

Ακριβώς το ίδιο συναίσθημα με το να ανακαλύπτεις μια κούτα με παλιά ρούχα και ξεδιαλέγεις τι θα κρατήσεις και τι θα δώσεις στη μάνα σου για σφουγγαρόπανο...

Δεν τρέφω αυταπάτες... Άνθρωποι έρχονται, άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή μας... Το θέμα με τη φιλία και τον έρωτα είναι το σωστό timing. Να ξέρεις πότε να "την κάνεις" και να μην εκβιάζεις καταστάσεις...

Να μάχεσαι όταν αξίζει, αλλά να φύγεις σιωπηλά όταν όλα έχουν τελειώσει... Το παν όμως είναι η αξιοπρέπεια και ο αυτοσεβασμός. Γιατί όταν δεν σέβεσαι το είναι σου, μην περιμένεις να το σεβαστεί κανένας άλλος...

Και οι φωτογραφίες είναι ένα είδος ανάμνησης... Αλλά όταν πατάς delete στην ψηφιακή και χάνονται τα χαμόγελα για πάντα, περνάνε πολύ λιγότερα δευτερόλεπτα για να σβηστούν από όσα ξόδεψες για να ποζάρεις...

Μέχρι να τελειώσουν το τσιγάρο που καπνίζω και το τραγούδι που ακούω και ακούτε, πολλά θα'χουν τελειώσει και άλλα θα έχουν αλλάξει... Το ποιος έχασε και ποιος όχι, θα το δείξει η πορεία... Εγώ απλά ρισκάρω... Ούτως ή άλλως τα πάντα είναι θέμα επιλογών, σωστά;

Τα λέμε εδώ γύρω...
L&P

υ.γ. ... Η φάτσα σου, δεν έχει θέση, δεν υπάρχει χώρος για σένα στο δωμάτιο μου, θέλω να μείνω μόνος... Μη σπαταλάς τις λέξεις σου, δε χρειάζομαι τίποτα από σένα, δε με νοιάζει που ήσουν ή τι σκοπεύεις να κάνεις... Φύγε, δε χρησιμεύεις σε τίποτα, δε θα μπορούσα να αντέξω άλλο ένα δευτερόλεπτο στη συντροφιά σου... Η γλώσσα σου παραείναι μεγάλη, δε μου αρέσει ο τρόπος που ρουφάς και γλύφεις την κάθε μου λέξη... Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή, δεν μπόρεσα ποτέ να κάνω τον εαυτό μου να σε μισήσει όσο θα ήθελα...

Papier Decoupes...

2008-04-03T21:30:00.004+03:00

(Συνέχεια από το "Πουλί της Νύχτας")

“Τι ωραία χρώματα” σκέφτηκε. Μωβ, κόκκινο, πράσινο, κίτρινο… “Τόσο διαφορετικά μα ταυτόχρονα τόσο αρμονικά”. Είχε βγάλει από “μέσα” της ένα ουράνιο τόξο, αλλά το έργο της δε θα αποκτούσε ποτέ τη δόξα και τη φήμη που απέκτησε ο Ματίς όντας ο ηγέτης του φοβισμού. “Κρίμα γαμώτο, η τέχνη θυσιάζεται στο βωμό της μητρότητας” ψιθύρισε και τράβηξε το καζανάκι…

Η ίδια μόνο με αγρίμι δεν έμοιαζε. Ίσως κάποτε, αλλά όχι τώρα. “Σε 4 ώρες θα είναι εδώ” σκέφτηκε, είχε αρκετό χρόνο για να του μαγειρέψει. Κίνησε να πάει στο σαλόνι αλλά βρήκε στο χαλί. Δυσκολεύτηκε, ζαλιζόταν κιόλας, “αν είναι έτσι οι πρωινές ναυτίες τώρα, φαντάζομαι σε λίγους μήνες”. Έβαλε λίγη περισσότερη δύναμη και έφτασε τη βιβλιοθήκη με τo άλμπουμ του γάμου.

Δεν τον ήθελε αυτόν τον γάμο παρόλο που τον αγαπούσε όσο τίποτα. Δεν ήθελε να τον κρατήσει κοντά της με το ζόρι. Έβγαλε και κράτησε στα χέρια της την φωτογραφία μπροστά στα σκαλιά της εκκλησίας για πάνω από 10 λεπτά.

Αυτός την είχε σηκώσει αγκαλιά στον αέρα όλο χαρά και αυτή η πιο μελαγχολική από όλους. Δίπλα τους η μάνα του με το κλασσικό αινιγματικό της βλέμμα. Ο πατέρας του είχε “φύγει” 1μιση μήνα πριν παντρευτούν. Από την άλλη πλευρά ο πατέρας της με βουρκωμένα μάτια αγκαζέ με την μάνα της και στην άκρη προεξέχουσα μια γυναικεία φιγούρα που κοιτούσε χαμηλά, πιθανότατα τις γόβες της…

Έκλεισε τα μάτια και σκέφτηκε πόσα άλλαξαν από τότε που τον γνώρισε… “Αυτό ονειρευόμουν μικρή; Να χάσω τη γη κάτω από τα πόδια μου; Είναι δύσκολο να αποζητάς το απλό και αυτό να φεύγει χωρίς να φταις… Να κοιτάς τα αστέρια για απαντήσεις και αυτά να πέφτουν μελαγχολικά στη γη αγνοώντας σε… Να αποζητάς την αγκαλιά ενός δέντρου και τα κλαδιά του να γυρνούν από την άλλη και να αγκαλιάζουν τον διπλανό διαβάτη που ακούμπησε πάνω του να ξαποστάσει"…

“Ποτέ δεν άλλαξες αδερφή” ψιθύρισε και έκλεισε το άλμπουμ… Έβαλε ξανά όλη της τη δύναμη να κινήσει τις ρόδες από το καροτσάκι στο οποίο ήταν καθηλωμένη… Αυτή τη φορά δεν βρήκε στο χαλί… Ήταν η δεύτερη της νίκη για σήμερα... Προηγήθηκε το πρωινό τεστ…

υ.γ. Συνεχίζεται... Κάποια στιγμή...

The end of the line...

2008-03-17T20:15:00.004+02:00

Τον τελευταίο καιρό είχα ένα δίλημμα... Να συνεχίσω να γράφω ή να σταματήσω το blogging?

Πριν 2-3 βδομάδες ξεκίνησα σε μια "κανονική" δουλειά επιτέλους και ο χρόνος μου για ταξιδάκια στην μπλογκόσφαιρα είναι πλέον περιορισμένος, όπως ίσως να έχετε καταλάβει οι περισσότεροι-ες.

Συν τοις άλλοις, κάνοντας την αυτοκριτική μου ως "blogger" κατάλαβα ό,τι αυτό που με γεμίζει δεν είναι ένα ακόμα προσωπικό ηλεκτρονικό ημερολόγιο - χρονογράφημα, η πλειονότητα είναι κάπως έτσι... Δεν σας κατηγορώ, το βρίσκω περισσότερο ενδιαφέρον να διαβάζω/μαθαίνω τις ζωές σας και να σας γνωρίζω, παρά να εξιστορώ την δική μου...

Κατέληξα λοιπόν στην ακόλουθη απόφαση: Θα συνεχίσω να γράφω την ιστορία που έχω ξεκινήσει και μόνο... Είναι κάτι που με ιντριγκάρει, με προτρέπει να γίνω καλύτερος, να ονειρεύομαι, να φαντασιώνομαι, να ταξιδεύω με τους χαρακτήρες μου, να προβληματίζομαι και να εκφράζομαι καλύτερα από ότι έκανα πριν...

Ούτως ή άλλως, αυτό το βιβλίο που θα' θελα κάποια στιγμή να με αξιώσει η νοητική μου ικανότητα και σωματική υγεία να ολοκληρώσω (θεοί και δαίμονες μου έχουν ρίξει πόρτα προ πολλού και εγώ επίσης), εμένα με γεμίζει συναισθηματικά, άλλους τους γοητεύει και παράλλους τους εκνευρίζει...

Αν ένιωθα ότι σας αφήνει αδιάφορους θα σταματούσα την επομένη... Αλλά τι νόημα έχει η ζωή μας χωρίς τα πάθη?

Love & Poison
xx

Αγάπη & Δηλητήριο
Μέρος Πρώτο
1. 505
2. Θαμμένα Κόκαλα
3. Πουλί της Νύχτας

Σύντομα το 4ο κεφάλαιο...

Πουλί της Νύχτας...

2008-03-03T21:18:00.011+02:00

(Συνέχεια από τα "Θαμμένα Κόκαλα")

Η πρώτη της επαφή με την λογοτεχνία ήταν στο σχολείο σε εκείνο το μάθημα που όλοι αντάλλαζαν ερωτικά ραβασάκια. Το όνομά του ήταν Αρίων Βάσκος:

"Ω εσύ πουλί της νύχτας,
η ομορφιά σου αδικείται,
ο ήλιος ντρέπεται να σε αντικρίσει,
και η Πούλια σε αποσιωπά.

Σήκω και πέτα μακρυά,
γίνε ένα αστέρι για εμένα,
μα άφησε με να σε αγγίξω,
μια φορά πριν ξημερώσει.

Θα έχω χαθεί μέχρι τότε,
το σώμα θα είναι μακρυά,
λησμόνησε με δεν φοβάμαι,
το όνομά μου ρίξε στη φωτιά.

Μα όταν πια θα ξαποστάσεις σ' ένα κλαδί,
για να ερωτευτείς και να φτιάξεις μια φωλιά,
μαγεμένο και γλυκό πουλί της νύχτας,
τραγούδησέ μου και θα έρθω αμέσως δίπλα σου..."

Ένιωσε ένα τσούξιμο στο πόδι. Το είχε ξανανιώσει. Φορώντας το καλσόν της θυμήθηκε γιατί. Η κάφτρα του τσιγάρου του ήταν υπεύθυνη για όλα. Για τα πάντα. Έτσι γνωρίστηκαν πριν 3 χρόνια. Σε ένα μπαρ όπως όλα τα ζευγάρια, παράνομα ή μη...

Δεν έμοιαζαν καθόλου... Αυτό ήταν όμως που την γοήτευσε. Δεν προσποιήθηκε ποτέ. Την δέχτηκε όπως ήταν. Δεν την ρώτησε ποτέ τίποτα και δεν τον ρώτησε τίποτα. Και όμως... Είχε τόσα να του πει αλλά και τόσα άλλα να του κρύψει... Δεν έγινε όμως... Τα πράγματα κύλησαν από μόνα τους... Και δυστυχώς (ή ευτυχώς) για αυτήν δεν κατάφερε "να ρίξει το όνομά του στη φωτιά"...

Κοίταξε το ρολόι της. Μέχρι τις 12 έπρεπε να αφήσει το 505... Την ίδια στιγμή κάποιος άνδρας σε ένα τραίνο κοιμόταν και μία γυναίκα ξερνούσε σε μια λεκάνη... Για την πρώτη αλλά όχι την τελευταία φορά για τους επόμενους 9 μήνες...

Ήταν ξεκάθαρο πλέον... Ο διάβολος της είχε χορέψει με το δαίμονα του και η μελωδία του βιολιστή αργούσε να τελειώσει... Εδώ και 3 χρόνια...

υ.γ. Συνεχίζεται... Κάποια στιγμή...

Inferno - Σελίς 123...

2008-02-26T10:52:00.005+02:00

Συνήθως δεν απαντάω στα "μπλογκοπαίχνιδα" παρά μόνο όταν αυτά έχουν κάποιο ενδιαφέρον... Το συγκεκριμένο το βρίσκω όμως αρκετά πρωτότυπο και μετά από πρόσκληση της Naya (η οποία ήταν η μόνη που με θυμήθηκε) ορίστε η 6η, 7η & 8η περίοδος από την σελίδα 123 του βιβλίου που έχω πάνω στο γραφείο μου υπό τους ήχους των Lab...

"Ω εσύ που μ' οδηγείς με την εξαίρετή σου γνώση
κι αρετή", αρχίζω, "από τους κύκλους με τους κολασμένους,
για πες μου, αν θες, η απορία μου για να απαντηθεί.

Μπορείς, όσοι είναι μες στους τάφους ξαπλωμένοι
να τους δεις; κιόλας ειν' όρθιες όλες οι ταφόπετρες
και φύλακας δεν ειν' εδώ κανείς".

Κι αυτός σε με: "Κάθε ταφόπετρα θα κλείσει
όταν από την κοιλάδα του Ιωσαφάτ ξαναγυρίσουν
με τα κορμιά τους που εκεί απάνω έχουν αφήσει..."

Τη σκυτάλη παραδίδω στους: Stilvi, Aggelika, Naty, Άθλιες Κόρες, Sweet and Bitter, Amelie, Eviland, R2-D2 και (last but not least) σε Tink & Toni Venieri (κάτι σαν τους Bonnie & Clyde αλλά στο πιο ξινό)...

***Updated:
υ.γ.1 Να προσθέσω και την Ιφιγένεια στη λίστα... Όσοι δεν βλέπετε τα ονόματά σας στη λίστα,τρία είναι τα τινά: 1)Έχετε ήδη "παίξει" 2)Σας προσκάλεσε κάποιος άλλος πρώτος και 3) Δεν σας χωνεύω αλλά σας μιλώ από ευγένεια...
υ.γ.2 Όσοι με ξέρουν καλά, θα καταλάβουν οτι το τραγούδι προηγείται της επιλογής του θέματος 99%... When heaven get's dirtyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy...

Το Νεκροταφείο του Φεβρουαρίου...

2008-02-24T13:07:00.013+02:00

Ένας πάνθηρας με ακολουθεί... Κλείνομαι στο δωμάτιο μου... Ο μαύρος θηρευτής αναζητά την λεία του... Και κάπου εκεί εγώ... Έγινε σκιά μου... Τα φιλιά του καίνε... Πως θα τον αντιμετωπίσω? Τρέχει... Του πετάω την καρδιά μου να σταματήσω τον ρυθμό του... Το αίμα μου θα σβήσει την δίψα του? Τι είδους φωτιά κυλάει και τι κρύβεται στις διακλαδώσεις των αρτηριών του? Η ανάγκη του επείγει... Είναι ακόρεστη... Μια καταδίωξη...

Κλείνω το μάτια μου και όλος ο κόσμος νεκρώνει... Τα ανοίγω και όλα ξαναγεννιούνται... Ίσως να έπρεπε να αγαπήσω εκείνο το μυθικό πουλί που πίστευαν οι Ινδιάνοι... Το thunderbird... Σαν το ερωτικό τραγούδι ενός τρελού κοριτσιού...

Αισθάνομαι σαν κάποια θεότητα να με έχει κρεμάσει από τις ρίζες των μαλλιών μου... Βρίσκομαι εκεί... Μόνος... Εγκαταλελειμμένος σαν προφήτης της ερήμου... Ο κρεμασμένος άνδρας...

Όλα έγιναν σε μια διαρκή λευκότητα... Είμαι το φάντασμα μιας άσημης αυτοκτονίας... Το μπλε ξυράφι που σκούριασε στο λαρύγγι μου... Είμαι η Ηλέκτρα στο μονοπάτι με τις αζαλέες...

Η αγάπη είναι το στήριγμα και η ισχύς για την κατάρα που με κυνηγάει... Μου θυμίζει ένα ποίημα για τα γενέθλιά μου... Γράφτηκε για μας... 10 δάχτυλα σχηματίζουν ένα μπολ για σκιές... Τα ράμματα μου προκαλούν φαγούρα... Δεν μπορώ να κάνω τίποτα... Θα'μαι σαν καινούριος...

Είμαι κάθετος... Θα προτιμούσα να είμαι ξαπλωμένος... Τα λουλούδια και τα δέντρα διασκορπίζουν την ατμόσφαιρα με τις ευωδιές τους... Περπατώ ανάμεσά τους αλλά κανένα δεν με παρατηρεί... Όταν όμως ξαπλώσω να ξεκουραστώ, επιτέλους τα δέντρα θα με αγγίξουν για μια και μοναδική φορά και τα λουλούδια θα βρουν χρόνο για μένα...

Ρουφάω το τσιγάρο μου... Η νικοτίνη ηδονίζει όλο μου το σώμα... Οι αισθήσεις μου βρίσκονται σε συναγερμό... Το πόδι μου χτυπάει νευρικά πάνω κάτω στον ρυθμό των drums μιας ευγενούς αμαρτίας και κρύβομαι πίσω από την πόρτα...

Κλείνω τις πόρτες σε αυτή την σκοτεινή ενοχή... Κάθε σύρτη σε κάθε πόρτα... Το αίμα μου επιταχύνει... Ακούγεται σαν γκονγκ στα αυτιά μου... Τα βήματα του πάνθηρα ακούγονται στις σκάλες... Ανεβαίνει και ανεβαίνει τα σκαλοπάτια...

Τι μου έμεινε στα χείλη? Γεύση από πικρές φράουλες 45 χρόνια και 13 μέρες πριν...

Υπόκλιση...

Everything must go...

2008-02-21T00:58:00.004+02:00

4 φορές ξεκίνησα και άλλες 4 έσβησα όλες μου τις σκέψεις στο παρόν post... Πολύ απλά γιατί προτιμώ να γράφω για θέματα γύρω από την ανθρώπινη φύση και οτιδήποτε την καταπιέζει και όχι τόσο με την πολιτική (παρόλο που σε μένα την καταφέρνει την καταπίεση)...

Δυστυχώς ή ευτυχώς βρισκόμαστε σε κρίσιμους καιρούς. Το 3πλό σκηνικό που επικρατεί τις τελευταίες ημέρες είναι: Η ονομασία των Σκοπίων, η ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου και οι Κυπριακές εκλογές και το Κυπριακό εν γένει.

Για όποιον δεν το πήρε χαμπάρι, θα αλλάξουν πολλά σύντομα... Οι 'Άτλαντες" που αγοράζαμε στο δημοτικό πλέον μόνο για προσάναμμα στο τζάκι είναι χρήσιμοι ή για ανακύκλωση... Έχω άποψη και για τα 3 γεγονότα και τις παρενέργειές τους, αλλά το αφήνω στην άκρη προσωρινά...

Ελπίζω κάποτε αυτοί οι υποτυπώδεις ηγέτες να μην ξεπουλήσουν τα πάντα και χρειαστεί να μας τραγουδήσουν σαν "Μανιακοί Ιεροκήρυκες του Δρόμου"...

"...Freed from the memory,
Escape from the history

And I just hope that you can forgive us,
But everything must go

And if you need an explanation,
Then everything must go

I look to the future it makes me cry
But it seems too real to tell you why..."

I was wasting my time...

2008-02-14T13:55:00.008+02:00

... προσπαθώντας να ερωτευτώ... ψάχνοντας για την αγάπη... προσευχόμενος για τον έρωτα... με αυτόν τον τρόπο μεγαλώνουν οι άνθρωποι...

Αλλά όπως σωστά λέει και ο Morrissey στο νέο του τραγούδι:

"... Αφήστε με να ζήσω πριν πεθάνω,
όχι εμένα, όχι εγώ

Ξόδευα τη ζωή μου,
Πάντα σκεπτόμενος τον εαυτό μου,
Κάποιος στο νεκροκρέβατο του μου είπε:
"Υπάρχουν και άλλες λύπες στη ζωή"

Οδηγούσα το αμάξι μου,
Τράκαρα και έσπασα την σπονδυλική μου στήλη,
Οπότε ναι, υπάρχουν χειρότερα πράγματα στη ζωή,
Από το να μην είσαι η "γλύκα" κάποιου...

Έτσι μεγαλώνουν οι άνθρωποι..."

Τίποτα δεν έρχεται όταν το κυνηγάς... Προσωπικά αφήνω την ζωή να έρθει να με βρει... Κάπως έτσι κάνω και με τον έρωτα... Ξέρω ότι κατά βάθος αυτή με την οποία είμαι ερωτευμένος αγνοεί την ύπαρξή μου... Αλλά δεν πειράζει... Κάποια στιγμή θα βρεθούμε...

Μια τέτοια μέρα σκεφτείτε λίγο και τους άλλους... Δεν είναι όλοι τυχεροί να είναι ερωτευμένοι... Υπάρχουν και άλλες λύπες στη ζωή...

As for me, I'm ok...
For now anyway...
Αγάπη & Δηλητήριο
xx

υ.γ. Τα περαστικά μου και τις ευχές μου για ταχεία ανάρρωση σε μια από τις πιο "αντιτηλεοπτικές, αντιστάρ και υποτιμημένες" καλλιτέχνιδες της χώρας... Την Αρλέτα που εδώ και 2 μέρες δίνει μάχη στην εντατική...

Δεν είχα άλλο ψέμα απ' την αγάπη...

2008-02-08T15:28:00.000+02:00

Η Στίλβη για 2η φορά με καλεί σε κάτι (την πρώτη αρνήθηκα -όπως κάνω σε όλους δλδ- γιατί αυτά τα μπλογκοπαίχνιδα με αφήνουν αδιάφορο), αλλά επειδή αυτή τη φορά ζήτησε ένα ποίημα αποφάσισα να μη της χαλάσω χατήρι (είναι και γκρινιάρα)... Δε θα γράψω κάτι δικό μου, αλλά 2 ποιήματα αγαπημένα...

Μανώλης Κανελλής
Nature Morte

"Πάνω σε μια βελούδινη εταζέρα
κεφάλι, σαν κομμένη αμυγδαλιά,
ολάνθιστο από κάτασπρα φιλιά.
Πάνω σε μια βελούδινη εταζέρα

ροδάκινο βυζί, λίγα μαλλιά,
ορτύκι ματωμένο, και πιο πέρα
στη σκοτεινή της μνήμη εταζέρα
κάποια που τώρα πέθαναν φιλιά..."

Κλεοπάτρα Λυμπέρη
Ος τα πανθ' ορά

"Ο αφέντης έρωτας και κύριός μου
ος τα πανθ' ορά κι εξουσιάζει
αυτός αυτός υψώνει το φονικό εγχειρίδιο
αποσπώντας εκ του σώματος τον τράχηλο
δήμιος -αυτός- με χεράκια φιλότιμα.

Έτσι το πλήρες αντηχεί
στο θρόισμα και στην αφή μισοφοριού
όταν τεντώνουνε σχοινιά
και πιάνεται σε δόκανο το τέρας.

Βαθειά βαθειά στη νύχτα των στομάτων
βαθειά με τους νεκρούς μου μαζεμένους
στο χάλκινο της γλώσσας
στριγγές φωνές ναυαγοσωστικών.

Δεν είχα άλλο ψέμα απ' την αγάπη
τούτο το ψέμα που μοιάζει σαν αλήθεια
γι' αυτό και στέκει παν' απ' την αλήθεια..."

Θαμμένα κόκαλα...

2008-02-05T14:37:00.000+02:00

(Συνέχεια από το "505")

Υπήρχε ένα ίχνος από την κολόνια της πάνω του... Πριν από 5 λεπτά είχε κλείσει πίσω του την πόρτα ενός δωματίου με τον αριθμό "505".. Οριστικά? Ίσως...

"Και τώρα τι?" αναρωτήθηκε, "πάλι στα ίδια"... Κοίταξε το ρολόι του... Η ώρα ήταν περίπου 9μιση το πρωί... Από την αριστερή τσέπη του παλτού του έβγαλε ένα κομμάτι χαρτί... "Σταθμός Λαρίσης: Αναχώρηση για Θεσσαλονίκη στις 11:30" έγραφε...

Άναψε ένα τσιγάρο και ξεκίνησε να περπατάει γρήγορα... Για ακόμα μια φορά μετάνιωσε... Ήθελε να αφήσει πίσω του το "505"... Έκανε το ίδιο κρύο με χθες το βράδυ... Ο αχνός της αναπνοής του ήταν εντονότερος από τον καπνό που έβγαινε από τα πνευμόνια του... Μπήκε μέσα στο πρώτο μαγαζί που είδε να πάρει έναν καφέ... Είχε πάει 10 και... Δεν ήθελε να φάει τίποτα... Δεν κατέβαινε μπουκιά... Σιχαινόταν τον εαυτό του...

Έκατσε σε ένα παγκάκι και ήπιε τον καφέ του ενώ έβλεπε τον κόσμο που γυρνούσε από την εκκλησία... Έπαιξε ποδόσφαιρο με τα παιδιά της πλατείας... Ένα από αυτά του έκανε τράκα για τσιγάρο... Του έδωσε... Σηκώθηκε και έφυγε για το ταξίδι της επιστροφής...

Μπήκε στο μετρό... Το κινητό του έβγαλε τον χαρακτηριστικό ήχο για sms... Δίστασε... Θα ήταν το 505... Το ξανασκέφτηκε... Δεν μπορεί να ήταν αυτή... Πάντα αυτός ήταν που επικοινωνούσε μαζί της... Αυτή κρατούσε τις ισορροπίες... "Έχετε μήνυμα στον τηλεφωνητή σας από το 6978******"... Ήταν η γυναίκα του... Μάλλον προσπάθησε να πάρει όσο ήταν μέσα στο μετρό ενώ δεν είχε σήμα... Κατέβηκε στον Σταθμό Λαρίσης... Η ώρα ήταν 11...

Βρήκε γρήγορα το βαγόνι και την θέση του... Άφησε τα πράγματα και κατέβηκε για να κάνει το τελευταίο τσιγάρο πριν το ταξίδι... Έβαλε να ακούσει τον τηλεφωνητή του... "Πρέπει να σου μιλήσω...".

Την πήρε τηλέφωνο μόλις ξεκίνησε το τρένο... "Είχα καθυστέρηση 2 μήνες και σήμερα πήγα και έκανα το τεστ..." του είπε και αυτός πάγωσε... "Θα είμαι εκεί σε 4 ώρες..." της απάντησε και έκλεισε...

Έμεινε στο τζάμι να κοιτάει τα μπαλκόνια με τα απλωμένα ρούχα από τις φτωχογειτονιές στα Πατήσια, ένα ζευγάρι που τσακωνόταν στους Αγίους Ανάργυρους και τους Πακιστανούς στα φανάρια της Νέας Φιλαδέλφειας που πουλούσαν λουλούδια...

"...Γύρνα από την άλλη και ήρθε ο χειμώνας,
κοίτα στον καθρέφτη και δεν θα είσαι εσύ...

Ξέρω που είναι θαμμένα τα κόκαλά μου,
Μπορεί να μου πάρει λίγο χρόνο,
αλλά θα βρω τον τον δρόμο μου για το σπίτι..."

Ήταν οι τελευταίες του σκέψεις πριν κλείσει τα μάτια και κοιμηθεί υπό τους ήχους του μονότονου νανουρίσματος του τρένου πάνω στις γραμμές...

υ.γ. Συνεχίζεται... Κάποια στιγμή...

Αγαπημένο μου blog (part II)...

2008-02-02T15:34:00.000+02:00

Να τι έμαθα την τελευταία βδομάδα που έχω να σου γράψω...

@ Η κρίση των "πρώτων -άντα" πιάνει όχι μόνο τις γυναίκες, αλλά και τους άνδρες... Σε αυτή τη δεκαετία πρέπει να κάνουμε όσα δεν κάναμε σε όλη μας τη ζωή... Αγχώθηκα γμτ...

@ Η φράση "δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι" είναι πέρα για πέρα αληθινή... Νομίζω δλδ...

@ Υπάρχουν ακόμα "ερωτεύσιμοι" άνθρωποι... Το κακό είναι πως δεν είναι πάντα "διαθέσιμοι"... Αυτή είναι μια από τις πολλές τραγωδίες του έρωτα...

@ Είναι ωραίο το συναίσθημα να βοηθάς τους άλλους... Ακόμα καλύτερο θα ήταν να υπήρχε πλουραλισμός συναισθημάτων...

@ Κάποιοι άνθρωποι "ονηγοί" γεννήθηκαν και με την "ονηλασία" θα πεθάνουν... Κρίμα να στο επιβεβαιώνουν συνεχώς ενώ εσύ προσπαθούσες να το ξεχάσεις...

@ Όταν μια γυναίκα πει "τέλος", το εννοεί... Όταν ένας άνδρας πει "τέλος" δεν το εννοεί πραγματικά... Αν το εννοούσε δε θα έλεγε τπτ...

@ Οι μαύρες πλερέζες αντικαταστάθηκαν από τα εμπριμέ πουκάμισα μέσα σε ένα διαφημιστικό διάλειμμα...

@ Το τριώδιο πρέπει να "μπήκε" κιόλας... Δεν εξηγείται αλλιώς...

@ Το χαμόγελο είναι κάτι σχετικό... Μπορούν να στο προκαλέσουν άνθρωποι που δεν ήξερες πριν από 5 λεπτά...

@ Το δάκρυ δεν είναι κάτι σχετικό... Στο προκαλούν άνθρωποι που ξέρεις καιρό...

@ Το σεξ για τους περισσότερους είναι μια προσπάθεια αυτοεπιβεβαίωσης...

@ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ότι για κάποιους είναι μια άλλη ιστορία...

Cyrano de Bergerac...

2008-01-25T17:24:00.000+02:00

"...Θυμάσαι κάτω από το μπαλκόνι σου?
Αυτή ήταν η αλληγορία ολόκληρης της ζωής μου:
Εγώ στην σκιά, στην βάση της σκάλας,
ενώ οι άλλοι να ανυψώνονται στην Αγάπη & την Δόξα!
Εδώ ακριβώς στο ζοφερό κατώφλι του θανάτου,
δίνω τα σέβη μου μαζί με τους υπολοίπους
στην ιδιοφυΐα του Μολιέρου..."

Δεν υπάρχουν λόγια που θα μπορούσαν να περιγράψουν καλύτερα τις τελευταίες στιγμές ενός τραγικού ήρωα... "Υπάρχει μια θέση στον ήλιο, για όποιον έχει τη θέληση να τη κυνηγήσει...". Η ζωή όμως δεν είναι πάντα έτσι... Ούτε ο έρωτας...

Κατά πόσο ο έρωτας είναι ανεξάρτητος από την ομορφιά? Και γιατί ενώ οι περισσότεροι το δεχόμαστε, δεν το εφαρμόζουμε?

"...Κλείσε τα μάτια σου,
και σκέψου κάποιον που εμφανισιακά θαυμάζεις,
και άσε με να σε φιλήσω,
άσε με να σε φιλήσω...

...Μα μετά ανοίγεις τα μάτια σου,
και βλέπεις κάποιον που εμφανισιακά περιφρονείς,
αλλά η καρδιά μου είναι ανοιχτή,
η καρδιά μου είναι ανοιχτή για σένα..."

υ.γ.1 Επιβεβαίωσα αυτό που ήδη ήξερα... Ο Κώστας Σαντάς είναι ένας από τους μεγαλύτερους "θεατρίνους" της χώρας... Και ας μην έχει αποκτήσει την ευρεία αναγνώριση που του πρέπει...
υ.γ.2 Συνεχίζω και είμαι τρελός θιασώτης του Φούλη Μπουντούρογλου...
υ.γ.3 Η μουσική του Δημήτρη Μαραμή ήταν απλά υπέροχη... Μου θύμισε την γεύση της μελαγχολίας του 2046, αλλά "έντυνε" υπέροχα ένα έργο του 1897...
υ.γ.4 Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της παράστασης καθώς και την διεύθυνση του Κ.Θ.Β.Ε., τέτοιες παραστάσεις χρειαζόμαστε...
υ.γ.5 Δεν ξεχνάω: 22 Φεβρουαρίου ανεβαίνει το "Λεωφορείον ο Πόθος" του Τένεσσυ Γουίλιαμς με την Πέμυ Ζούνη...
υ.γ.6 Οι Θεσσαλονικείς δεν ήταν, δεν είναι και δε θα γίνουν ποτέ θεατρόφιλοι... Το θέατρο παραμένει απόλαυση των λίγων... Κρίμα...

Διαφορετικότητα...

2008-01-20T18:57:00.000+02:00

1990. O "Edge" καθόταν στο σαλόνι του. Χτυπάει το κουδούνι, ανοίγει και είναι ένας δικαστικός επιμελητής. Του παραδίδει την αίτηση διαζυγίου της γυναίκας του. Την ίδια μέρα έγραψε το "One"...

Δεν μου άρεσαν ποτέ οι U2. Διαβάζοντας όμως τους στίχους του συγκεκριμένου τραγουδιού, σε γενικές γραμμές σου μένει μια γεύση πικρίας. Για την ζωή, την αγάπη, για τις σχέσεις... Μπορείς όμως να δώσεις και άλλες ερμηνείες στα λόγια...

Οι στίχοι που μου μένουν στο μυαλό είναι οι εξής:
"...Sisters, brothers
One life
But we're not the same
We get to
Carry each other
Carry each other
One...life"

Η διαφορετικότητα... "Η ομοιότητα περνάει πάντα απαρατήρητη. Η διαφορετικότητα είναι που σοκάρει"...

Υπάρχουν 2 είδη ανθρώπων στον "κόσμο" μας. Εμείς και οι "άλλοι". Οι "διαφορετικοί". Άνθρωποι με ανάγκες, με ελλείψεις. Οι περισσότεροι τους αγνοούμε. Και ακόμα χειρότερο? Αδιαφορούμε. Εκτός από κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα. Τότε μας πιάνει η ευαισθησία.

Κάποιοι όμως από μας, έχουν κάνει τρόπο ζωής το να βρίσκονται κοντά τους. Και δεν θα το μάθεις ποτέ. Δεν το λένε. Άνθρωποι σαν εμένα και εσένα. Καθημερινοί. Αυτή είναι η καθημερινότητά τους. Είτε είναι μέρος της δουλειάς τους, είτε όχι τους αξίζει ένα χαμόγελο...

Ένα χαμόγελο, γιατί τότε μόνο η ομορφιά της ψυχής αποκτάει την πραγματική της υπόσταση και ερμηνεία...

505...

2008-01-17T22:08:00.000+02:00

Είχε πάρει τον δρόμο της επιστροφής... Με την επίσκεψή του στην πόλη, συναντήθηκε με όλους τους φίλους από τα παλιά... Τίποτα το ιδιαίτερο...

Στη γωνία ένας άστεγος ο μισός κάτω από μια τρισάθλια κουβέρτα με κιτρινισμένα γένια από το τσιγάρο, τρεμάμενος έβγαζε το μπουκάλι με τη cider και έπινε 1 γουλιά. Στην απέναντι είσοδο, 2 σκυλιά ήταν κουλουριασμένα σαν ερωτευμένα. "Μπα" είπε, "από το κρύο προσπαθούν να προστατευθούν".

Το στενό πριν το ξενοδοχείο βρομούσε τα "γνωστά". Κάτουρο φτηνής μπύρας και τσίκνα από το βρώμικο της γωνίας. Προχώρησε και μετά από λίγο κοντοστάθηκε... Αισθάνθηκε πως κάτι τον παρακολουθούσε. Ήταν εκείνη... Είδε την κουρτίνα να κλείνει απότομα και μια σκιά να απομακρύνεται από πίσω... Ένα θέατρο σκιών... Αυτό της ζωής του...

Τον περίμενε... Για ένα ακόμα βράδυ... Και που θα οδηγούσε αυτό? Του έδινε όμως όσα δεν του είχαν δώσει τόσες γυναίκες στο παρελθόν... Αυτός όμως? Τι της έδινε? Έπρεπε να το σταματήσει...

Σιχαινόταν τον εαυτό του κάθε φορά... Και ένιωθε άσχημα κάθε φορά για αυτήν... Τον έπνιγε αυτή η κατάσταση... Αλλά δεν μπορούσε να της μιλήσει... Θρυμματιζόταν η καρδιά του όταν την έβλεπε να κλαίει...

"Μόνο μια φορά ακόμα" ψιθύρισε, "μια φορά" και μπήκε στο ξενοδοχείο...

Η χαμένη αθωότητα...

2008-01-10T19:50:00.000+02:00

...των παιδιών και η βαρβαρότητα που ξεκινάει από το σπίτι και τα σχολεία...

Η βιτριολική απάθεια της οικογένειας και η ναρκοληπτική συμπεριφορά των καθηγητών... Η τοξική συνήθεια των πολιτικών και η ακμάζουσα αδιαφορία μας...

Τα τσιμεντένια κλουβιά και τα ηλεκτρονικά αδιέξοδα... Η καιροφυλακτούσα βία, ο φόβος της απόρριψης, της απομόνωσης και της εγκατάλειψης... Η αέναη αναζήτηση για ένταξη σε ένα μπασταρδεμένο κοινωνικό σύνολο για το θεαθήναι... Και τα χαστούκια όλο μίσος, σιχαμάρα και απαξίωση για την αντίθετη επιλογή...

Η τηλεόραση που συνθλίβει κάθε κόκκαλο και κύτταρο ζωντανού οργανισμού και οι ασπόνδυλοι γονείς που τσακίζουν κάθε πετάρισμα και προσπάθεια ανά(σ)τασης έξω από τα εσκαμμένα...

Είθε τα παιδιά μου να με συγχωρήσουν στο μέλλον...

υ.γ. Nobody loves us...

Being John... Love and Poison...

2008-01-07T16:05:00.001+02:00

Και τι δε θα'δινα να μπορέσω να μπω στη σκέψη κάποιων προσώπων... Να καταλάβω κάποια πράγματα... Μάλλον έχω αποτύχει στον τομέα της ψυχολογίας ή δεν κάνω τόσο αυστηρή αυτοκριτική για να κατανοήσω αντιδράσεις, αλλά και πάλι...

Αλλά και εγώ δεν είμαι καλύτερος. Στις καθημερινές μου συναναστροφές ώρες ώρες ούτε εγώ δεν με καταλαβαίνω. Όχι πως είμαι κυκλοθυμικός, απλά απαιτητικός θα έλεγα και ιδιότροπος. Ας με καταλάβαινα και εγώ γιατί αντιδρώ, ενθουσιάζομαι και απογοητεύομαι εύκολα...

Το χειρότερο όμως είναι άτομα που νομίζεις ότι ξέρεις και σε ξέρουν, ξαφνικά από το τίποτα να αλλάζουν τακτική απέναντί σου. Να ανοίγεσαι και να οικειοποιήσεις παραξενιές και συμπεριφορές του άλλου, αλλά να μην γίνεται το ίδιο vice versa. Αυτό δεν είναι οι σχέσεις σήμερα? Ένα παιχνίδι ψυχολογίας και αμοιβαιότητας?

Παρόλα αυτά, θλίβομαι για κάποιες γνωριμίες/σχέσεις που χάλασαν. Και μάλλον δε θα φτιάξουν ποτέ ξανά. O καθένας όμως κάνει τις επιλογές του υποθέτω... Το θέμα είναι τουλάχιστον να αναγνωρίζεις τα λάθη σου...

Pall Mall... Ο Terry Hall δε θα μπορούσε να τα πει καλύτερα για τους Jekyll & Hyde της ζωής μας...

"Like Isabelle Adjani,
She glides by upon,
A bank of violets, with those eyes,
That see it all,
And then she smiles...
Like a bee with honeyed thighs,
A living hell,
A slice of heaven,
She's Jekyll and Hyde,
Every truth and every lie...

Uncertain, coy and hard to please,
She kisses me through gritted teeth,
But when I'm weak,
She whispers dreams...
She says oh well, you're no Mel Gibson,
But that's ok,
Today could be your lucky day,
And I collapse into a heap..."

υ.γ. Με αφορμή την ονομαστική μου εορτή, (σιχαίνομαι κάτι τέτοιες γιορτές/ημέρες) να ευχηθώ σε όσους γιορτάζουν χρόνια καλά και δει υμάς ψυχική γαλήνη και ευτυχία. Μόνο εγώ μπορώ να κάνω ευχές, όσοι μου κάνουν δεν πιάνουν, άσε που με τους περισσότερους/ες τις είπαμε την "προάλλα" (ενικός από τις προάλλες, χοχοχο)...

Ανάγκη για αίμα...

2008-01-04T17:54:00.000+02:00

Σε κάποιους το όνομα "Ζοζέ" λέει πολλά. Σε άλλους όχι. Σημασία έχει ότι ένας συνάνθρωπος μας έχει ανάγκη τη βοήθεια μας.

Ο Γιώργος Στεφανίδης νοσηλεύεται στο νοσοκομείο "Γεννηματάς" της Θεσσαλονίκης εδώ και 2 βδομάδες περίπου σε αρκετά σοβαρή έως κρίσιμη κατάσταση. Οι γιατροί περιμένουν να ανέβει ο αιματοκρίτης ώστε να προχωρήσουν σε επέμβαση και η ανάγκη για αίμα είναι πολύτιμη.

Όποιος μπορεί και θέλει να βοηθήσει, μπορεί να δώσει αίμα σε οποιοδήποτε νοσοκομείο/κέντρο αιμοδοσίας της χώρας για τον Γιώργο Στεφανίδη, Νοσοκομείο Γεννηματάς, Θεσ/νίκη.

Περαστικά σου Ζοζέ και σύντομα ξανά κοντά μας...
Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς...

"We're all smiles
Then, honest, I swear, it's the turnstiles
That make us hostile Oh ...

We will descend
On anyone unable to defend
Themselves Oh ...

And the songs we sing
They're not supposed to mean a thing
La, la, la, la..."

Αγαπημένο μου blog...

2008-01-03T13:49:00.000+02:00

Ορίστε τι έμαθα μέσα σε 3 μέρες από την έλευση του νέου έτους:

@ Επιστήμη & αλήθεια VS Star System & υποκρισία σημειώσατε 1... Ξαφνικά τα ΜΜΕ έγιναν υποχείρια και σκευωροί, ενώ τόσο καιρό ήταν υπερασπιστική αγωγή... Μεγειά τη ρόμπα στρουθοκάμηλοι (γκούχου γκούχου)...

@ Ο κολλητός μου είναι μεγαλύτερη πουτανίτσα από ότι πίστευα και πίσω από την πλάτη μου (κυριολεκτικά), κάνει μαμουνιές... Τέτοια παραδείγματα πήρες από μένα βρε?

@ Η αϋπνία είναι ο καλύτερος τρόπος για να χάσεις κιλά... Μετά το πρωτοχρονιάτικο ξενύχτι μέχρι τις 9 το πρωί, μας είχαν τραπέζι κάτι συγγενείς το μεσημέρι και δεν σταύρωσα πάνω από 3 μπουκιές...

@ Μερικοί άνθρωποι γάιδαροι γεννήθηκαν και γάιδαροι θα πεθάνουν... Αυτό που δεν ξέρουν είναι ότι μπορώ να γίνω μεγαλύτερο αρχίδι από αυτούς...

@ Ο "Ταξιδιώτης" παραμένει ένα από τα καλύτερα μπαράκια (με την καλύτερη μουσική) για να πιεις τις πρώτες μπύρες του νέου έτους και να ξεκινήσεις όμορφα ένα ξενύχτι...

@ Κάποια club πολυδιαφημισμένα (έστω και πιο underground), μόνο στη διαφήμιση θα μείνουν... Η καγκουριά και η κλεψιά σε όλο της το μεγαλείο... Πέρασα μισή ώρα να ψάχνω (αντί να χορεύω) το κινητό ενός παιδιού που του το'φαγαν από τον καναπέ που είχαμε τα παλτά μας στο τελευταίο μαγαζί της βραδιάς... Κυκλοφορούν πολλοί γύφτουλες τελικά για να κλέβουν κινητά ενώ ο άλλος διασκεδάζει...

@ Κάποτε πίστευα ότι ως 30χρονος, δε θα είχα πολλά κοινά και να συζητήσω με μια κοπέλα που μας χωρίζουν πάνω από 10 χρόνια... Διαψεύδομαι... Παρά τις μαλακίες και τις διαφωνίες μας σε πολλά, Sanity ίσως να είσαι από τα καλύτερα φιλαράκια που έκανα ποτέ...

@ Δυστυχώς δεν ξεχνάω εύκολα... Και δεν μπορώ να μισήσω όλες τις πρώην μου... Κάποιες ναι, κάποιες όχι... Καλώς ή κακώς, τις φορές που νιώθω ότι κάτι μένει ανεκπλήρωτο, το μίσος δεν λειτουργεί σε μένα...

From the HEART of my BOTTOM, καλή σας χρονιά με Αγάπη & Δηλητήριο...

Love and Poison xx

υ.γ. Νέο Έτος, Νέα Γέννηση, Αναγέννηση...

Muse - New Born

"Link it to the world
Link it to yourself
Stretch it like a birth squeeze
The love for what you hide
The bitterness inside
Is growing like the new born

When you've seen, seen
Too much, too young, young
Soulless is everywhere

Hopeless time to roam
The distance to your home
Fades away to nowhere
How much are you worth
You can't come down to earth
You're swelling up, you're unstoppable
Cause you've seen, seen
Too much, too young, young
Soulless is everywhere

Destroy the spineless
Show me it's real
Wasting our last chance
To come away
Just break the silence
Cause I'm drifting away
Away from you

Link it to the world
Link it to yourself
Stretch it like it's a birth squeeze
And the love for what you hide
And the bitterness inside
Is growing like the new born

When you've seen, seen
Too much, too young, young
Soulless is everywhere

Destroy the spineless
Show me it's real
Wasting their last chance
To come away
Just break the silence
Cause I'm drifting away
Away from you..."

Sister, I'm a poet...

2007-12-31T09:58:00.000+02:00

Ποίηση είναι η πρωινή πάχνη πάνω στο τζάμι του αυτοκινήτου...

Ποίηση είναι ένα χαμόγελο όπως αυτό της κοπέλας που κάθισε σήμερα δίπλα μου στο λεωφορείο...

Ποίηση είναι τα δαχτυλίδια καπνού...

Ποίηση είναι το "I am the resurrection" των Stone Roses...

Ποίηση είναι να συγχωρέσεις τον Θεό...

Ποίηση είναι να πηγαίνει η κοπέλα που μόλις γνώρισες στον dj, να ζητάει τραγούδι για σένα και όταν επιστρέψει να σε φιλήσει για πρώτη φορά...

Ποίηση είναι να μην είσαι καθωσπρέπει...

Ποίηση είναι να κλαις σε κωμωδίες...

Ποίηση είναι η κόκκινη μπύρα Leffe...

Ποίηση είναι να θυμάσαι τις Πρωτοχρονιές στο Berlin πριν 10 χρόνια και πλέον που χόρευες το "Disco 2000"...

Ποίηση είναι ο Morrissey... Και ο Oscar Wilde είναι ροκ...

Ποίηση είναι να ακούς "Χρόνια Πολλά" αλλά να ξέρεις πως αν πάθεις τίποτα κακό, κανένας δε θα έρθει...

Ποίηση είναι να ξαναβλέπεις τον παιδικό σου έρωτα μετά από 8 χρόνια και τίποτα να μην είναι όπως τότε...

Ποίηση είναι να ονειρεύεσαι την ημέρα...

Ποίηση είναι η μοναξιά...

Ποίηση είναι ο σαρκασμός και η ειρωνεία στο χιούμορ...

Ποίηση να βλέπεις την πρώην και να σε βλέπει msn και να μη λέτε ούτε γεια...

Ποίηση είναι να ακούς ότι μια μητέρα αυτοκτόνησε και πήρε μαζί το βρέφος της...

Ποίηση να βλέπεις μαύρο εκεί που έπρεπε να βλέπεις χρώμα...

Τα λέμε το 2008...

Love & Poison
xx

υ.γ.1 Ποιος είπε ότι η ποίηση είναι ευγενής τέχνη?
υ.γ.2 Καλώς ή κακώς, εκτός από την αγάπη υπάρχει και το δηλητήριο...

Becoming more like Alfie...

2007-12-30T00:32:00.000+02:00

Ουσιαστικά όμως αν το καλοσκεφτείτε, αυτό που θέλει να τονίσει ο Φρίνεμαν (για όσους έτυχε να διαβάσουν την "Οικιστική και Πολιτισμική Προσέγγιση των Σύγχρονων Luben Nibelungen") είναι το εξής:

Την ύπαρξη πολλών επιπέδων σε κάθε έννοια και εκδήλωση της ζωής, μέσα από μια πάλη ανάμεσα στο ασυνείδητο και το συνειδητό, που στην προσπάθεια αυτή να ενωθεί με το Θείο χάνει χρόνο (βλέπε την "Αναζήτηση του χαμένου χρόνου" του Προύστ). Όλα αυτά, θα οδηγήσουν σύμφωνα με τον Φρίνεμαν στην αυτογνωσία και στη συνέχεια στο περιβόητο και πολυπόθητο "επίπεδο" του ατόμου.

Η διαφορά όμως ενός κοινού νου και ενός πιο "μυημένου" είναι ότι ο πρώτος θα μπορέσει να φτάσει μέχρι το πρώτο, άντε δεύτερο επίπεδο, ενώ ο εξασκημένος/καλλιεργημένος ίσως μέχρι και το δέκατο.

Μολαταύτα, μου δημιουργήθηκε η εξής απορία που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας: Η δύναμη του μυαλού και οι νόμοι που διέπουν την εγκεφαλική λειτουργία καθώς και την κοινωνιολογική/καλλιτεχνική έκφραση και ανάγκη του ενός προς το σύνολο ισχύουν για τα πληγωμένα κυκλάμινα της bourgeoisie?

υ.γ. Οποιαδήποτε διαφωνία, συζήτηση ή ερώτηση δεκτή...

Everybody knows that No means Yes...

Χρόνια Πολλά? Όχι, δε θα πάρω...

2007-12-24T16:08:00.000+02:00

Το έχουν οι μέρες να γινόμαστε υποκριτικά μελαγχολικοί και ευαισθητούληδες στις γιορτές (ποιος γιορτάζει αλήθεια?). Και να καταπνίγουμε αυτό το συναίσθημα με τα μελομακάρονα, τα λαμπάκια στα δέντρα και τα φτηνά στολίδια στις βιτρίνες. Να κλαίμε ευκολότερα, αλλά με την ίδια ευκολία να καταβροχθίζουμε τη γαλοπούλα και τη γέμιση λες και δεν υπάρχει αύριο. Να θυμόμαστε όποιον ξεχάσαμε όλη τη χρονιά και όταν κλείσουμε το τηλέφωνο να αρχίσουμε το θάψιμο...

Αλλά επιτρέψτε μου να ευχηθώ και εγώ, μήπως και με πιάσει αυτό το κλίμα των εορτών... Οι ευχές μου δε θα έχουν εσάς αποκλειστικά ως αποδέκτες φίλοι μου (όσοι είστε και όσοι αισθάνεστε έτσι, το ξέρω πως δε θα με παρεξηγήσετε), αλλά κάποιους που αφενός δε μπορούν να με διαβάσουν και αφετέρου με διαβάζουν και ανήκουν σε μια τέτοια κατηγορία...

Τις θερμότερες ευχές μου:

Σε όσα παιδιά υποφέρουν, σε όσα θα υποφέρουν και σε όσα αγωνίζονται ακόμα...

Στις γυναίκες που δε θα γίνουν ποτέ γυναίκες αυτού του κόσμου...

Στους ανθρώπους που ζουν δίπλα μας...

Σε όσους θα περάσουν μόνοι τις γιορτές...

Στους κατοίκους αυτού του πλανήτη, που όταν κλαίνε δεν τους ακούμε...

Σε όσους και όσες έφυγαν αλλά δε θα ξεχάσουμε...

Σε όσους μένουν και δείχνουν το δρόμο...

Σε όσους είναι στο σύστημα, αλλά το ξεβρακώνουν για εμάς...

Σε εμάς που μας τα'χουν κάνει "πλανήτες" αλλά ακόμα την παλεύουμε...

Σε όσους πίνουν κόκκινη μπύρα σαν και μένα...

Στα καρντάσια που ονειρεύονται, ελπίζουν και αγωνίζονται...

Σε όσους μας κάνουν και (χαμο)γελάμε...

Και τέλος...

Στις γυναίκες που ποτέ δε θα μας καταλάβουν και ποτέ δε θα καταλάβουμε...

Love and Poison
xx

υ.γ. Ποια είναι αυτή η "Mary Christmas" που ακούω συνεχώς το όνομά της?

Γράψτε άκυρο...

2007-12-22T17:29:00.000+02:00

Όσοι και όσες προλάβατε την φώτο και αφεντομουτσουνάρα μου σε ένα προηγούμενο post ("In my own sick way...") ίσως την χαρήκατε, άλλοι την κατεβάσατε, παράλλοι την βάλατε στον τοίχο για να πετάτε βελάκια, όπως και να'χει πάει...

Έγραψα ένα post για να ξεσπάσω, αλλά επειδή χαλάστηκα περισσότερο όσο το σκεφτόμουν, το πήρε ο διάολος φαντάρο και ο κάδος ανακύκλωσης του blogspot...

Καμία έμπνευση για σήμερα... Και έχω νεύρα... Από τη μία θέλω να βγω να πλακωθώ στις μπύρες με την αγοροπαρέα (που έχει μήνες να παραβρεθεί ολόκληρη λόγω προσωπικών διαφωνιών στο παρελθόν), από την άλλη βαριέμαι να πάω από τον καναπέ ως το κρεβάτι...

Γαμώ τα Χριστούγεννα μου μέσα...

υ.γ. Τραγούδι του 2007: Hard Fi - Better Do Better
(παρόλο που είναι παλιότερο)

"...You think I'm gonna take you back!
You'd better do better than that.
I'll tell ya how its gonna be,
don't you never ever come near me.

Let me tell you how I've been
I've been hiding from my friends,
hiding from the world,
hiding from myself.
You think you'll come round here,
start singing in my ear,
girl you damaged me,
I don't forgive so easily.
You'd better do better than that!

Say something, something...
Say something, something...

You'd better do better than that that that..."

Η Γη της Επαγγελίας part 2...

2007-12-19T19:10:00.000+02:00

Αφιερωμένο σε όλους τους "Ανάξιους Απόγονους Πανάξιων Προγόνων"... Άει σιχτίρ... Μακάρι να μην έρθετε ποτέ στη θέση τους...

υ.γ.1 Ευχαριστώ την Άλεξ για το "δανεισμό" του βίντεο...
υ.γ.2 Οι Tears τα λένε όλα...

"You are the dust and I am the rain
Lets go out in the rust and
Let's gather the change

Let's take to the streets
You and I we're life's refugees
But like Bonnie and Clyde we're free
Don't say there's nothing between us

You stain the pavements
I'll take the blame
Our love is our savior
Our life is our grave

Let's take to the streets
You and I we're life's refugees
But like Bonnie and Clyde we're free
Don't say there's nothing between us

Cause we're all refugees
And we're all drifting like leaves
But like Bonnie and Clyde we're free
Don't say there's nothing between us

We'll live for the sunshine
And smile through the rain

And we're all refugees
And we're all drifting like leaves
But like Bonnie and Clyde we're free
Don't say there's nothing between us

So let's take to the streets
You and I compete with the freaks
And like Bonnie and Clyde we're free
Don't say there's nothing between us
Well there's nothing between us
Well there's nothing between us..."

Η Γη της Επαγγελίας για έναν Πακιστανό...

2007-12-16T01:23:00.000+02:00

Κάποτε στην Μεγάλη Βρετανία είχαν ανοίξει τις "αγκάλες" τους και καλούσαν όλους τους κατοίκους της Κοινοπολιτείας να μεταναστεύσουν στην Γηραιά Αλβιώνα για δουλειά. Το εγχείρημα πέτυχε. Εκατοντάδες χιλιάδες Πακιστανοί και Ινδοί μεταφέρθηκαν στην Αγγλία για ένα καλύτερο μέλλον.

Σήμερα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της βρετανικής κουλτούρας και παρόλο που κατηγορούμε εμείς οι "προοδευτικοί δημοκράτες" τους Άγγλους ως "ρατσιστικά γουρούνια", έχουν μάθει να συμβιώνουν μαζί τους αρμονικά. Στα γυράδικα, στα ταξί, στα λεωφορεία, παντού θα δεις Ασιάτες ή "Greens" όπως ακούγαμε να τους λένε οι "λευκοί"...

Τα τελευταία χρόνια, μία από τις χώρες που μεταναστεύουν οι Ινδοπακιστανοί, είναι και το Ελλάντα. Αλλά κάποιο λάθος έχουνε κάνει όλοι τους. Δεν ξέρω αν το Υπουργείο Τουρισμού κάνει διαφημίσεις στο Νέο Δελχί και κυρίως στο Ισλαμαμπάντ, αλλά το "Greek hospitality" δεν συνάδει άμεσα με την χώρα και σίγουρα δεν είναι η Γη της Επαγγελίας για εσένα φτωχέ μου φίλε Ασράφ...

Πρώτα ήταν οι απαγωγές και η ιστορία του τότε Υπουργού Δημόσιας Τάξης... Μετά οι ξυλοδαρμοί από τους νεοναζί... Τώρα η μαύρη εργασία και η εκμετάλλευση από τον άνθρωπο που έπρεπε να είναι υπόδειγμα ως Υπουργός Εργασίας... Λίγο πριν από αυτό, η Ιφιγένεια και η περιπέτειά της...

Πριν 2-3 βδομάδες έτυχε να δω τον άλλον Υπουργό (χαϊδευτικά "Πάκη") που επισκέφθηκε πρόσφατα στη Σάμο ένα νέο κτιριακό συγκρότημα υποδοχής λαθρομεταναστών. Συνομιλώντας λοιπόν μπροστά στις κάμερες με κάποιον "περήφανο που η ανάγκη τον έκανε να ξενιτευτεί" μετανάστη, τον ρωτούσε διάφορες εθιμοτυπικές ηλιθιότητες όλο ευγένεια. Και στο τέλος του είπε σε άπταιστα βλαχοεγγλέζικα "γκουντ λακ"! Σαν να έλεγε στα τσακίδια μου ακούστηκε εμένα αλλά δεν πειράζει...

Φίλε Ασράφ, όπου και να'σαι... Μην κάνεις το λάθος κ έρθεις προς τα εδώ... Αυτά που άκουγες μικρός περί Παρθενώνα, Δημοκρατίας και Ελληνικού πολιτισμού είναι κουραφέξαλα (κοίτα ποιος είναι Υπουργός Πολιτισμού για να βεβαιωθείς)... Τα cd τα πουλάνε οι μαύροι, τα ρούχα οι Κινέζοι, τα σκαλιστά γλυπτά και τσάντες επίσης οι μαύροι, οι Ρώσοι τις γυναίκες και οι Αλβανοί τα ναρκωτικά... Οι Έλληνες τι κάνουν? Τους επιβλέπουν και σιγοντάρουν...

Για αυτό σου λέω... Άστο καλύτερα καρντάσι... Στο τέλος θα σου ζητήσουν να στήσεις και κώλο... Καλύτερα δείξε μας εσύ το δικό σου σαν άλλος William Wallace και κράτα ψηλά το κεφάλι για ότι είσαι...

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς...

Hang the DJs is back...

2007-12-11T14:40:00.000+02:00

Μετά από ένα αρκετά μεγάλο διάλειμμα, το Hang The Djs επαναλειτουργεί...

Το μικρό αδελφάκι του Love and Poison μεγαλώνει... Από σήμερα θα ενημερώνεται καθημερινά με νέα pop tunes. Μη ξεχνάτε που πρωτακούσατε ότι θα παίζουν οι playlists και τα μαγαζιά σε ένα 3μηνο από τώρα το λιγότερο...

υ.γ.1 Θέλω εκπομπή στο ράδιοοοοοοοοοοοοο και indiepop nights σε μαγαζιά... Όποτε βγαίνω έξω και ακούω τι παίζει, γελάω... Ουφ, τα είπα και ησύχασα...
υ.γ.2 Ναι ρε, είμαι wannabe ψώνιο ;Ρ

Hang the Dj, because the music that he constantly plays, it says nothing to me about my life...

I'm feeling supersonic...

2007-12-09T13:49:00.001+02:00

Καταγγέλλω τον τύπο με τα μούσια πίσω από την μπάρα (παλικάρι από τα λίγα) που επιχείρησε να "δολοφονήσει" εμένα και την Sanity Loss Era χθες με τα αμέτρητα σφηνάκια...

Όταν αυτά που σε κερνούν είναι περισσότερα από όσα έχεις πιει, τότε αισθάνεσαι supersonic... Ευτυχώς που δεν με πιάνει το hangover...

"...I'm feeling supersonic
Give me gin & tonic
You can have it all but how much do you want it?
You make me laugh
Give me your autograph
Can I ride with you in your BMW?
You can sail with me in my yellow submarine..."

Χικ!

Η κρυφή γοητεία της δημοσιογραφίας...

2007-12-06T23:32:00.000+02:00

Πρώτη είδηση είναι στα Τούρκικα ΜΜΕ ο ξυλοδαρμός Έλληνα δημοσιογράφου στην Κων/πολή... Δεν πήρε όμως την ίδια έκταση εδώ ο ξυλοδαρμός των Παλαιστίνιων στο Αιγάλεω τις προάλλες και στον Ρέντη πριν μερικές βδομάδες από 30μελείς ομάδες ακροδεξιών...

Εμείς οι "πολιτισμένοι μη βάρβαροι" δεν είμαστε οι υπέρμαχοι για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην γείτονα χώρα και δεν τους κατηγορούμε/εκβιάζουμε συνέχεια με αυτά τα επιχειρήματα για την ενταξιακή τους προοπτική στην Ε.Ε?

Ε τότε πως στο διάολο γίνεται οι γείτονες να μην λογοκρίνουν το τι γίνεται στη χώρα τους και η δημοκρατική Ελλάδα να αποσιωπά και να συγκαλύπτει με την βοήθεια της αστυνομίας τα γεγονότα?

Μήπως τελικά ο Τροχανάς είχε δίκιο όταν φώναζε "Αλήτες - ρουφιάνοι - δημοσιογράφοι"? Και πόσο δίκιο έχουν οι Depeche?

"Now you're standing there tongue tied
You'd better learn your lesson well
Hide what you have to hide
And tell what you have to tell

You'll see your problems multiplied
If you continually decide
To faithfully pursue
The policy of truth

Never again is what you swore, the time before
Never again is what you swore, the time before... "

Η αιτία του να είναι κανείς single...

2007-12-05T11:07:00.000+02:00

Διαβάζοντας το post του Σπύρου Σεραφείμ σχετικά με την μοναξιά που υπάρχει στις μέρες μας, στην ερώτησή του "Μήπως ξέρετε να μου πείτε, κύριε, γιατί κάνει τόση μοναξιά εκεί έξω", του απάντησα:

"Γιατί οι μεν άνδρες δεν κατάλαβαν από τα λάθη τους και οι δε γυναίκες φοβούνται να τα αποδεχτούν..."

Τα συναισθηματικά αδιέξοδα που μου συμβαίνουν και η αστάθεια δεν λέγεται... Και ξανά πάλι απ' την αρχή... Ενθουσιασμός, συνειδητοποίηση της πραγματικότητας, απογοήτευση... Το πήρα απόφαση... Δε θα μάθω ποτέ από τα λάθη μου... Το να ερωτευτείς είναι πολύ πιο δύσκολο από το ν'αγαπήσεις... Για αυτό είμαι single...

Εσείς?

υ.γ. Οι Travis που παίζουν στο βάθος και το "Love Will Come Through", αφιερώνεται σε όσους/όσες ελπίζουν ακόμα... Εγώ έχω σταματήσει...

Παιδικές αναμνήσεις...

2007-12-03T21:39:00.000+02:00

Δε θέλω να σας πω πως πέρασα το Σαβ/κο και πως ήταν το party στο Buzz (καλά ήταν btw).

Χθες το βράδυ τυχαία ανακάλυψα 2 video από τα παιδικά χρόνια... Δε θα σας πω για το πόσο ωραία ήταν η Φρουτοπία, ή πόσο γελούσα με τον Παραμυθά.

Απλά θα βάλω 2 video που με ταξίδεψαν πολύ πίσω. Το ένα με έκανε και γέλασα και το άλλο μου έφερε θλίψη. 20 χρόνια και πλέον πριν...

υ.γ. Το post αφιερώνεται στην Αλεξάνδρα...

Shagma

Κινέζικα Παραμύθια

World AIDS Day - Klaus Nomi...

2007-12-01T12:30:00.000+02:00

Παγκόσμια μέρα για το Aids σήμερα... Δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία σε γιορτές και επετείους... Το πως αντιλαμβάνεται ο καθένας μας κάποιες τέτοιες ημέρες θύμησης (ή ενημέρωσης αν προτιμάτε) είναι αντικειμενικό...

Στη ζωή μου όμως, η μουσική είναι που έχει τον κυρίαρχο ρόλο και σε αυτό το blog (όσοι άτυχοι και αν το διαβάζουν και όσοι κατέχουν μερικές πιο εξειδικευμένες γνώσεις), θα καταλάβουν ότι τα θέματα στα οποία αναφέρομαι 9 στις 10, εμπνέονται από το αντίστοιχο τραγούδι που παίζει στο background. Όπως και να το κάνουμε, υπάρχουν τραγούδια που συνδέονται έμμεσα ή άμεσα με τη ζωή μας γενικότερα και επηρεάζουν το general mood μας.

Δε θα γράψω για το Aids. Αφήνω σε άλλους να γράψουν για το αν πρέπει να προσέχετε και την σημασία της προφύλαξης. Σήμερα θα γράψω για τον Klaus Nomi, έναν από τους πρώτους "διάσημους" που έφυγαν από Aids στην ιστορία.

Γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου (πάντα πρωτοπόροι οι Υδροχόοι) το 1944 στη Γερμανία και μέχρι τα μέσα του '70 η ζωή του κυμαινόταν στην αφάνεια, μέχρι που έφυγε για τη Νέα Υόρκη. Παρακολούθησε μαθήματα φωνητικής και το 1978 γίνεται γνωστός στα underground club του Μεγάλου Μήλου. Ένας υψίφωνος τενόρος που συνδύαζε τη γεννημένη για όπερα φωνή του με την electro/synth pop και την εμφάνιση που προκαλούσε. Ένας γνήσιος απόγονος της post pop-art era, του Club 54, του Ziggy Stardust και του glam rock, καθώς και όλου του underground κινήματος στην Αμερική που προκαλούσε κάθε τι συμβατικό και πειραματιζόταν με οτιδήποτε αμφισεξουαλικό.

Τότε ήταν που τον πρόσεξε ο David Bowie και τον κάλεσε να τον συνοδεύσει σε τηλεοπτικές εμφανίσεις. Λίγο αργότερα, ο Klaus καταλήγει να σχεδιάζει και τα κοστούμια του Bowie. Ένας εξαίσιος frontman, που σε κάθε show τα ηχητικά και οπτικά συναγωνίζονταν σε ένταση και εντυπωσιασμό τη φωνή και την εμφάνισή του.

Με καταγγελτικό λόγο για τους πολιτικούς και το κεφάλαιο που κυβερνάει, για την γη που καταστρέφεται από την παγκόσμια υπερθέρμανση (αλήθεια, πόσο μπροστά από την εποχή του ήταν στις αρχές του '80 και πόσο επίκαιρος σήμερα), αλλά πάντα με έναν τόνο αισιοδοξίας για την κοινωνία οτι θα τα καταφέρει και πάντα με καυστικό χιούμορ, περνούσε όσα ήθελε να πει.

Έφυγε από τη ζωή στις 6 Αυγούστου του 1983 από μια ασθένεια που προκλήθηκε από τον HIV και οι στάχτες του σκορπίστηκαν στην αγαπημένη του πόλη, τη Νέα Υόρκη, εκεί που ένιωθε πάντα σπίτι του. Η καριέρα του ήταν σύντομη. Δεν γνώρισε ποτέ την μεγάλη δόξα, τον παρομοίαζαν με εξωγήινο, αλλά όπως συμβαίνει συνήθως, το μουσικό και ιδιοφυές ταλέντο του γενικότερα αποθεώθηκε μετά θάνατον. Δε θα ξεχάσω ποτέ "The man who came from outer space, to save the human race...". Κάποιοι πρωτοπόροι (έστω και εκκεντρικοί), θα ζουν για πάντα ανάμεσά μας... Για όποιον ενδιαφέρεται, θα του συνιστούσα το documentary/film για την ζωή του Klaus Nomi, με τίτλο "The Nomi Song"...

Klaus Nomi - Total Eclipse (σωστά θυμάστε οι παλιότεροι... το τραγούδι που έπαιζε στη διαφήμιση του Campari είναι)

Klaus Nomi - Cold Song (ίσως... το soundtrack του τέλους)

What power art thou,

Who from below,

Hast made me rise,

Unwillingly and slow,

From beds of everlasting snow !

See'st thou not how stiff,

And wondrous old,

Far unfit to bear the bitter cold.

I can scarcely move,

Or draw my breath,

I can scarcely move,

Or draw my breath.

Let me, let me,

Freeze again...

Let me, let me,

Freeze again to death !

Φτάνει πια...

2007-11-30T17:48:00.000+02:00

Δεν μπορώ άλλους ατάλαντους... Δεν μπορώ ακόμα περισσότερο ατάλαντους και χαμογελαστούς τυπάκους... "Τραλαλά, τραλαλί, είμαστε όλοι χαρούμενοι, σηκώστε χέρια ψηλά, θα κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα, χορέψτε στο ρυθμό μας, τραλαλά, τραλαλί"... Τα λέτε και τα πιστεύετε?

Σοβαρά τώρα... Έχετε καταλάβει ότι είστε pathetic?

υ.γ.1 Α ρε Σαλονίκη... Από τα Μωρά και τις Τρύπες που κατάντησες...
υ.γ.2 Τους U2 δεν τους πάω μία (λόγω Bono), αλλά αυτή η "εν ψυχρώ εκτέλεση" του "With or Without You" θα θεωρηθεί ύψιστη αμαρτία την ημέρα της κρίσης...
υ.γ.3 Because the music that they constantly play, it says nothing to me about my life...

Morrissey, σαν σήμερα...

2007-11-27T16:33:00.000+02:00

Είχε φτάσει η μέρα... Επιτέλους θα τον έβλεπα. Το rendez vous αυτό είχε καθυστερήσει πολλά χρόνια. Στην Αγγλία όσο έκατσα δεν περιόδευσε καθόλου. Και όταν είχε έρθει Ελλάδα πρώτη φορά, πάλι δεν ήμουν εδώ.

Είχε πέσει "διαταγή" από την μέρα που το έμαθα... Αλέξανδρε, μπορεί να ακούς Nightwish αλλά θα ξεσκιστείς να έρθεις στον Μοζ... Ο Άκης ακούει ούτως η άλλως indie, οπότε θα ερχόταν...

Πριν ένα χρόνο τέτοια ώρα, γυρνούσα από το ένα ανθοπωλείο στο άλλο για να βρω γλαδιόλες ή ασφόδελους... Πέρασε η εποχή τους, κανείς δεν αγοράζει gladioli και daffodils σήμερα. Και όμως, 3 χρόνια στην Αγγλία το δωμάτιο μου ήταν πάντοτε γεμάτο από αυτά. Ρωτούσαν "Τι τις θες τι γλαδιόλες? Για ληστεία θα πας?" και γελούσαν... "Όχι, στον Morrissey!" απαντούσε ο Love and Poison... "Που να σας εξηγώ τώρα"...

Τελικά βολεύτηκα με κάτι άλλα λουλούδια (ούτε θυμάμαι όνομα) μακρυά για να τα κουνάω πιο εύκολα και τα έβαλα μέσα από την κωλοτσέπη μεταξύ παντελονιού και boxer... Είχα γίνει μούσκεμα, αλλά χαλάλι... Η συναυλία ξεκινούσε στις 9 και στην αρχή θα εμφανιζόταν η Kristeen Young. Εμείς πήγαμε στο Principal 6μιση με 7. Μπήκαμε από τους πρώτους 50 και κανένας δεν κρατούσε λουλούδια...

Ένιωσα σαν πρωθιερέας πανέτοιμος για τη μεγάλη τελετή. Πίναμε τη μία μπύρα μετά την άλλη με την παρέα και εγώ με τα λουλούδια από πίσω να κρέμονται. Όλος ο κόσμος που ερχόταν με κοιτούσε σαν εξωγήινο, αλλά το χαμόγελό μου έφτανε μέχρι τα αυτιά...

Δεν πήγαμε να κάτσουμε μπροστά στην μπάρα, παρόλο που θα μπορούσα να σκοτώσω κάποιον για ένα πουκάμισο του Μοζ, αλλά ακριβώς πίσω από τις κονσόλες. Είχε έναν μικρό εξώστη και έβλεπες φάτσα κάρτα στα 15 μέτρα τη σκηνή στο ύψος των ματιών σου. Η ιδανικότερη επιλογή. Ξεκίνησε η Kristeen. Καλή χρυσή, θύμισε Bjork σε πιο space pop εκδοχή, αλλά τελείωνε μωρό μου. Δεν ήρθαμε για σένα.

Γυρνάω και λέω στον Άκη: "Ακολούθα σε ότι λέω και ότι φωνή έχεις δώστην". Και ξεκινάμε οι 2 μας να τραγουδάμε το σύνθημα σε ποδοφαιρικό τόνο (και μας ακολούθησε η μισή αίθουσα) "Morrisseyyy, Morrisseyyy, Morrisseyyy... Morrisseyyy, Morrisseyyy, Morrisseyyy... Morrisseyyyyy??? MORRISSEY!" ασταμάτητα για 15-20 λεπτά, μέχρι που βγήκε. Τα πάντα θόλωσαν και σταμάτησαν... Ο "all time hero" ήταν μπροστά μου... Συγκρατήθηκα, δαγκώθηκα, βούρκωσα αλλά δεν έκλαψα, γίναμε ένα κουβάρι με τα κορίτσια δίπλα μας και τις μοίρασα λουλούδια για να κουνάν στους ρυθμούς του Μοζ...

Το τέλος σε τέτοιες στιγμές έρχεται γρήγορα. Δε θα ξεχάσω τη στιγμή που ακούστηκαν το "Everyday is like Sunday" και το "There is a light that never goes out" και το πως ένιωσα τότε...

υ.γ.1 There is a light that never goes out dear Moz... Never!
υ.γ.2 Θα μπορούσα να πω κι άλλα, αλλά όπως λέει και ο Morrissey: "I think I'm overdoing it, I think so, so I'll shut up!"...

Morrissey - Panic (27-11-2006 Live in Thessaloniki)

Morrissey - Let me kiss you (27-11-2006 Live in Thessaloniki)

Συγγνώμη που με πάτησες...

2007-11-24T10:15:00.001+02:00

Είπατε κάτι? Έλεγα μήπως...

Poupée de cire, poupée de son...

2007-11-23T12:31:00.000+02:00

Ο Oscar Wilde είχε γράψει: "He lives the poetry that he cannot write. The others write the poetry that they dare not realise..."

Δεν θα ήθελα να ήμουν στη θέση κάποιου που να καταπιέζεται από τον ίδιο του τον εαυτό. Να αρνείται αυτό που είναι. Και να μη δέχεται αυτό που νιώθει. Να φοβάται. Να τρομάζει.

Μην κοιτάτε γύρω σας για τους λόγους που περνάτε "απαρατήρητοι". Που κανένας δε θα πει τι νιώθει για εσάς. Οι ανασφάλειες σας τον απομακρύνουν.

Αφιερωμένο σε όσους/όσες περιμένουν ακόμα να "ζήσουν" τα τραγούδια τους. Ίσως κάπου εκεί να ανήκω και εγώ... Ίσως πάλι όχι...

" ...Sous le soleil de mes cheveux blonds, Poupée de cire poupée de son, Mais un jour je vivrai mes chansons, Poupée de cire poupée de son..."

υ.γ.1 Η France Gall το 1965 κέρδισε τον διαγωνισμό της Eurovision με το "Poupée de cire, poupée de son" εκπροσωπώντας το Λουξεμβούργο.
υ.γ.2 Οι Arcade Fire διασκεύασαν το τραγούδι κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους το 2007.
υ.γ.3 Οι Belle and Sebastian διασκευάζουν το τραγούδι στο dvd "Fans Only".
υ.γ.4 Ευχαριστώ την Μαρία... Για πολλά... Ξέρει αυτή...

Arcade Fire - Poupée de cire, poupée de son

Belle and Sebastian - Poupée de cire, poupée de son

Είναι πολλά τα λεφτά...(Άρη?)

2007-11-21T13:23:00.000+02:00

Μου ζαλίσατε τον έρωτα. Κάθε 3 λεπτά κάποιος άσχετος που κάνει forward ένα email με ενημερώνει πως "Είναι πολλά τα λεφτά".

Και πως είναι αλήθεια και πως η Microsoft παρακολουθεί το συγκεκριμένο email και όσες φορές το στείλεις τόσα φράγκα θα πάρεις. Θα βγάλω 2 photos με τπτ πλαστά Ευρώ, μία με τα χαρτονομίσματα στα @@ μου και μία να τα χρησιμοποιώ σαν χαρτί υγείας και λεζάντα θα βάλω "Στα @@ μου τα λεφτά σας και βάλτε τα στον κ@λ@ σας!".

Άει σιχτίρ πια με τα λεφτά που σας μοιράζουν! Περισσότερο γέλιο είχαν τα spam τύπου "Penis Enlargement Guaranteed", "I have a vagina waiting for you" και "Ο άνδρας μου λείπει για κυνήγι" παρά αυτό. Τι σου κάνει η ανεργία πάντως και η φτώχεια... Πάντως αυτός που το ξεκίνησε, το ότι εξυπηρετεί κάποια συμφέροντα είναι σίγουρο, αλλά σας παρακαλώ... Δε θέλω να γίνω εκατομμυριούχος.

Τραγικό...

Οι άνδρες της χρονιάς...

2007-11-20T12:13:00.000+02:00

Παραδείγματα προς μίμηση... Όσες κυρίες παρεξηγηθούν, ας κοιτάξουν το χιούμορ τους ;Ρ

Νούμερο 6

Νούμερο 5

Νούμερο 4

Νούμερο 3

Νούμερο 2

.
.
.
.
.
(Ντραμς παίζουν γρήγορα και ένα γκονγκ ακούγεται στο βάθος... )
.
.
.
.
.

Νούμερο 1

Είσαι αρχηγός!!!

Puressence...

2007-11-18T12:55:00.001+02:00

Ξέρω ξέρω... Μη μου αρχίσετε... Σαν τους Big Sleep και οι Puressence. Πρώτοι στο χωριό μας, τελευταίοι στην πόλη. Μόνο εδώ είναι γνωστοί. Τα ξέρω αυτά. Για να λέμε την αλήθεια όμως, σε σχέση με κάτι Long Blondes και Young Knives και μη πω Kaiser Chiefs, οι Puressence ήταν και είναι ριγμένοι και δεν έχουν τπτ να ζηλέψουν.

Δεν τρελαίνομαι όμως για την πάρτη τους... Πέρσι ήρθαν με 5€ εισιτήριο σε ένα φεστιβάλ του Σύριζα ή του ΚΚΕ (στο πάρκο Σκύλων) και δεν πήγα. Πρώτη φορά πρέπει να ήταν το 98... Κατέβηκα από Θεσ/νίκη με 2 χιλιάρικα στην τσέπη μόνο και ένα εισιτήριο του ΚΤΕΛ, χωρίς μέρος να μείνω και χωρίς εισιτήριο για τη συναυλία και ευτυχώς που γνώρισα την Χριστίνα από τον Πειραιά και με φιλοξένησε και μπόρεσα να μπω "ντε λα κουτρέν" στο φεστιβάλ και είδα Pulp, Sonic Youth, Portishead ή Massive Attack (όλο τους μπερδεύω τους triphoppers) και τους Puressence.

Μη ρωτάτε για λεπτομέρειες για τη συναυλία. Σημασία έχει πως ήμουν εκεί! Σε μια παραλία στον Πειραιά ήταν το φεστιβάλ και εγώ αγκαλιά με την Χριστίνα ήμουν μέσα στην άμμο και με μια μπύρα στο χέρι. Μόνος μεταξύ αγνώστων. Και στο βάθος να παίζουν Pulp. Καλή φάση...

Κανένα άλλο αλκοόλι για παρέα στις 24 του μήνα στο Principal Club Theatre? Γιατί και το "Casting Lazy Shadows" χορεύαμε στο Residents to '96 και το "I Suppose" τα σπάει και το "How does it feel?" είναι μπαλάντα από τις λίγες, αλλά να πάω να χτυπηθώ για τους Puressence, εκεί που πριν ένα χρόνο ακριβώς έβλεπα τον Morrissey ζωντανά πρώτη φορά στη ζωή μου, λίγο χλωμό...

Θα με βρείτε με 2 pints στο χέρι να περιφέρομαι...

Don Quixote...

2007-11-15T13:19:00.000+02:00

Για έναν προσωπικό λόγο, η ιστορία του Δον Κιχώτη ξαναμπήκε πρόσφατα στη ζωή μου. Και αυτό το σαβ/κο μετά από πολλά χρόνια, θα κάτσω να ξαναδιαβάσω το βιβλίο...

Ένα από τα βιβλία που όπως ο Μικρός Πρίγκηπας διαβάζονται κυρίως από μικρά παιδιά... Και όμως έχουν να διδάξουν τόσα περισσότερα στα μεγαλύτερα... Στα παιδιά που δεν μεγαλώνουν "κανονικά" (που έλεγε και ο Αγγελάκας)...

Αλήθεια όμως, οι δικοί σας "ανεμόμυλοι" ποιοι είναι?

Ποιος έχει λόγο στην αγάπη?

2007-11-14T17:38:00.000+02:00

"...Ποιος έχει λόγο στην αγάπη? Ποιος να έχει την ευθύνη? Για να του πω να σταματήσει, να μη με πονάει εκείνη... Ποιος έχει λόγο στην αγάπη? Ποιος κρατάει τα κλειδιά της? Αφού πονάει για κάποιον άλλον και εγώ είμαι μακρυά της..."

Το αιώνιο πρόβλημα... Να παίρνεις εσύ αποφάσεις που πληγώνουν και να παίρνουν άλλοι αποφάσεις που σε πληγώνουν... Να ερωτεύεσαι τον λάθος άνθρωπο... Μετά την αγάπη να γευθείς το δηλητήριο... Και ξαφνικά το τέλος... Έτσι απλά...

"...Κρατήστε την αγάπη μέσα στην καρδιά σας. Μια ζωή χωρίς αυτήν, είναι σαν έναν κήπο χωρίς ήλιο όταν τα λουλούδια είναι μαραμένα..." Oscar Wilde

So Young...

2007-11-10T01:58:00.000+02:00

She Can... Start... To Walk Out... When She Wants...

Because we're young, because we're gone,
We'll take the tides electric mind, oh yeah? oh yeah...

We're so young and so gone, lets chase the dragon, oh...

Because we're young, because we're gone,
We'll scare the skies with tigers eyes, oh yeah? oh yeah...

We're so young and so gone, lets chase the dragon, oh...
Lets chase the dragon...

...From our home, high in the city, where the skyline,
stained the snow, I fell for a servant, who kept me on the boil...

We're so young and so gone, lets chase the dragon from our home...

Σε νέες περιπέτειες...

2007-11-09T15:27:00.000+02:00

Δεν ντρέπομαι να το πω... Δεν ξέρω το νομό που ζω...

Μέχρι χθες δεν είχα ιδέα ότι υπήρχε Δήμος Καλλινδοίων, Κορώνειας, Βερτίσκου, Μυγδονίας, Εγνατίας, Λαχανά, Μαδύτου και Αγίου Γεωργίου στη Θεσσαλονίκη... Ήξερα τους άλλους όμως...

Για μια επαγγελματική υποχρέωση όμως θα τους μάθω... Θα πάρω το αμάξι και θα ξεκινήσω... Τώρα το αν θα φτάσω ή όχι δεν το ξέρω...

Αυτά είναι τα αρνητικά του να είσαι βέρος Σαλονικιός, χωρίς χωριό και κάτοικος κέντρου μια ζωή...

Σύντομα θα σας πω εντυπώσεις από τον κοσμοπολίτικο Σοχό, την εξωτική Άσσηρο και την κοσμική Όσσα στο Δήμο Βερτίσκου...

Ο καλός, ο κακός και ο μαλάκας...

2007-11-04T18:34:00.000+02:00

Ο καλός είναι αυτός που τα βλέπει όλα αισιόδοξα... Που δεν είναι ιδιοτελής, που θα πέσει στη φωτιά για να έχεις εσύ ένα χαμόγελο... Θα είναι δίπλα σου όταν τον θες και θα είναι εκεί ακόμα και αν δεν τον ήθελες ποτέ... Θα σου μιλάει, θα σε αγκαλιάζει και δε θα περιμένει τπτ σε αντάλλαγμα... Απλά θα νιώθει όμορφα δίπλα σου...

Ο μαλάκας είναι ο παρτάκιας... Ότι φάμε κι ότι πιούμε... Τον νοιάζει μόνο το πως θα βγει από την δύσκολη θέση αλλά να πάρει και αυτό που θέλει σαν τρελός... Θα σε κοροϊδέψει, θα σε ξεγελάσει και θα ψάξει για επόμενο θύμα μετά... Δεν δέθηκε ποτέ του συναισθηματικά, είναι μισάνθρωπος...

Ο κακός είμαι εγώ... Θα σε χάσω γιατί θα σου πω πράγματα που δεν θες να ακούσεις και θα πράξω ενάντια στη θέλησή μου... Και μετά θα μετανιώσω που έφυγες... Είμαι εγώ που θα αλλάξω τα δεδομένα σε μια σχέση, παίρνοντας το ρίσκο να πω τι σημαίνουν όλα αυτά για μένα και ας ξέρω, πως αργά ή γρήγορα έβαλα ένα τέλος... Γιατί πολύ απλά δεν μπορώ να μείνω με ότι έχω αυτή τη στιγμή στα χέρια μου...

Θα σε κάνω να κλάψεις, να πληγωθείς, να με βρίσεις, αλλά ξέρεις τι? Όταν εσύ θα έχεις προχωρήσει, εγώ ακόμα θα ψάχνω το δρόμο μου... Πάντα το έκανα και μάλλον αυτό θα συνεχίσω να κάνω... το έχω μέσα μου...

Το έχω μέσα μου να στεναχωρώ άτομα που δεν μου φταίνε... Και εσύ είσαι μία από αυτά...

Doris Lessing...

2007-10-31T12:23:00.000+02:00

Στα 87 της χρόνια, η Doris Lessing αποτελεί την γηραιότερη συγγραφέα που τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας και την τρίτη μεγαλύτερη σε ηλικία σε όλες της κατηγορίες του θεσμού. Ακολουθεί απόσπασμα συνέντευξης που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Ταχυδρόμος, το Σάββατο 26 Οκτωβρίου 2007...

"...Και βέβαια είμαι φεμινίστρια. Ξέρετε καμιά γυναίκα που δεν είναι; Το πρόβλημα δημιουργείται με τις ιδεολόγους φεμινίστριες, τις δογματικές, που πιστεύουν ότι επειδή είσαι φεμινίστρια, θα πρέπει να συμφωνείς μαζί τους..."

5η Ημέρα...

2007-10-28T17:12:00.000+02:00

Τι είναι η "5η Ημέρα" λοιπόν? Είναι το πρώτο (as far as I know) ελληνικό "διαδικτυακό - διαδραστικό παιχνίδι - serial" να το πω... Και τι το καλό έχει?

Κάθε Κυριακή λοιπόν, στις 12 τα μεσάνυχτα (προς Δευτέρα) "κυκλοφορεί" το νέο επεισόδιο της σειράς/παιχνιδιού... Για να μπορέσεις να το δεις όμως και να εξελιχθεί η ιστορία, ο χρήστης πρέπει να λύσει γρίφους που θα τον περάσουν στην επόμενη σκηνή...

Σήμερα θα βγει online το 5ο επεισόδιο της σειράς και η ιστορία μέχρι τώρα έχει να κάνει με την ιστορία ενός "διάσημου" ελληνικού συγκροτήματος (Gravity Oven) και πως, ποιοι, γιατί απήγαγαν τον front-man του γκρουπ, Γιάννη Νείλο... Ας μη πω περισσότερα σχετικά με την ιστορία...

Υποστηρίζεται από την Sony-Ericsson, οι γρίφοι είναι πραγματικά ευφάνταστοι, οι γραφίστες κάνουν εκπληκτική δουλειά... Ίσως οι ηθοποιοί να μην αποδίδουν το μάξιμουμ των ικανοτήτων τους μέχρι τώρα, αλλά αυτό έρχεται σε 2η μοίρα αν θέλετε την προσωπική μου άποψη...

Κάθε επεισόδιο αποτελείται από αρκετούς γρίφους μέχρι τη λήξη του (οι περισσότεροι απλοί, για όποιον έχει αυτό το ζιζάνιο με τους γρίφους ή παίζει adventure games) ΑΛΛΑ και από έναν "κρυφό" γρίφο, ο οποίος πραγματικά θα σε κάνει να στύψεις και να κάψεις όσα εγκεφαλικά κύτταρα σου έχουν απομείνει... Εκεί είναι όμως και η μαγεία και το μεγάλο κόλλημα...

Οι κρυφοί γρίφοι (τους οποίους πρέπει να ανακαλύψεις μόνος σου μέσα σε κάθε επεισόδιο ακολουθώντας κάποια στοιχεία που δεν είναι ορατά με την πρώτη ματιά) είναι μεν αρκετά δύσκολοι κ μπορούν να σου πάρουν μέρες μπροστά στο pc και την ίδια ιστοσελίδα, όταν όμως λυθούν, εκτός από την ικανοποίηση για την επίλυσή τους, θα σου προσφέρουν επιπρόσθετα στοιχεία για την υπόθεση και το σενάριο που δεν είναι δεδομένα από τα κανονικά επεισόδια...

Θα συνιστούσα για όποιον ενδιαφέρεται, να επισκεφθεί το site του παιχνιδιού και να ξεκινήσει να παίζει τα επεισόδια με τη ΣΕΙΡΑ και μετά να ασχοληθεί με τους κρυφούς γρίφους... Υπάρχει ένα φόρουμ που οι χρήστες/παίκτες συζητάνε ελεύθερα για το παιχνίδι γενικότερα και ανταλλάσσουν βοήθειες και hints για όσους τα επιζητούν...

Καλό κάψιμο...

Ο Άγγλος Ασθενής...

2007-10-27T21:13:00.001+03:00

Άει σιχτίρ! 2 χρόνια είχα να αρρωστήσω και τους τελευταίους 2 μήνες αρρώστησα 2 φορές... Τι μου συμβαίνει γιατρέ μου? Θα ζήσω?

Στις οικονομικές επιστήμες με την έννοια του κόστους, δεν εννοούνε μόνο το πόσο κοστίζει μια συναλλαγή, μια πράξη, κάτι τέτοιο... Ως κόστος θεωρείται και μια εναλλακτική ενέργεια που θα μπορούσε ο καθένας να κάνει και κάθε θυσία που γίνεται ενώ ο χρόνος περιορίζεται σε κάτι άλλο...

Και ως κόστος λοιπόν βλέπω την καθήλωση μου στο κρεβάτι (να είχα και παρέα να πάει στο διάολο, " βήχω πιο δυνατά από σένα, γιούπι!")... Γμτ... Ούτε για μπύρες στον "Ήλιο" πήγα, ούτε να πάω να δω τη συναυλία των σχολείων στη Ναυαρίνου στην "αντιπαρέλαση", ούτε τπτ...

Σαν το βόδι κοιμάμαι 15 ώρες τη μέρα και τις υπόλοιπες γκρινιάζω γιατί δεν ευχαριστιέμαι ούτε την αναπνοή μου... Άει σιχτίρ πια! Ούτε το τσιγάρο έχει την ίδια γεύση γμτ... Γιατί το καπνίζω όντας άρρωστος? Μπας και ευχαριστηθώ και τπτ μέσα στη μιζέρια μου... Τα χείλη μου έσκασαν και πονάω... Μα που το έβαλα το Λιποζάν?

Κάπως έτσι πρέπει να'ναι τα γηρατειά πάντως... Αποκομμένος από συγγενείς κ φίλους, κλεισμένος στο σπίτι σου, ο αέρας μυρίζει νοσοκομείο και τα μικρόβια χορεύουν πέρα δώθε...

Άσε που η γαμωτηλεόραση δεν έχει τπτ... Να ανοίξεις κανένα βιβλίο? Σε πιάνει πονοκέφαλος... Να μπεις ίντερνετ? Μετά από 5-10 λεπτά τα μάτια μου καίνε (απορώ πως αντέχω τώρα)... Και με τι όρεξη να μιλήσεις σε κάποιον? Να σου πει "βγήκα χθες έξω και πέρασα τέλεια"??? Εγώ να δεις! Φώναξα τους άλλους ασθενείς τις πολυκατοικίας, πίναμε χαμομήλι τυλιγμένοι με κουβέρτες και παίζαμε Scrabble... Ούτε κιθάρα δεν έχω όρεξη να παίξω...

Θυμίζω Άγγλο Ασθενή με τόσα τσαγάκια που κατεβάζω... Ευτυχώς αύριο είναι Κυριακή... Και είτε άρρωστος είτε όχι, μετά τις 12 το βράδυ θα είναι αφιερωμένο στην "5η ημέρα"... Αλλά για αυτό θα σας μιλήσω αύριο όταν θα πίνω το πρώτο τσάι της ημέρας...

Γεια σας και περαστικά μας...

Δημ. Αστυνομία & Δήμος Θεσ/νίκης...

2007-10-25T15:30:00.000+03:00

Βρε βρε... τι έχουμε εδώ? Ήρθε ο καιρός να πιάσω τον Δήμο Θεσ/νίκης στο στοματάκι μου? Από που ν'αρχίσω δεν ξέρω... Γιατί όσα ξέρει ο Love & Poison δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος... Τα ξέρετε δλδ αλλά τα κρατάτε μεταξύ σας...

Ως κάτοικος κέντρου σχεδόν όλη μου τη ζωή και καθώς μεγάλωνα παρατηρούσα το κυκλοφοριακό πρόβλημα αυτής της πόλης (ή να πω χωριό?) να μεγαλώνει...

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ο "Δήμαρχος Πανοράματος και Πεζόδρομων" BillPap (ξέρετε, ο φτερωτός γιατρός με το χαμόγελο της Colgate που κάθε 6 μήνες αλλάζει πλακάκια στους πεζόδρομους και που δεν μένει στο Δήμο που ζει αλλά στη high-class περιοχή της πόλης) πέρσι αποφάσισε να "δώσει το δικαίωμα" στους κατοίκους του κέντρου να παρκάρουν ελεύθερα και να μη πληρώνουν, βάζοντας ένα αυτοκόλλητο στο τζάμι που δηλώνεις "Κάτοικος Κέντρου" και έχεις το ελεύθερο να παρκάρεις και εκεί που κανονικά χρεώνεσαι...

(Στο χωριό μας για να μαθαίνετε εσείς οι "ξένοι", το 99% των δρόμων χρειάζεται αυτή την καρτούλα από το περίπτερο που την τρυπάς και την κοτσάρεις στο παρμπρίζ με τις 1-2 ώρες που δηλώνεις πως θα σταθμεύσεις αλλιώς σε γράφουν...)

Με τα πολλά και με τα λίγα, βάλαμε το αυτοκόλλητο και γλιτώσαμε οικογενειακώς το χαράτσι των δημόμπατσων... Ώσπου μια ωραία πρωία, κανένας πρωτάρης δόκιμος με πρεσβυωπία, μυωπία και αγαμία προφανώς (δε λένε οτι η μ*****α τυφλώνει?), ΔΕΝ πρόσεξε το αυτοκόλλητο στο αμάξι που έλεγε "Κάτοικος Κέντρου" και έκοψε κλήση για παράνομη στάθμευση κάτω από το σπίτι μου... Αυτό έγινε πριν 2 βδομάδες...

"Καλά, ολόκληρο αυτοκόλλητο δεν το είδε? Δεν ξέρει τη δουλειά του?" σκέφτηκα και γελούσα με την ηλιθιότητα και ανοργανωσιά των δημόμπατσων... Είπαμε λάθος έκανε και πήγε ο father να κάνει ένσταση στα γραφεία της Δημ. Μπατσονομίας... Λόγω υποχρεώσεων πήγε 4-5 μέρες μετά το συμβάν... So what θα πει κανείς...

Και σκάει σήμερα μύτη μια επιστολή... Υπογεγραμμένη από τον Αντιδήμαρχο Δημ. Αστυνομίας κ. Θεόδωρο Αθανάσαρο (αντιστράτηγο ε.α. ΕΛ.ΑΣ.) που λέει με λίγα λόγια: "Σας γνωρίζουμε ότι η ένστασή σας απορρίφθηκε μπλα μπλα μπλα σύμφωνα με το νέο Κ.Ο.Κ. ΟΠΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ το 2007 μπλα μπλα μπλα ο παραβάτης έχει δικαίωμα να εμφανισθεί εντός προθεσμίας 3 ημερών μπλα μπλα μπλα και το διοικητικό πρόστιμο που σας επιβλήθηκε τελεί σε πλήρη ισχύ...".

Λοιπόν κύριοι... Δε θα πω πολλά:
1: Ο παραβάτης? Ποιος παραβάτης? Ο ηλίθιος ο δημόμπατσος να λέτε που έκοψε λάθος κλήση...
2: Αλλάξαμε το νόμο και το κάναμε 3 μέρες και να μη το ξέρει ο κόσμος που τρέχει στις δουλειές του και τώρα νταηλίκι πρόστιμο? Αμ δε...
3: Ξεχνάτε ποιος σας πληρώνει μου φαίνεται...
4: Αυτή την πόλη πότε θα την σεβαστείτε και τους κατοίκους της? Πρέπει καθημερινά να ταλαιπωρούμαστε επειδή δεν ξέρετε να κάνετε τη δουλειά σας? Και να έχουμε όλα τα άλλα και να μας κάνετε τα έντερα κολιέ με την ασχετοσύνη σας?
5: Την επόμενη φορά που θα δω δημόμπατσο στο δρόμο μου θα τον ρωτήσω κάθε πότε τους στέλνετε οφθαλμίατρο...
6: Πέρσι κυκλοφόρησε ένα email σχετικά με τις κλήσεις της Δημοτικής Μπατσονομίας, από τα "ενδότερα"... Εξηγούσε την όλη πλάνη, το όλο σύστημα και το κυνήγι που κάνετε για να κόβετε κλήσεις, αφού δεν ξέρετε και τπτ άλλο... Αντί να δούμε καμιά περιπολία τα βράδια, μόνο στο κυνήγι του χρήματος έχετε αρμοδιότητες...

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ στην κυρία που πριν μερικά χρόνια μήνυσε τον Δήμο Θεσ/νίκης, όταν γλίστρησε και χτύπησε σε κάτι έργα του Δήμου για μια νέα πεζοδρόμηση (δεν κάνετε κ τπτ άλλο... μόνο πλακάκια αλλάζετε) και βγήκε πριν 1-2 μήνες η απόφαση και σας τα πήρε χοντρά...

Εδώ είμαστε και θα τα λέμε... Θα γελάσει ο κάθε πικραμένος...

υ.γ.1 Σημασία δεν έχει το ποσό της κλήσης... Σημασία έχει ότι για ακόμα μια φορά δείχνετε με το καλύτερο πρόσωπο τη ταξική, αστυνομοκρατούμενη και μπατσική - δημοσιουπαλληλική σας νοοτροπία...
υ.γ.2 Με έχετε κάνει και συμπαθώ τον Νομάρχη που σας τα χώνει όποτε βρει την πρώτη ευκαιρία... Ο μόνος που νοιάστηκε για να μην αυξηθούν τα Δημοτικά Τέλη ενώ όλοι σας θέλετε να μας τα παίρνετε από όλες τις μεριές...
υ.γ.3 Μήπως να γίνω πλακάς? Θα τα βγάζω χοντρά μου φαίνεται...
υ.γ.4 Έχω ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΣΑΣ ΤΑ ΧΩΝΩ, επειδή ΣΕ ΜΕΝΑ ΛΟΓΟΔΟΤΕΙΤΕ...
υ.γ.5 ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΜΕΣΑ ΣΑΣ...

Κουράστηκα...

2007-10-25T03:59:00.000+03:00

Κουράστηκα να μου μιλάς μόνο όποτε έχεις κέφια... Κουράστηκα να πρέπει να είμαι εκεί για σένα και να σου χαμογελάω ακόμα και όταν θέλω να κλάψω... Βαρέθηκα την απουσία σου όταν σε χρειαζόμουν...

Έγινες προβλέψιμη... Κουράστηκα να είσαι όλο καλοσύνες όποτε σου καπνίσει το ένα και να στραβώνεις όταν σου ξινίσει το άλλο...

Κουράστηκα με τις ίδιες δικαιολογίες ξανά και ξανά και ξανά... Κουράστηκα να σε βλέπω να μην προσπαθείς... Κουράστηκα με την αδιαφορία σου... Βαρέθηκα την ίδια κασέτα που μου λες...

Δεν θα ξαναπροσπαθήσω ποτέ ξανά για τίποτα...

"So goodbye, please stay with your own kind and I'll stay with mine..."

Σκυλίσια ζωή είπατε? (Video)

2007-10-23T02:44:00.000+03:00

Το ντοκουμέντο της ντροπής... Το είδα μια φορά στις ειδήσεις όταν και ανέβασα το προηγούμενο θέμα και δεν θέλω να το ξαναδώ... Όποιος/όποια θέλει...

Τον Πούλογλου...

2007-10-21T21:53:00.000+03:00

(Χωρίς περαιτέρω σχόλια...)

υ.γ. Άχρηστε...

Σκυλίσια ζωή είπατε?

2007-10-17T21:24:00.001+03:00

"Το μεγαλείο ενός έθνους και η πρόοδος στις ηθικές αξίες κρίνεται από τον τρόπο που φέρεται στα ζώα" Μαχάτμα Γκάντι

22χρονος Κύπριος φοιτητής που σπούδαζε/σπουδάζει στη Χίο... Από το μπαλκόνι του σπιτιού του τάιζε με κομμάτια λουκάνικο ένα αδέσποτο σκύλο... Είχε όμως το τηγάνι γεμάτο λάδι στη φωτιά... Και ενώ τραβούσε την όλη διαδικασία σε βίντεο και το ζωντανό έτρωγε το μεζεδάκι, να και το καυτό λάδι από το παράθυρο της κουζίνας πάνω στο ζώο και αυτό να φεύγει ουρλιάζοντας...

Το αίσχος της κοινωνίας αυτό, το μίασμα και η ντροπή του ανθρώπινου είδους, το κομπλεξικό αυτό άτομο, μοίραζε το βίντεο αυτό στα φιλαράκια του και έδειχνε τα κατορθώματά του... Μέχρι που κάποιος από την "παρέα" δεν άντεξε και το παρέδωσε στο "Αλήθεια Tv" της Χίου απ'όπου και γνωστοποιήθηκε το γεγονός...

Το κάθαρμα αυτό βρίσκεται στην Αγγλία τώρα και διαφεύγει του αυτόφωρου αλλά οι πρυτανικές και εισαγγελικές αρχές κινήθηκαν άμεσα για να ασκηθεί αυταπάγγελτη δίωξη...

Κομπλεξάρα ακοινώνητη όπου και να'σαι... Τα ίδια και χειρότερα να πάθεις... Γιατί δεν σου αξίζει τπτ λιγότερο...

Το βίντεο δεν το βρήκα ακόμα, αλλά ίσως να το είδατε στις ειδήσεις του Alpha (όπου το'δα και εγώ)... Θα φρίξετε, θα κλάψετε, θα εκνευριστείτε, θα εξοργιστείτε...

Περισσότερες φωτογραφίες και ρεπορτάζ, εδώ και εδώ...

Περικλής Κοροβέσης...

2007-10-17T00:40:00.000+03:00

"Εμένα δε θα με γαμήσετε... Να με σκοτώσετε, ναι..."

Υποκλίνομαι... Αυτή είναι η Ελλάδα...

υ.γ. Συγχαρητήρια στον κ. Σταύρο Θεοδωράκη και την ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ του εκπομπή "Πρωταγωνιστές"...

Bella Ciao...

2007-10-15T18:10:00.000+03:00

Σε κάποιους έλειψα, σε άλλους όχι... Κάποιοι με αναζήτησαν, άλλοι όχι... Άλλοι ανησύχησαν, άλλοι όχι...

Ίσως γιατί όταν άνθρωποι έρχονται στη ζωή μου και ξαφνικά χάνονται δεν ανησυχώ ιδιαίτερα... Θα ήταν πολύ εγωιστικό να αναπολούμε άτομα που ήρθαν και χάθηκαν βάσει των δικών μας αναγκών και πως θα ήταν η ζωή μας αν υπήρχαν ακόμα σε αυτή...

Έχω συνηθίσει και να το παθαίνω και να το κάνω σε άλλους... Δεν σκέφτηκα ποτέ ιδιοτελώς και αν το έκανα, προσπάθησα να μην το δείξω... Και αν το έδειξα απολογούμαι, αλλά δε θα ξανασυμβεί... At least I'll try...

Ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα είναι πως μερικές φορές (αν όχι τις περισσότερες) όταν χάνεται κάποιος από τη ζωή μου, χαίρομαι... Χαίρομαι γιατί ελπίζω πως βρήκε τον δρόμο του... Γιατί ίσως να έχει "δικαίωμα" και αυτός να γίνει εγωιστής... Να γίνει εγωιστής και ιδιοτελής όσον αφορά την ευτυχία του και να μη θέλει να την μοιραστεί με κανέναν...

Δεν είναι απαραίτητο να επιβεβαιώνουμε τον Morrissey κάθε φορά γαμώτο... "But now, you only call me when you're feeling depressed, when you feel happy, I'm so far from your mind..."

Δεν είναι έτσι ΠΑΝΤΑ... Όλοι μας το έχουμε κάνει, όλοι μας το πάθαμε... Και εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση... Ούτως ή άλλως ο φίλος ο πραγματικός θα σε συγχωρέσει και θα σε ξαναπάρει αγκαλιά, ακόμα και αν τον ξέχασες ή αν ξεχάστηκες στις στιγμές που ήθελες να ζήσεις και να μη θες να τις μοιραστείς...

Μακάρι όμως να περνούσα τέτοια φάση και να έλειπα λόγω "απροσδόκητης ευτυχίας"... Μακάρι, γιατί το χρειάζομαι... Αλλά δεν μου έκατσε...

Αυτό που συνέβη ήταν ότι σε πολλές εκφάνσεις της ζωής μας έρχεται ο κορεσμός... Έρχεται σε σχέσεις, σε καταστάσεις, σε πρόσωπα, σε συνήθειες, στα πάντα...

Το τέλος όμως είναι πραγματικά τόσο πικρό ή περισσότερο γλυκό? Τα κεφάλαια και οι σελίδες που γυρίζουμε στη ζωή μας, πονάνε γιατί μας άφησαν μια γεύση από overdose σε ότι ζήσαμε ή μας χαμογελάνε γιατί είμαστε sober μπροστά σε μια νέα αρχή και σε ότι έρθει?

Την απάντηση δεν την ξέρω, αλλά βιάζομαι να την μάθω... Σαν ένα λουλούδι που μόλις μαράθηκε και σαν ένα άλλο που μόλις άνθισε...

"... Θάψε με εκεί ψηλά στα βουνά και σκίασε τον τάφο μου με ένα όμορφο λουλούδι... Ώστε όλοι αυτοί που περνούν από μπροστά να λένε Τι όμορφο λουλούδι είναι αυτό... Ο bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao..."

Λιάνα...

2007-07-03T22:18:00.000+03:00

Απλά υποκλίνομαι... Μακάρι όλοι οι πολιτικοί να σκέφτονταν έτσι...

υ.γ. Όποιος/όποια είδε το "Αλ Τσαντίρι Νιουζ" θα καταλάβει...

Βάλτε φωτιά, κάψτε καλά...

2007-06-29T13:25:00.000+03:00

Όχι φίλοι μου. ΜΗΝ τρώτε τον παπά των δημοσιογράφων. Θα σας πει ο Love & Poison ποιος ευθύνεται για τη φωτιά στην Πάρνηθα. θα αναλύσω τα πιθανά σενάρια και τα συμπεράσματα δικά σας.

Σενάριο 1. Οικοπεδοφάγοι. Από τη στιγμή που σε 2-3 χρονάκια δε θα θυμάστε τπτ (όπως δε θυμάμαι και δεν ξέρω τι έγινε τελικά στο Σέιχ-Σου πριν πόσα χρόνια και στη φωτιά πέρσι στο 1ο πόδι της Χαλκιδικής) και θα γεμίσει το βουνό βίλες και σπιταρόνες και πισίνες, όλα καλά. Απορώ δλδ τι το ψάχνετε. Ο νέος αστέρας της παραλιακής άρτι αφιχθείς από κανένα τηλε-ριάλιτι θα έχει το σπιτικό του εκεί.

Αλλά πάλι, τώρα που το σκέφτομαι, ΔΕΝ ευθύνονται οι οικοπεδοφάγοι για τη φωτιά. Σιγά μωρέ μη κάηκε το δάσος για να γίνουν οικόπεδα...Παρατραβηγμένο σενάριο για μένα...

Σενάριο 2. Οι μεσάζοντες. 30 καναντέρ αλλά δούλευαν μόνο τα 9. Πέταξαν στη Λάρισα 2 αλλά στον αέρα διαπιστώθηκε μηχανική βλάβη και κάηκαν σπίτια και 2 ψυχές. Εδώ και 2 χρόνια "συσκέπτονται αλλά ΔΕΝ σκέφτονται" οι υπουργοί και οι διάφορες υπηρεσίες. "Να πάρουμε; Πόσα; Τόσα; Και αυτός τι θα πάρει; Τόσα; Πολλά είναι. Οχι μωρε, ποιος θα το καταλάβει; Και για τον άλλον δε θα μείνει τπτ; Θα μας καταλάβουν. Λες; Λέω. Να το αφήσουμε; Γιατί; Είναι και τα ομόλογα, θα γίνει χαμός. Ευτυχώς δεν έπιασε καμιά φωτιά και δε θα μας κράξουν. Ας το για την επόμενη 4ετία." Gotcha!!!

Λέτε; Να είναι οι φωτιές ένα μέτρο πίεσης για καινούριες μίζες και καινούριες παραγγελίες αεροπλάνων και οχημάτων και καινούρια έξοδα και να φουσκώσουν καινούριες τσέπες; Μπαααααα, τραβηγμένο δε βρίσκετε;

Σενάριο 3. "Θρύψαλα τα τζάαααμια, στον ηλεκτρικόοοοο...τα αίματα ποτάαααμια, στα @@ μου εγώωωωωω...το μόνο που θυμάαααααμαι, από παιδί μικρόοοοοο...στα @@ μου να γράαααφω τον Όοοοολυμπιακο...Ολυμπί, ολυμπί, όλυμπιακέ...". Έχει γίνει η σφαγή πέρσι στη Τούμπα, μας κλέψανε κανένα παίχτη από τα λαμόγια διοικητικούς που είχαμε τόσα χρόνια, υπάρχει το άσβεστο μίσος από εποχής Κούδα, ακόμα θυμούνται τις φάπες που φάγανε στην Αλαμάνα (και ας το αρνούνται οι GAYροι) και θέλουμε να τους ρίξουμε κι άλλες. Οργανώνονται τα "κομάντο" της Τούμπας, κάτι άσβερκοι τετραγωνοκέφαλοι με μισά δόντια και κατεβαίνουν.

Στο μίνι-βαν ο οργανωτής βγάζει κήρυγμα και οι υπόλοιποι ακούν: "Απόψε να πούμε να πούμε, θα πάμε και θα τα κάνουμε γιάμπαλα όλα να πούμε να πούμε...Θα δείξουμε στους χαμουτζήδες τι θα πει Τούμπα-Ιράν-Καμπότζη-Βιετνάμ...Θα τους κάψουμε σαν τα ποντίκια να πούμε να πούμε και να'χαμε να λέγαμε και ξέρω γω και εντάξει...". Ο αρχηγός είναι ο Μάκης ο Μπρίκις θα έχει τα χρονόμετρα και θα συντονίζει. Ο Μπάμπης ο Σουγιάς ετοιμάζει τα γκαζάκια, ο Πεταλούδας ο Νίκος τις φωτοβολίδες, ο Χρήστος ο Μπαλτάς τις μολότοφ, ο Πέτρος ο Γκοντζίλλα φτιάχνει τους πυροκροτητές και ο Τζίμης ο Σπίνος θα φυλάει τσίλιες. Είναι όλα έτοιμα.

Με μια φωνή τραγουδάνε τον ύμνο που ανατριχιάζει όλους τους Βορειοελλαδίτες: "Βάλτε φωτιά, κάψτε καλά, Ομόνοια και Πειραιά, το Σύνταγμα και τη Βουλή, τη μπασταρδούπολη αυτή και μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα..."

Λέτε; Να ήταν οι βάρβαροι του Βορρά οι υπεύθυνοι για τις φωτιές στο Νότο; Να κάνανε πράξη επιτέλους το σύνθημα "Βάλτε φωτιά"; Μπαααααα, χλωμό και αυτό το σενάριο...Άσε που το πρωτάθλημα δεν έχει αρχίσει και ποιος αφήνει τώρα τις παραλίες της Χαλκιδικής για να τρέχει μέσα στον καύσωνα στην χαβούζα...Ούτε αυτή είναι η αιτία...

Σενάριο 4. Κάπου ψηλά στην οροσειρά της Πίνδου ένα καφέ ελάφι κλείνει το μάτι σε ένα άλλο. "Ήρθε η ώρα, είσαι σίγουρος ότι δε σε ακολούθησε κανείς; Ναι ρε κερατά! Οκ, πάμε, μας περιμένουν και αργήσαμε"... Είναι μαζεμένα 12 ελάφια, κάθονται κυκλικά κάτω από το φως του φεγγαριού και μασουλάνε βρούβες.

Σηκώνεται ο αρχικερατάς καφέ "έλαφος" και βγάζει λόγο: "Αγαπητοί μου καφέ "συνκερατάδες"...Ο εθνικός δρυμός της Πάρνηθας τείνει να κλέψει την αίγλη από τον δικό μας. Τα κόκκινα ελάφια της Πάρνηθας έχουν γίνει mainstream και φλώρεψαν. Πάνε στο καζίνο του Μον Παρναί (sic) και τα ταΐζουν οι πελάτες με το χέρι. Τόσο χαμηλά έχουν πέσει. Αρκετές από τις καλές μας ελαφίνες έχει ακουστεί ότι μεταναστεύουν εκεί γιατί τους διεγείρει η κόκκινη γούνα και έχουμε μείνει μπακούρια όλοι. Θα κάνουμε ντου από παντού και θα τους κάψουμε!"

Έτσι και έγινε. Με καταδρομικές κινήσεις και συντονισμένες ενέργειες, τα καφέ ελάφια τα έκαψαν όλα. Πήραν εκδίκηση από τους κόκκινους φλώρους (βλέπε φώτο) και όσα γλύτωσαν έκοψαν τα κέρατά τους ως ένδειξη υποταγής. Οι καφέ ελαφίνες γύρισαν στα βουνά της Πίνδου και όλα καλά...

Για μένα αυτό είναι φίλοι μου το πιο πιστευτό σενάριο. Αγγίζει τη σύγχρονη πραγματικότητα. "Ο έλαφος, ελάφου μάτι έβγαλε, του έβαλε μπουρλότο και έκοψε και κέρατον". Να ψοφήσει το ελάφι του γείτονα και το δικό μου να βγάζει και χυμό πορτοκάλι από τα μαστάρια...

υ.γ.1 ΑΝ αληθεύει πως ΔΕ βρέθηκε ένας να πάει να ανοίξει την πόρτα από το εκτροφείο των κόκκινων ελαφιών πάνω στο βουνό και κάηκαν τα κακόμοιρα τα ζώα βλέποντας τις φλόγες να'ρχονται και ανήμπορα να αντιδράσουν, τότε τις κατάρες μου να'χετε οι όποιοι υπεύθυνοι για παρόμοιο τέλος...

υ.γ.2 Να δω τι θα κάνετε μούτρα και λαμόγια σε μερικά χρόνια όταν θα έχει γεμίσει το βουνό πισίνες και ελικοδρόμια. Καλά τα λέτε τώρα στα παράθυρα, αλλά αφού τα ξέρετε, γιατί δε κάνετε τπτ ποτέ;

υ.γ.3 Όσον αφορά τις πλημμύρες που θα'ρθουν, καλά να πάθετε. Και χτίζετε όπου θέλετε και σας τα νομιμοποιούν για ψηφοθηρία και όλα καλά.

υ.γ.4 Αρνήθηκαν τη βοήθεια των εθελοντών λέει και βάλανε και ΜΑΤ για να τους εμποδίσουν. Η διαφορά είναι οτι οι εθελοντές είχαν όλους τους χάρτες για το δάσος και το βουνό και η πυροσβεστική κοιτούσε σα χαμένη.

υ.γ.5 Στην Ελλάδα παίρνουμε και παθαίνουμε αυτό που μας αξίζει...

Sanity Loss Era...

2007-06-26T17:45:00.000+03:00

Ένα ακόμα blog γεννήθηκε σήμερα. Με χαρά σας παρουσιάζω την "Εποχή της Χαμένης Λογικής"... Μετά από προτροπή και σπρώξιμο, κατάφερα και έπεισα μια φίλη (όχι πως ήθελε πολύ) να μοιραστεί μαζί μας τις σκέψεις της...

Και τα κατάφερε το "κουρέλι" να με αγγίξει από το πρώτο της post... Συνέχισε έτσι dear...

Τι είναι χειρότερο τελικά;

2007-06-25T13:20:00.000+03:00

Το οτι αυτό το σαββατοκύριακο είχαμε 12 πνιγμούς και από το Μάιο 61 σύνολο ή το γεγονός πως ο πρωθυπουργός υπόσχεται προεκλογικά τα ίδια πράγματα που υποσχέθηκε το 2003 και ποτέ δεν εφάρμοσε;

Άραγε η έκφραση "άντε να πνιγείς" είναι υπερβολή, ειρωνεία, απειλή ή έχει ρεαλιστική υπόσταση;

Eddie Izzard...

2007-06-18T19:57:00.000+03:00

Ίσως ο καλύτερος stand-up κωμικός που υπάρχει εν ζωή. Τον έμαθα τέλη της δεκαετίας του 90 όταν πήγα Αγγλία για σπουδές. Μέσα από ρόλους σε ταινίες, ως παρουσιαστής σε τηλεοπτικά show, ως καλεσμένος σε εκπομπές.

Θα σας παραξενέψει η εμφάνισή του και θα προβληματιστείτε για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. Δεν είναι gay όπως του καταμαρτυρούν αλλά δηλώνει "straight τραβεστί", "ένα αρσενικό αγοροκόριτσο", "μια αρσενική λεσβία" και λέει για την extreme εμφάνισή του και το make-up οτι "οι γυναίκες μπορούν να φορούν ότι θέλουν, αυτό κάνω και εγώ".

Στα νούμερά του, δεν έχει γραμμένο σενάριο και όπως έχει πει πολλές φορές "διακόπτει τον εαυτό του" πάνω στη σκηνή και αυτοσχεδιάζει γιατί του έρχονται νέα αστεία στο μυαλό. Ο John Cleese to '99 σε μια εκπομπή αφιέρωμα για τους Monty Pythons την οποία παρουσίασε ο ίδιος ο Eddie Izzard, τον χαρακτήρισε ως τον "Lost Python".

Τα θέματα που σατιρίζει είναι κυρίως γύρω από την θρησκεία και την εκκλησία, την ιστορία, τις τέχνες και την πολιτική. Είναι εκπληκτικός μίμος, δε φοβάται να μιμηθεί την ίδια την Αγία Τριάδα (και γιατί να φοβηθεί δλδ, δεν είναι όλοι τόσο narrow-minded όπως εμείς).

Παρακάτω ακολουθούν μερικά χαρακτηριστικά clips από το dvd του '99 με τίτλο "Dress to kill". Όποιος μπορεί να το βρει, το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

1. Έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί τα παιδιά τρώνε σοκολατένια λαγουδάκια και αυγά Πάσχα και Χριστούγεννα; Ο Άγιος Βασίλης και τα δώρα. Οι διάλογοι του Ιησού με τον Ιούδα κατά τη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου.

2. Πως δημιουργήθηκε η Αγγλικανική εκκλησία; Από τι αποτελείται το κήρυγμά της και ποια η διαφορά των gospel και των ψαλμών. Ένας διάλογος του Θεού, του Ιησού και κάπου εκεί γύρω εμφανίζεται και το Άγιο Πνεύμα.

3. Η διαφορά Αμερικάνικου και Βρετανικού κινηματογράφου. Πως θα γυριζόταν η ίδια ταινία στις 2 άκρες του Ατλαντικού. Η αντιδράσεις του κοινού σε κάθε μία. Το ποπκορν. Το Star Wars σε αγγλική έκδοση.

4. Πως δημιουργήθηκε η Αγγλική αυτοκρατορία. Η σημασία της σημαίας και ο ιμπεριαλισμός.

5. Η ιστορία ενός τραβεστί στον Αγγλικό στρατό και το make-up. Οι σκίουροι. Πως βγήκε η έκφραση "Fucking Nuts". Η οπλοχρησία στην Αμερική και η σκοποβολή. Η μυστική αποστολή αλεξιπτωτιστών τραβεστί.

υ.γ. Ευχαριστώ την Α. που μου τον ξαναθύμισε και έλιωσα στο γέλιο για κανένα 2ωρο μεταξύ 3 και 5 το πρωί.

Ήλιος...

2007-06-17T16:58:00.001+03:00

Τι ωραία να πίνεις την κόκκινη Murphies σου στον "Ήλιο"... Δεν τον αλλάζω τον κόκκινο καναπέ μπροστά στην είσοδο με τίποτα... Να βρέχει κιόλας όπως χθες και η διπλανή παρέα από κορίτσια να κολλάει πάνω σου επειδή το μισό τους τραπεζάκι βρέχεται και να στριμώχνεστε όλοι σαν μια μεγάλη παρέα. Αλλά εσύ κύριος.

Αυτά είναι τα ωραία στη Σαλονίκη. Και να μη ξέρεις τον άλλον και να σε πατήσει και να σε σπρώξει και να σου κάνει μια τράκα δε τρέχει και τίποτα. Και ας είσαι τόσο κοντά με την διπλανή παρέα και ας είσαι έτοιμος να αγκαλιάσεις την διπλανή σου επειδή κάθεστε δίπλα δίπλα και ας ακούς τι λένε και ας ακούν τι λες.

Και όταν τελειώσουν τα θέματα προς συζήτηση, αρχίζεις και κοιτάς τον κόσμο που περνάει σαν ένα μικρό Κολωνάκι με κάθε λογής εμφάνιση και στυλάκι. Όχι, βαθμολογίες ποτέ δεν έβαζα. Αλλά μ'αρέσει να χαζεύω. Ξεχνιέσαι. Κοιτάς και σε κοιτάνε. Βλέπεις φάτσες γνωστές που λες οτι κάπου τις έχεις ξαναδεί στο παρελθόν και σου θυμίζουν καταστάσεις που έζησες.

Όλα καλά ήταν στον "Ήλιο" χθες αρκεί μόνο ένα... Να μην έχει μπει στο μαγαζί ένας αχώνευτος μαλάκας που χρόνια είχες να δεις και να σε έχει πιάσει κατούρημα από τις πολλές μπύρες. Δύσκολα τα πράγματα τότε...

υ.γ. Τη μουσική να φτιάχνατε λίγο, πόσο καλύτερα θα ήταν όλα... Μου τη δίνει που μερικά μαγαζιά στην πόλη δεν έχουν δική τους ταυτότητα στη μουσική, αλλά αυτή ορίζεται από τον κάθε Dj που έχει βάρδια το συγκεκριμένο βράδυ. Hang the Djs...

Με λένε Λίτσα...από το Καλυψώ...

2007-06-15T15:27:00.001+03:00

Είσαι στο αγαπημένο σου μπαράκι με τον κολλητό σου. Πίνεις τη μία κόκκινη Murphies (ή MacFarland) μετά την άλλη.

"Άσε ρε καρντάσι, με παράτησε το μωρό & δε ξέρω τι να κάνω, ήταν τα πάντα για μένα. Γιατί να μου το κάνει εμένα αυτό μετά από 4 χρόνια σχέση; Με τον Βρασίδα ρε γμτ;". "Μην ανησυχείς, δεν το'ξερες; Τα "καλά" παιδιά πάντα την πατάνε, θα βρεθεί κάτι καλύτερο..."

Και μπαίνει μέσα ο θεός έρωτας προσωποποιημένος. Παραγγέλνει το 1ο ποτό, μετά το 2ο. Αρχίζεις και τα βλέπεις όλα διαπλεκόμενα. Είναι με 3 φίλες της & 2 άνδρες αλλά τα μάτια της είναι για σένα. Σε καρφώνει αλλά κάνει και την ντροπαλή. Παίζει μαζί σου και συ μέσα στην τύφλα σου χαμογελάς σαν χαζός.

Την πλησιάζεις, την κερνάς ένα ποτό, την γνωρίζεις (δεν έχει σημασία η ατάκα), την κερνάς και 2ο. Τη λένε Λίτσα και το όνομά της ακούγεται σαν μουσική στ'αυτιά σου. Λες "Δε μπορεί να μου συμβαίνει αυτό. Επιτέλους! Γνώρισα τον έρωτα". Είναι αρχιτεκτόνισσα και ταιριάζετε σε ότι έχετε συζητήσει.

Δυναμώνει η μουσική, ιδρώνεις, έρχεστε πιο κοντά. Σε πιάνει από τη μέση, κολλάει το κορμί της στο κάβαλό σου. Τρελλαίνεσαι και η τεστοστερόνη σου φτάνει στα κόκκινα. Ο κολλητός σου συζητά με τον Dj για τη μουσική που παίζει.

Σε φιλά στο μάγουλο και ξαφνικά σου γλύφει το αυτί. "Θέλω να σε γλύψω παντού" σου λέει και ο καπνός του στριφτού σου βγαίνει από τα αυτιά. Φτάσατε το 5ο ποτό και μετά από ατελείωτο χαμούρεμα σου λέει "πάω τουαλέτα και ετοιμάσου να πάμε σπίτι μου". Yes, yes, yes!

Πήρατε ταξί, φτάσατε κιόλας. Μπαίνετε στην πολυκατοικία και παρατηρείς ένα ταξί να φτάνει ακριβώς πίσω σου. Δε δίνεις σημασία. Στο ασανσέρ σε αγγίζει σε όλο σου το σώμα. Φιλιέστε παθιασμένα. "Σε θέλω τώρα!". Αυτό ήταν. Την έστειλε ο θεός. Ο καλύτερος τρόπος να ξεχάσεις την πρώην.

Ξεκλειδώσατε το σπίτι της και σε χρόνο dt έχετε πετάξει ρούχα. Είστε στο σαλόνι γυμνοί και είσαι έτοιμος για το μεγάλο "ντου". Ακούς κλειδιά στην πόρτα, ανοίγει και μπαίνουν τα άλλα 2 αρσενικά που ήταν μαζί της στο μπαρ. Να τι ήταν το ταξί που σας ακολούθησε τελικά. "Να σου γνωρίσω τον Μπάμπη & τον Ιφεάνι. Οι συγκάτοικοί μου, θα περάσουμε καλά".

Τους παρατηρείς. Αρχίζουν να γδύνονται. Ο Μπάμπης είναι 1.70 γύρω στα 100 κιλά γεμάτος τρίχα και μυρίζει ιδρωτίλα & μπόχα. Ο Ιφεάνι (από την Αφρική όπως καταλαβαίνεις), 1.90 καλογυμνασμένος και δε θες να δεις τι κρύβεται μέσα στο παντελόνι του.

"Μα εγώ νόμιζα Λίτσα μου οτι...", "τι νόμιζες αγόρι μου; Και σταμάτα να με λες Λίτσα, προτιμώ το κανονικό μου όνομα στο κρεβάτι...Καλυψώ με λένε!".

Τι κάνεις;

υ.γ. Στην εικόνα πάνω βλέπετε τον Μπάμπη σε παλαιότερες στιγμές δόξας...

Πρόεδρος του Π.Α.Ο.Κ. ο Ζαγοράκης...

2007-06-13T23:33:00.000+03:00

"Ο ΠΑΟΚ συμπλήρωσε οκτώ δεκαετίες ζωής. Γεμάτες χαρές, δάκρυα και συγκινήσεις. Οκτώ δεκαετίες με τον κόσμο στο πλευρό του. Τώρα ήρθε η ώρα ο λαός του ΠΑΟΚ να γίνει συνοδοιπόρος και συμμέτοχος στην προσπάθεια σωτήριας της ομάδας.

Ένας ισχυρός και πρωταγωνιστής ΠΑΟΚ, όπως είναι στην ψυχή του λαού του, έτσι πρέπει να είναι και στη δράση του και στην οργάνωσή του, στη διοίκησή του. Η συμμετοχή των φιλάθλων στην αναγέννηση εκ της τέφρας του Δικεφάλου μπορεί και πρέπει να παίξει καθοριστικό ρόλο. Η αισιοδοξία για ένα καλύτερο μέλλον μπορεί να πηγάζει ΜΟΝΟ μέσα από το λαό του ΠΑΟΚ.

Η δύναμη του ΠΑΟΚ είναι ένας ενωμένος κι ενιαίος ΠΑΟΚ.

Πρέπει όλοι να πλησιάσουμε πιο κοντά στον ΠΑΟΚ.

Πρέπει να μετρήσει το συναίσθημα και η αγάπη για τον ΠΑΟΚ.

Προσωπικά πήρα αποφάσεις που ίσως να μην της είχα πάρει αν δεν αγαπούσα τον ΠΑΟΚ. Τις περισσότερες φορές μέτρησε το συναίσθημα. Αυτό που κάνω εγώ και όλοι όσοι αγαπούν την ομάδα, θα πρέπει να το οργανώσουμε τώρα πολύ καλύτερα.

Νιώθω ότι έφτασε η στιγμή να αποσυρθώ από την ενεργό δράση. Ήταν η πιο δύσκολη απόφαση της καριέρας μου μέχρι σήμερα. Χρειάστηκαν ατελείωτες ώρες σκέψης και προβληματισμού μέχρι να δεχθώ μέσα μου ότι έφτασα στο τέλος της διαδρομής. Μιας διαδρομής με έντονα συναισθήματα χαρές και λύπες.

Αυτή όμως είναι η μαγεία του ποδοσφαίρου. Ένιωσα την αγάπη όλου του φίλαθλου κόσμου της Ελλάδας. Πολλές φορές μου ασκήθηκε κριτική γιατί ενεργούσα με οπαδική λογική και όχι μ' εκείνη που πρέπει να έχει ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.

Πιστεύω ότι αυτή η προσπάθεια που γίνεται τώρα με τη βοήθεια από όλους του ΠΑΟΚτσήδες θα έχει επιτυχία και πράγματι μπορεί να στηρίξει και να κρατήσει ΟΡΘΙΑ την ομάδα. Τώρα στα δύσκολα.

Αυτό το συναίσθημα και η συμπαράσταση του κόσμου, επώνυμου και ανώνυμου, μου δίνει τη δύναμη, την πίστη και το όραμα να υπηρετήσω την ομάδα από ένα άλλο πόστο. Από μια άλλη θέση. Εκτός του αγωνιστικού χώρου. Σ' έναν χώρο άγνωστο μέχρι σήμερα για μένα. Γνωρίζω τις δυσκολίες του. Δεν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου. Είμαι εδώ. Για να υπηρετήσω τον ΠΑΟΚ, όπως τον υπηρέτησα ως ποδοσφαιριστής μέχρι σήμερα. Λαμβάνοντας σοβαρά τις δεσμεύσεις των αρμοδίων για άμεση ρύθμιση των χρεών της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, είμαι σε θέση να δηλώσω ότι από το πρωί της Δευτέρας 18 Ιουνίου 2007, θα ηγηθώ διοίκησης Πρωτοδικείου. Σεβόμενος κάθε αρμόδια αρχή και τις ευθύνες που αναλαμβάνω απέναντι στον κόσμο του ΠΑΟΚ δηλώνω κατηγορηματικά ότι:

Σε περίπτωση που μέχρι το πρωί της 18ης Ιουλίου 2007 δεν γίνουν πράξεις οι υποσχέσεις και οι δεσμεύσεις της Πολιτείας για ρύθμιση των χρεών ΠΑΕ και ΚΑΕ προς το ελληνικό κράτος θα αποσυρθώ ζητώντας από τους υπευθύνους να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στον ΠΑΟΚ.

Μέχρι τότε ζητώ την συστράτευση όλων των δυνάμεων για τη δημιουργία του ΠΑΟΚ που ονειρευόμαστε.

Θόδωρος Ζαγοράκης"

Έναν καθρέφτη συνεχώς έχω μπροστά μου...

2007-06-13T05:08:00.000+03:00

Για όσους νιώθουν οτι είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που δείχνουν ή που βλέπουν οι άλλοι... Κάποιοι θα καταλάβουν... Κάποιοι όχι...

Για μένα & για εκείνη...

Αν ήσασταν Πρωθυπουργός, τι Πρωθυπουργό θα είχαμε;

2007-06-11T21:18:00.000+03:00

Ένας φίλος μου έδωσε τη διεύθυνση για ένα τεστ που μετά από ένα ερωτηματολόγιο σου δείχνει το πολιτικό πεδίο στο οποίο ανήκεις κατά προσέγγιση & με βάση τις απαντήσεις που έδωσες. Το τεστ είναι ανώνυμο, χωρίς να κάνεις κανενός είδους εγγραφή. Μπορείτε να το βρείτε εδώ. Θα χαιρόμουν να δω τις "πολιτικές σας πυξίδες" στα σχόλια. Το δικό μου πολιτικό πεδίο ορίζεται από την εικόνα παρακάτω & τα αποτελέσματα που ακολουθούν.

Your political compass:
Economic Left/Right: -6.88
Social Libertarian/Authoritarian: -3.79

Αγαπητέ Νέλσον, είμαι ο χαμένος λευκός αδερφός που έψαχνες...

Hang the DJs...

2007-06-10T23:12:00.000+03:00

Από σήμερα το Love & Poison έχει ένα αδερφάκι... Το αδερφάκι αυτό θα παίζει & θα μιλάει μόνο για μουσική... Για τη μουσική γεννήθηκε & αυτή το γέννησε...

Σιγά σιγά όλα τα μουσικά posts από εδώ θα μεταφερθούν με αδερφική αλληλεγγύη στο Hang the DJs για να μη μπερδεύονται τα θέματα...

Κερνάμε & bebelac nutricia... Αλλά σε indie pop ρυθμούς μόνο...

Ο Παντοφλάκιας και ο Mozart…

2007-06-07T21:46:00.000+03:00

Και μη μΕ πει κανένας, «Καλά ρε αχάριστε; Ξέχασες το 2004;». Το λέω για να εξηγούμαστε. Και μη μΕ πει κανένας «έγινες και συ προπονητής της κερκίδας». Με την ίδια λογική ας μη μιλάμε ούτε για πολιτική, αφού δεν είμαστε πολιτευόμενοι και να μη μιλάμε για την παιδεία εφόσον δεν είμαστε δάσκαλοι.

Σε βαρεθήκαμε. Ένας εσύ, ένας ο “Πλακέτας” ο Παναγούλιας & όλες οι εξέχουσες φιγούρες που πέρασαν με πολιτικά βύσματα από τον πάγκο της Εθνικής. Εκεί! Κολλημένοι! Ου να μου χαθείτε. Και μετά σου λέει σύγχρονο ποδόσφαιρο. Τα μάτια μας πονάνε & θέλουμε κολλίριο. Τέτοιον ύπνο όταν έβλεπα το ματς, ούτε από την εποχή του βρωμοβάζελου που έπαιζε «Τσάπιον Λινκ» (που λέει κάποιος γνωστός) και έπαιζε το σύστημα «ο ύπνος θρέφει τα παιδιά» και το μισό – μηδέν.

Θα μου πείς, τα αποτελέσματα τα παίρνει; Ναι, για πόσο ακόμα όμως; Άσε ρε Otto. Ούτε ο βατραχοπρίγκηπας δεν κοιμόταν τόσο στον πάγκο όσο εσύ. Ας είναι καλά μερικοί παίχτες που υπερβάλουν εαυτό και θα σου’ λεγα εγώ που θα ήμασταν.

Αρκετά με τις εμμονές σου με τα γερόντια και τις δημόσιες σχέσεις σου και το πόσο τους πιστεύεις. Ολόκληρο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει 2 αριστεροπόδαρους για να παίξουν στην πτέρυγα. Δεν έχουμε ένα τερματοφύλακα της προκοπής αλλά πάλι βάζουμε μέσα αυτόν που παίζει στον πρωταθλητή. Δεν πειράζει Σπυρόπουλε, μόλις οριστικοποιηθεί η μεταγραφή σου στον GAYρο, τότε θα παίξεις βασικός.

Και εσύ Αχρηστέα, μη νομίζεις ότι δε βλέπουμε τι όρθιο καδρόνι είσαι και ας έβαλες ένα γκολ. Αυτό έλειπε να το έχανες. Με τα γουρλωμένα μάτια σου τι να κάνεις και συ έξω δεξιά στο 4-3-3 που θέλει ταχύτητα, ντρίπλα και σέντρα φαρμάκι; Αλλά εσύ φταις; Ο άλλος ο γεράκος που τον κάνει ότι θέλει η γυναίκα του. Χίλιες φορές ο Αλέφαντος…

14 χρόνια πέρασαν χωρίς τον Μότσαρτ του Ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ο “αληταράς” και μεγαλύτερος παίχτης που έβγαλε η Ευρώπη. Γκάλης και λοιποί, ήταν άξιοι μόνο για να του δένουν τα κορδόνια. Έφυγε από την Ευρώπη και τον κορόιδευαν ότι δεν ήξερε άμυνα και πήγε ΝΒΑ και τους έκανε κουδούνια. 30άρες σε κάθε αγώνα.

Και να πω ότι μου άρεσε το μπάσκετ; Καθόλου. Αλλά αυτός (και ο Μπάνε) με έκανε να το αγαπήσω λίγο. Έπαιζε αγώνες, έκανε προπόνηση και καθόταν 8 ώρες επιπλέον ακόμα να δουλεύει. Και όλα αυτά σε μία εποχή που η λέξη Ευρωπαίος ήταν taboo για την Αμερική και όχι όπως τώρα που το τελευταίο αγγούρι περνάει τον Ατλαντικό.

Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό στη Γερμανία στις 7 Ιουνίου του 93, σε ένα Golf με μηχανή Porsche. Είχε συμφωνήσει να έρθει Ελλάδα για να παίξει στον ανερχόμενο τότε Παναθηναϊκό. Δε θα άντεχα να τον δω με τη φανέλα του βάζελου για να πω την αλήθεια.

Τρομέρη προσωπικότητα και μεγάλη απώλεια. Δεν ήθελε να χάνει ούτε σε “μονό” από φίλους του. Κλείνοντας θα μεταφέρω τα λόγια του Michael Jordan για τον αείμνηστο και μοναδικό Drazen: “Ήταν ο μόνος παίκτης που με κοιτούσε στα μάτια χωρίς να φοβάται…”

Ηθοποιός σημαίνει Φως…

2007-06-05T23:07:00.000+03:00

Δεν βλέπω πολύ τηλεόραση. Βλέπω κυρίως ειδήσεις για να ενημερώνομαι. Βλέπω όμως τον Λάκη. Και σε αυτόν θα είναι αφιερωμένο το αποψινό μου post.

Την απότομη αυτή εναλλαγή συναισθημάτων, μόνο ο Morrissey μου την έβγαζε μέσω της των στίχων του. Δεν έχω ξαναδεί τον εαυτό μου να γελάει τόσο πολύ & τόσο δυνατά μέσα σε μια ώρα & μετά από 5 λεπτά το χαμόγελο να μετατρέπεται σε στεναχώρια. Το γέλιο σε δάκρυ.

Ίσως ότι καλύτερο έχει να επιδείξει αυτή η χώρα όσον αφορά την υποκριτική σχολή. Και όχι μόνο όμως. Δεν μιλάμε για σάτιρα, μιλάμε για αλήθειες. Επιτέλους κάποιος μέσα από το σύστημα το ίδιο, βγαίνει & τα λέει με το όνομά του. Δε φοβάται να πληγώσει ή να πληγωθεί. Χτυπάει & χτυπιέται, αλλά βγαίνει νικητής.

Η σημερινή του εκπομπή ήταν ίσως η καλύτερη από όσες έχω δει τόσους μήνες τώρα. Σάτιρα, κριτική, ξέσκισμα και καλά τους έκανε. Και μετά αγάπη, φιλία, σεβασμός, λέξεις άγνωστες για την ιδιοτέλεια της σημερινής εποχής. Για 45 λεπτά κάπνιζα μόνο στα διαλλείματα και είχε πονέσει ο λαιμός μου από τα γέλια. Για 15 λεπτά στο τέλος καθόμουν αμίλητος και μέσα στη στεναχώρια & στα δάκρυα.

Τον θαύμασα. Και αδιαφορώ για όσα έχουν ακουστεί κατά καιρούς για αυτόν. Με έκανε ν’ ανατριχιάσω & εκεί μένω. Το μικρό αφιέρωμα στον μεγάλο Σωτήρη Μουστάκα δεν είχε τίποτα το ψευτο-μελοδραματικό. Τους θαυμάζω τους ηθοποιούς, γιατί στις χαρές & στις στεναχώριες του, είναι εκεί & μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Δεν μπορούμε ποτέ να μπούμε στο μυαλό τους.

Φοράνε την μάσκα του γέλιου & από μέσα κλαίνε. Κλαίνε & από μέσα τους γελάνε. Μέχρι που κάποια στιγμή αφήνουν τα συναισθήματά τους να τους κυριεύσουν & να μας δείξουν τι πραγματικά αισθάνονται & τι είδους μάχη γίνεται μέσα τους.

Λάκη, όσο & να προσπαθείς, δε βλέπω να αλλάζει η ψυχή του Έλληνα…αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν το κάνεις για να μας ανοίξεις τα μάτια. Το κάνεις γιατί απλά θέλεις να τα πεις κάπου & ας μη σ’ ακούνε. Κάποια μέρα θα καταλάβουν…

υ.γ. Ένα αντίο στον Σωτήρη Μουστάκα που έφυγε από κοντά μας χθες & ένα μεγάλο ευχαριστώ για όσες στιγμές γέλιου μου προσέφερε 29 χρόνια τώρα & σε όσες ακολουθήσουν. Δυστυχώς περίμενα να σε δω φέτος στον Πλούτο γιατί πέρσι δεν μπόρεσα. Κρίμα…

“Απ’ την ψυχή, ως την ψυχή…”

Δεν Ξεχνώ την Αμαλία…

2007-06-01T03:50:00.000+03:00

Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα…

Η Πιπινέζα, ο Παπαγάλος & εγώ…

2007-05-31T14:14:00.001+03:00

Ευχαριστώ την eriza για την έμπνευση και τις αναμνήσεις…

Πριν 2 χρόνια περίπου κατέβηκα Αθήνα για μερικές μέρες με παρέα. Επειδή λατρεύω το θέατρο πήγαμε να δούμε τους Βρυκόλακες του Ίψεν σε ένα θεατράκι από τα μύρια που υπάρχουν στην Αθήνα...

Στην παράσταση έπαιζε ο Δημήτρης Καταλειφός & ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (εκείνος ο νεαρός που έπαιζε και στην Πολίτικη Κουζίνα το ρόλο του πρωταγωνιστή στην εφηβική ηλικία & πρέπει να έπαιξε & στους Singles, sorry αλλά δε βλέπω πολύ tv…)

Εμφανίστηκε λοιπόν μια εκπληκτική ηθοποιός που με καθήλωσε, ώριμης ηλικίας, ξανθιά και γοητευτικότατη και ενώ όλος ο κόσμος με το “χέρι στο πηγούνι” προσπαθούσε να παρακολουθήσει το έργο, εγώ ήμουν στην δική μου αγωνία να ανακαλύψω τι μου θυμίζει αυτή η φωνή...Την έλεγαν Ράνια Οικονομίδου & ας με συγχωρέσει που δεν την ήξερα νωρίτερα. Θεσσαλονίκη και ποιοτικό θέατρο είναι έννοιες που δύσκολα ταυτίζονται…

Επιτέλους μετά από πόσην ώρα το είχα βρει! Ήταν η "Πιπινέζα"...Δεν μπορείτε να φανταστείτε πως ένιωσα...Θυμήθηκα το αγαπημένο μου επεισόδιο με τον "παπαγάλο" που παίζει ποδόσφαιρο στο σαλόνι όσο η Πιπινέζα έλειπε για ψώνια...

"Μπαμ μπουμ, σουτ, γκοοοοολ!” και πάρε το βάζο κάτω σε χίλια κομμάτια…Και ξαφνικά επιστρέφει η Πιπινέζα. Και αρχίζει τις φωνές…”Παπαγάλε; Που είναι το βάζο; Τι έκανες”…Και αρχίζει ο παπαγάλος τις δικαιολογίες & να κάνει τον ψόφιο κοριό…”Ωωωωωχ! Πονάει η κοιλίτσα μου Πιπινέζα…πονάει η κοιλίτσα μου σου λέω…άσε με…”

Δε ξέρω γιατί (ή μάλλον ξέρω), αλλά ο παπαγάλος της Λιλιπούπολης ήταν ένας παιδικός ήρωας. Και η Πιπινέζα ήταν ο εφιάλτης κάθε σκανδαλιάρη μικρού, που θύμιζε τη μάνα με τα “όχι” & τα “μη”, τι πρέπει & τι όχι…

Έχω ακόμα (εννοείται) τα βινύλια με τη μουσική της εκπομπής ανάμνηση από τα χρυσά 80ς και όλες τις κασέτες που μου ηχογραφούσε ο dad εκείνα τα πρωινά από το ράδιο με τις εκπομπές της Λιλιπούπολης. Κάποια στιγμή θα πρέπει να τα περάσω σε ηλεκτρονική μορφή.

Τα γούστα αλλάζουν, τα ερεθίσματα πολλαπλασιάζονται…Μακάρι όμως να έμοιαζαν όλα λίγο όπως τότε…Τουλάχιστον έχουμε την ευκαιρία να θυμόμαστε & να μη ξεχνάμε…

Τα ευχαριστώ δε μου αρέσουν & τα αποφεύγω, αλλά αυτή τη φορά θα το παρακάνω... Σ’ ευχαριστώ eriza…όπως ευχαριστώ την Πιπινέζα, τον Παπαγάλο, τον δόκτωρ Δρακατώρ, τον δήμαρχο Χαρχούδα και όλους τους υπόλοιπους…

Κατάθλιψη…

2007-05-29T15:56:00.000+03:00

When writing this post, Love & Poison was listening to Depeche Mode – Walking in my Shoes

Να ρουφάς νικοτίνη & να νομίζεις ότι παίρνεις οξυγόνο…

Να χαμογελάς & μέσα σου να κλαις…

Να θέλεις να βγεις έξω & να μην θες να δεις κανέναν γνωστό…

Να θέλεις να μιλήσεις σε κάποιον & να μετανιώνεις όταν το κάνεις…

Να βγαίνεις έξω & να μοιάζουν όλα βαρετά…

Να εκνευρίζεσαι & να γελάς για τον ίδιο λόγο…

Να είσαι ερωτευμένος & να μην το ευχαριστιέσαι…

Να νυστάζεις & να μη θες να κοιμηθείς…

Να αγαπάς & να ζηλεύεις…

Να παίρνεις αγάπη & να γεύεσαι δηλητήριο…

Να είσαι κοντά μου & όμως τόσο μακριά…

Καλό ταξίδι “Κουρέλι”…

2007-05-25T19:32:00.000+03:00

When writing this post, Love & Poison was listening to The Smiths – I know it’s over

Καλό ταξίδι Αμαλία…Για μένα που σε γνώρισα μέσα από το blog σου και την σκληρή σου ιστορία, ήσουν ένα “Κουρέλι” προς μίμηση…

Ένας τσακισμένος από την γαμημένη κοινωνία αυτή άνθρωπος, που είχε όμως την προσωπικότητα και την υπερηφάνεια του πάνω απ’ όλα. Να μας φτύσει στα μούτρα και να μας ξεγυμνώσει. Πιστεύω ότι κανένας δε μπόρεσε να σε καταλάβει ή να πονέσει όπως πόνεσες. Μόνο όσοι πέρασαν κάτι παρόμοιο.

Δυστυχώς όμως, ακόμα και οι άγγελοι λυγίζουν……Γνώρισες την "Αγάπη & το Δηλητήριο" αυτού του κόσμου…Τουλάχιστον βρήκες την ησυχία & τη γαλήνη που δεν σου πρόσφερε εδώ κανείς…

Καλό ταξίδι & καλή αντάμωση…

Χαλκιδική…Και γυρνάν μετά οι άλλοι και σου λένε για τη χούντα…

2007-05-25T12:32:00.001+03:00

When writing this post, Love & Poison was listening to Kaiser Chiefs – I predict a riot

Γαμώτο δηλαδή. Χειμώνα δεν είδα φέτος. Γιατί οι Έλληνες να καίνε κάρβουνο; Γαμώ τη μαλακία που μας δέρνει ως κράτος δλδ. Αλλά ας ξεκινήσω από κάτι άλλο για να φτάσω εκεί που θέλω…

Και έρχεται το ανακοινωθέν από τη μάνα μου τις προάλλες. Πρέπει να πάμε στο εξοχικό μας εκτάκτως και δεν μπορεί να περιμένει. Και επειδή ο ένας δουλεύει και εγώ κάθομαι τώρα αλλά είμαι και γαμώ τους οδηγούς πρέπει να πάω τη μάνα μου βολτούλα από το 1ο πόδι της Χαλκιδικής.

Δεν πειράζει, άλλωστε δώσε μου τιμόνι και πάρε μου την ψυχή. Αν είχα έστω ένα Smart ForFour που μ’αρέσει πολύ, δε θα είχα κανένα πρόβλημα να την πηγαίνω και κάθε μέρα στο αγαπημένο της ΙΚΕΑ (αρκεί βέβαια να έτρωγα και εγώ κάθε μέρα κεφτεδάκια).

Όλα καλά λοιπόν…Πλησιάζοντας τα Μουδανιά ακούω την συνοδηγό «Τώρα θα στρίψεις δεξιά», «γιατί ρε μάνα;», «από εδώ θα στρίψεις, έχουν κλείσει το δρόμο για έργα». Ωχ! Ευτυχώς που είναι και καθημερινή σκέφτομαι. Και κάνουμε το “detour” από Μουδανιά.

Που θέλω να καταλήξω; Όσοι είστε από Νότο ή κάπου αλλού δε θα καταλάβετε. Αλήθεια σας λέω. Η Χαλκιδική για τους Σαλονικιούς είναι κάτι σαν τη Μέκκα. Από Παρασκευή μεσημέρι αδειάζει η πόλη και όλοι μα όλοι κατευθύνονται προς τα εξοχικά που όλοι έχουν αποκτήσει με χίλια-δυο ζόρια για 2 μέρες και επιστροφή από Κυριακή πρωί μέχρι Δευτέρα ξημερώματα για να αποφύγουν την κίνηση.

Το πως όμως είναι μεγάλη ιστορία. Για μια ακόμα φορά κάναμε το θαύμα μας. Ναι δε λέω, ας γίνει διαπλάτυνση του δρόμου. Ας γίνουν έργα να μην έχουμε πρόβλημα το καλοκαίρι, αλλά όχι αυτό. Για 20 – 30 λεπτά οδηγούσα σε έναν δρομάκι που με το ζόρι χωρούσε στο πλάτος ένα τροχόσπιτο και κάθε φορά που έβλεπα φορτηγό από το άλλο ρεύμα πήγαινα δεξιά να πατάω εκτός ασφάλτου μήπως και χωρέσουμε και οι 2.

Μία στενή λωρίδα για κάθε ρεύμα, όλο στροφές μέσα στα χώματα και αυτό κύριοι μήνα Μάιο. Απορώ ρε γαμώτο. Χειμώνα ΔΕΝ είδαμε φέτος. Ο καιρός ήταν τέλειος. Ούτε βροχές ούτε κρύο. Και τώρα άνοιξη, σχεδόν καλοκαίρι βρέχει χειρότερα από όσο έβρεξε 3 μήνες το χειμώνα. Και μη πει κανένας πως η πίσσα και η φρέσκια άσφαλτος θέλει ήλιο, γιατί το Δεκέμβρη με t-shirt τον έβγαλα, γυαλί ηλίου (στον “Ήλιο” που πίνω καφεδάκι) & all stars (νομίζατε θα πω παντόφλα παπούτσι ε; ούτε στον εχθρό μου, πιο πιθανό να με δείτε με μποτάκι Dc Martens μέσα στην κάψα παρά με παντοφλέ).

Σήμερα είναι Παρασκευή. Η πόλη θα αδειάσει. Λυπάμαι όλους αυτούς που για 1ο ΚΑΙ για 2ο “πόδι” θα κάνουν τη διαδρομή που έκανα εγώ σε 20-30 λεπτά σε ένα 2ωρο-3ωρο μέσα από ότι πιο στενή λωρίδα μπορεί να σκεφτεί ο καθένας ώστε μετά τα Μουδανιά να πάρει το δρόμο του. Έλεος δλδ…Και αν σκάσει μύτη κανα φορτηγό άστο…

Τι κάνατε μέσα στο χειμώνα ρε γμτ; Τι κάνατε το φθινόπωρο; Τι κάνατε την άνοιξη; Μισό χρόνο ρε γμτ; Είστε πραγματικά αξιολύπητοι & για τα σκυλιά. Φάτε τώρα όλοι την υπερκίνηση, εγώ θα κάτσω εδώ. Και γυρνάν μετά σου λένε οι άλλοι για την χούντα και το ότι μας έφτιαξαν ολόκληρο οδικό δίκτυο…Άντε να τσακώνεσαι…

Happy Birthday…Mr Morrissey…

2007-05-22T02:42:00.000+03:00

Ίσως ο πιο αυθεντικός, μοναχικός, μελαγχολικός, χιουμοριστικός, ιδιότροπος, σαρκαστικός, ειρωνικός, καυστικός, ερωτικός, ποιητικός, γοητευτικός και συνειδητοποιημένος καλλιτέχνης στον κόσμο έγινε 48 ετών.

Ακραίος σε κάθε έκφανση της ζωής ή των τραγουδιών του, ήταν, είναι και θα είναι πάντα δίπλα μας σε κάθε άσχημο που περάσαμε και θα περάσουμε στη ζωή μας με τα τραγούδια του.
Με τραγούδια θρύλους όπως το Everyday is like Sunday ή το There is a light that never goes out, είτε με τους Smiths είτε solo πάντα άγγιζε την ψυχή όσων ένιωθαν διαφορετικοί.

Είτε τον μισείς, είτε τον λατρεύεις, δε περνάει απαρατήρητος. Και εγώ τον λατρεύω…

Thank you Moz for being always there...

Morrissey - There is a Light that Never Goes Out

Morrissey - Subway Train/Everyday is Like Sunday

Δεν ξεχνώ το Runaway Train…

2007-05-19T20:53:00.000+03:00

Σαν χθες ήταν…Ας ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά με την μικρή Madeleine McCann, όπως δυστυχώς δεν πήγαν με τον μικρό Tommaso Onofri…

Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε…Διαδώστε το video…

ΔΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ MADELEINE...

ΟΠΩΣ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΟΝ BEN NEEDHAM...

ΟΠΩΣ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ ΑΛΕΞ...

ΟΠΩΣ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ ΜΕ ΤΟΝ TOMMASO ONOFRI στην γειτονική Ιταλία πριν μερικούς μήνες...

http://www.findmadeleine.com

http://www.findmadeleine.com

“Βαρεμένη” έκτρωση & “βαρεμένη” εκκλησία…

2007-05-17T21:56:00.000+03:00

When writing this post, Love & Poison was listening to The Smiths – Girlfriend in a coma

Τι το θέλω και βλέπω ειδήσεις δλδ…Ανάθεμα την ώρα και την στιγμή…Δε θέλω να σχολιάσω το τι βλακεία άκουσα στις ειδήσεις & τι οπισθοδρομικά μυαλά, απλά ένα μπράβο στον κύριο Βαρεμένο που τα’χωσε έτσι στον πατέρα Στ. Καρπαθίου.

Είμαι μπερδεμένος, σας το λέω. Ούτε εμένα μου αρέσει το να βλέπω γυναίκες να “γεννοβολάνε” και να παρατάνε τα παιδιά τους αλλά ούτε να κάνουν μια έκτρωση για αστείο. Πρόσφατα είχα μια τέτοια συζήτηση πάλι.

Θυμάμαι όταν ήμουν στο νησί που μια καλή μου φίλη έκανε έκτρωση και την είχα δει να μη μπορεί να αναπνεύσει κανονικά για 3 μέρες και να περπατήσει για μια βδομάδα. Και όταν χαθήκαμε για κάποιο λόγο όλη η παρέα και είδα την κολλητή της μετά από κανα χρόνο και να την ρωτάω “τι κάνεις;” να παίρνω ως απάντηση “όλα καλά μωρέ, τα ίδια, αααα έκανα και μια έκτρωση τον Ιανουάριο”, σαν να έβγαλε φρονιμίτη...

Ή να ακούω από αγαπημένο μου πρόσωπο ότι μια γνωστή της έκανε 3 εκτρώσεις σε 5 μήνες επειδή ο γκόμενος είτε δεν φορούσε προφυλακτικό είτε γιατί δεν ήξερε να “τραβηχτεί”…

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Υπάρχουν τα θύματα βιασμού. Υπάρχουν οι περιπτώσεις που ένα παιδί θα γεννηθεί με χίλιες-δυο αναπηρίες, ανάγκες και δυσλειτουργίες. Υπάρχει η περίπτωση που θα γεννηθεί με AIDS. Υπάρχει η περίπτωση που έγκαιρα πλέον μπορεί να διαγνωσθούν από τους γιατρούς επιπλοκές που ΘΑ υπάρξουν κατά τη διάρκεια του τοκετού ή ακόμα χειρότερα το ενδεχόμενο να μην επιζήσουν έμβρυο και μάνα...

Είμαι μπερδεμένος σας λέω. Θα μου πείτε έκτρωση με προϋποθέσεις; Γιατί όχι; Ξέρω τι θα πείτε. Και τα έμβρυα έχουν ψυχή. Η ζωή κάποιου ότι ξεκινάει από τη στιγμή της σύλληψης. Δεν ξέρω τι να σας απαντήσω. Απλά σας εύχομαι να μη μου/σου/σας/μας τύχει ποτέ ή σε κάποιον δικό μας η επιλογή για κάτι τέτοιο ή το ανάποδο.

Αυτό που με εκνευρίζει είναι ο σκοταδισμός και η έλλειψη ευαισθησίας της εκκλησίας (μας). Λίγοι θα είχαν το θάρρος να πουν στον εκπρόσωπο της εκκλησίας ότι “καλά τα λέτε τώρα στην θεωρία, αλλά όταν μία γυναίκα υποφέρει μετά τη γέννα –είτε για λόγους υγείας, είτε οικονομικούς, ψυχικής οδύνης, κούρασης, κτλ- εσείς σαν εκκλησία δεν είστε δίπλα έμπρακτα αλλά ΜΟΝΟ με «ανέξοδες συμβουλές» και παρηγοριά στον άρρωστο”…

Μπράβο ρε Γιώργο Βαρεμένε. Από σήμερα ανέβηκες πολύ στην εκτίμησή μου…Γιατί στην Ελλάδα συνηθίσαμε όποιος είναι έξω από το χορό πολλα τραγούδια να λέει, να χορεύει πρώτος & να κάνει τσαλιμάκια...

Americans are NOT stupid…

2007-05-14T16:35:00.000+03:00

Απλά ασχολίαστο…δεν έχω λόγια…Πραγματικά θα ήθελα μια γνώμη όσον αφορά το τι φταίει…Αγαπημένο μου ήταν εκείνο με το KFC…lol…

Τα αγαπημένα μου της Eurovision αυτά τα χρόνια…

2007-05-13T16:30:00.000+03:00

Καλοί εκείνοι οι Νορβηγοί ποζεράδες και κλώνοι των “Μπον Ζζζζζοβί“ (με γαλλική προφορά που έλεγε ένας φίλος μου), καλοί και οι Lordi (by the way, το χθεσινό εισαγωγικό video στις οροσειρές & τα χιόνια ήταν ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ), συμπαθητικός και ο Λευκορώσος χθες, αλλά εγώ ψηφίζω τους Τούρκους Athena με το For Real (έχουμε εμείς τέτοιο συγκρότημα στο ΕλλάΝΤα;) που έσκασαν μύτη το 2004 & τους Γάλλους Les Fatals Picards με το L'amour A La Francaise που μου άρεσαν περισσότερο από το χθεσινό διαγωνισμό.

Ελπίζω για ακόμα μια φορά ο Morrissey να μην λάβει μέρος στη Eurovision (και να σταματήσει τα αστειάκια όπως φέτος) γιατί τον βλέπω πρώτο από το τέλος...

Les Fatals Picards - L'amour A La Francaise

Athena - For Real

Ε ρε Άδωνις που σας χρειάζεται & “ξύλινη γλώσσα”…

2007-05-10T16:22:00.000+03:00

When writing this post, Love & Poison was listening to Coldplay - Politik

Λατρεύω τα talk-shows. Ειδικά όταν υπάρχουν καλεσμένοι που ξέρουν να μιλάνε ανεξαρτήτου ιδεολογίας. Χθες ήμουν με το τηλεκοντρόλ στο χέρι. Έβλεπα την “Έρευνα” του Παύλου Τσίμα στο Mega σχετικά με τα 4 στρατιωτικά πραξικοπήματα που έζησαν οι γείτονες στην νεότερη ιστορία τους & σε κάθε διάλλειμα όπως & όταν τελείωσε το γύρισα στο Άλτερ και την εκπομπή του Χ”Νικολάου γύρω από την τρομοκρατία και τους κουκουλοφόρους.

Σχετικά με τους γείτονες δε θα αναφερθώ τώρα αλλά σε κάποιο άλλο post στο μέλλον διότι κάπως οξύμωρες μου φαίνονται όλες οι πολιτικές αναταραχές, ο “κεμαλικός” στρατός, ο φόβος μήπως χάσουν την κοσμική τους ταυτότητα οι γείτονες και οι ισλαμικές τάσεις της υπόλοιπης μισής χώρας. Παράδοξο δεν βρίσκετε;

Και τελειώνει η “Έρευνα” στο Mega και το γυρνάω στο Άλτερ. Ο κύριος Άδωνις Γεωργιάδης για τους περισσότερους μοιάζει ένας γραφικός που φωνάζει. Για άλλους πατριώτης από τους λίγους. Αρχαιολάτρης για κάποιους με επιλεκτική ευαισθησία στην αρχαιότητα & για άλλους ένας άνθρωπος που μας βλέπει ως εμπόρευμα και προσπαθεί να πουλήσει τα βιβλία του με όποιο τρόπο μπορεί. Ίσως μεγάλος χριστιανός & υπέρμαχος της θρησκείας. Ίσως μεγάλος λαϊκιστής για κάποιους από εσάς και τέλος ένας φασίστας ακροδεξιός για τους υπολοίπους. Τουλάχιστον όμως δεν σαλιαρίζει και δεν λέει πίπες. Λαϊκίζει αλλά δεν “αρλουμπιάζει”.

Δεν έχω σκοπό να μιλήσω πολιτικά στο post αυτό. Δυστυχώς όμως θα βγουν πολιτικά συμπεράσματα. Όπως ακριβώς γίνεται και με τους “τρομοκράτες-κουκουλοφόρους”. Πρακτικές του ποινικού δικαίου που χαρακτηρίζονται πολιτική βία. Έτσι και εγώ αυθαίρετα θα βγάλω τα δικά μου πολιτικά συμπεράσματα από κάτι που μου έκανε την εντύπωση που καμία σχέση δεν είχε με την πολιτική.

Υπήρχαν 2 φοιτητές στο studio από τη Θεσσαλονίκη για να πουν τη γνώμη τους σχετικά με την πρόσφατη σύλληψη ενός φοιτητή κατά την διάρκεια των επεισοδίων που έγιναν το περασμένο Σάββατο έξω από την παλιά Φιλοσοφική. Δε γνωρίζω, οπότε δε μπορώ να εκφέρω άποψη για αυτό. Υποστήριζαν ότι είναι αθώο το παιδί & αν όντως είναι έτσι τότε να αποφυλακιστεί χθες. Το πρόβλημά μου όμως είναι άλλο…

Έχεις ρε μεγάλε την ευκαιρία να βγεις στο γυαλί. Έχεις την ευκαιρία να πεις 2-3 πράγματα & να σε ακούσω εγώ ο τίποτας. Θα σε ακούσει η κυρία Κατίνα γιατί τελείωσε το reality χορού & δεν έχει τι να δει. Και όποτε σου δίνουν τον λόγο ρε γαμώ το μπελά μου αντί να απαντήσεις στα πλαίσια ενός ήρεμου διαλόγου φωνασκείς, ανεβάζεις την αντιπαράθεση και χρησιμοποιείς ξύλινη γλώσσα και ατάκες που διάβασες πιο πριν από το σπίτι γιατί νομίζεις ότι θα μας συγκινήσουν & θα τσιμπήσουμε στο παραμύθι σου;

Τους ρωτούσε & τους ξαναρωτούσε απλά πράγματα ο Άδωνις και εκεί τα στρατιωτάκια. Φωνή, μαγκιά & η ίδια κασέτα όλη την ώρα. “Το όμορφο αυτό παιδί στα 19 του χρόνια, ο αθώος αυτός άγγελος, που δεν έκανε τίποτα…μπλα μπλα μπλα…”. Συγγνώμη αλλά αν βγήκατε για να πείτε το πόσο όμορφος ήταν αυτός που είναι στη φυλακή να πάτε στα καλλιστεία.

Μηδέν απόψεις για ότι και αν τους ρώτησαν. Μηδέν στον τρόπο έκφρασης. Μηδέν θέσεις σε σχέση με το θέμα που συζητούσαν οι υπόλοιποι. Μηδέν προτάσεις για μέτρα προστασίας του ασύλου και την περιφρούρηση του. Σας έκανε 2-3 ερωτήσεις ο Άδωνις (που δεν μου είναι συμπαθής) όσον αφορά το ότι είστε εσείς υπεύθυνοι οι φοιτητές και ότι η δική σας εικόνα αμαυρώνεται όταν δεν μπορείτε να τους περιφρουρήσετε και ότι το δικό σας πανεπιστήμιο καίγεται και οι αίθουσες και τα μηχανήματά του και τι απαντούσαν οι τύποι; ”Ο όμορφος αυτός νέος των 19 ετών που είναι αθώος..μπλα μπλα μπλα”…

Ξέρετε που οδηγούμαστε κύριοι; Είστε τόσο ψευτοδήθεν εσείς οι λίγο νεότεροι από μένα και τόσο “απολιτίκ” στις απόψεις σας και που φοβάστε να τις πείτε ελεύθερα, που το μόνο που καταφέρνετε όταν διαδηλώνετε είναι να σας ψεκάζουν χημικά και δακρυγόνα γιατί οι θέσεις και οι απόψεις σας εκφράζονται με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Σας κατηγορούν ότι προστατεύετε τους κουκουλοφόρους και δεν έχετε τι να πείτε. Κλαίγεστε τώρα και την είδατε όλοι αριστεροί και κνίτες και μετά θα γίνετε χειρότερα αφεντικά από όλους. Καταφέρατε μόνοι σας να στρέψετε τον κόσμο εναντίον σας με την ανεκτικότητά και τα μηδαμινά επιχειρήματά σας.

Δώσατε το δικαίωμα σε κάθε υπουργό να γεμίσει την κάθε πόλη με κάμερες, ο αστυνομικός να φέρνει πλαστικές σφαίρες, paintball, και ποιος ξέρει, σε λίγα χρόνια πραγματικά πυρά γιατί όταν σας καλούν να πείτε την άποψή σας, μιλάτε με ακόμα πιο ξύλινη γλώσσα από ότι οι πολιτικοί μας.

Γαμώ τα κόμματα που σας έχουν βάλει να συνδικαλίζεστε μέσα στα πανεπιστήμια και σας δίνουν γραμμή στο τι θα πείτε. Και εγώ θα έχω εμπιστοσύνη στη νέα γενιά; Σε εσάς θα χτιστεί η Ελλάδα τρομάρα σας; Την έχω γραμμένη και αυτήν και τους κατοίκους της αν είναι όλοι σας εσάς τους φοιτητές που βγαίνετε κάθε λίγο και λιγάκι στα παράθυρα και θα μας κυβερνήσετε αύριο μεθαύριο.

Θα γίνουμε μια μικρή Γαλλία. Είναι το μόνο σίγουρο. Όταν οι νέοι μας είναι τόσο οπισθοδρομικά μυαλά και “φοβούνται να δείξουν νοημοσύνη” (που λέει και ο Morrissey) θα οδηγηθούμε στο να βρούμε έναν Έλληνα Σαρκοζί. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Και αυτά σας τα λέει κάποιος που σιχαίνεται κάθε τι φασιστικό που υπάρχει σε αυτό τον κόσμο…

Έχουμε αυτό που μας αξίζει…Ε ρε Άδωνις που σας χρειάζεται…

Brainstorming…

2007-05-09T04:03:00.000+03:00

When writing this post, Love & Poison was listening to Arctic Monkeys - Brianstorm

Πλησιάζει η μέρα που θα το ξεκινήσω…Αρκετά περίμενε…Μετά από 2 αποτυχημένες προσπάθειες νομίζω ήρθε ο καιρός.

Είχα ξεκινήσει το 2000 να γράφω ένα βιβλίο και το σταμάτησα. Μετά ξεκίνησα από την αρχή πριν μερικά χρόνια πάλι. Τίποτα. Πέρσι το καλοκαίρι το είχα βάλει πείσμα. Και όμως…

Ακόμα και μερικοί μήνες, εβδομάδες, μέρες ζωής & βιωμάτων μπορούν να φανούν πολύτιμες όσον αφορά στο τι θα γράψεις & τι όχι. Πλέον το πήρα απόφαση. Θα καταγράφω τα πάντα. Κάθε χαζή & ανούσια ιδέα στο χαρτί ή το pc, ότι βρίσκεται πιο κοντά. Και μετά θα τα συνδέω. Την βασική ιδέα την έχω. Αλλά έχω άλλες 25 γύρω-γύρω να περιφέρονται στο κεφάλι μου όσον αφορά την πλοκή και την ιστορία.

“Πρέπει” παράλληλα με το στάδιο του brainstorming και να ξεκινήσω το γράψιμο…Ίσως να είναι το μόνο που 8α με γεμίσει πραγματικά. Έφτασα σε ένα τέλμα που δεν πάει άλλο.

Και αυτό το οφείλω σε 4 ανθρώπους…Θα τους ευχαριστήσω εν καιρώ…Προς το παρόν ξεκινάω…

Να σου ζήσει η πριγκίπισσα…

2007-05-07T14:13:00.000+03:00

When writing this post, Love & Poison was listening to The Lightning Seeds - Pure

Εδώ και ένα χρόνο είμαι μέλος μια διαδικτυακής κοινότητας. Γνώρισα άτομα με ενδιαφέρον, γνώρισα άλλα βαρετά. Βριστήκαμε με άλλα, με άλλα γίναμε φίλοι. Ίσως και κάτι περισσότερο…

Ένα όμως άτομο, σχεδόν κάθε φορά που μιλούσα μαζί της, δε ξέρω γιατί αλλά χωρίς να κάνει τπτ, κατάφερνε να με συγκινήσει every single fucking time.

Τη γνώρισα 1μιση μήνα μετά που παντρεύτηκε. Μιλούσαμε για ποίηση, για την κοινωνία, για το πότε θα βρω μια κοπέλα να παντρευτώ και εγώ, και με κορόιδευε συνεχώς για αυτό. Μια μέρα μου είπε «ξέρεις; Είμαι έγκυος…χθες το έμαθα…». Αυτές τις μέρες κατέβαζα ασυναίσθητα τον cursor από το mouse κάτω δεξιά. Ώρα και ημερομηνία, ώρα και ημερομηνία…1η Μαϊου, 2η, 3η, 4η, 5η, 6η…Περίμενε από αρχές Μαιου μέχρι τις 15 το πολύ.

Δεν έχω δουλειά, ξύπνησα αργούτσικα, αφού το ξενύχτησα χθες στο internet. Πήγα να φτιάξω καφέ και μόλις γύρισα είδα το κινητό μου να αναβοσβήνει, είχα μήνυμα: «Έχω δίπλα μου ένα πλασματάκι που πριν ήταν στην κοιλιά μου! Είμαστε καλά κι οι δύο…Φιλιά Δ.» ήταν το ακριβές μηνυμά της.

Δεν έχω ακούσει καν τη φωνή της ένα χρόνο τώρα που μιλάμε. Κατάφερε όμως να με γεμίσει δάκρυα και τότε όταν το διάβασα και τώρα που γράφω αυτό το post. Αλλάξαμε κινητά μια βδομάδα πριν μόνο και μόνο για αυτό το μήνυμα. Γιατί ήξερε ότι θα περιμένω…

Δοκίμασα να πάρω αλλά δεν το σήκωσε. Δεν ήξερα και τι να πω είναι η αλήθεια. Φαντάζομαι τον χαμό εκεί με γιατρούς, νοσοκόμες, οικογένειες, συγγενείς, φίλους, οπότε καταλαβαίνω το λόγο που δεν απάντησε στην κλήση μου.

Να είσαι πάντα καλά και να σου ζήσει dear Δ…Και μην ανησυχείς…Θα βάλω "μπροστά" για να ετοιμάσω τον ιππότη που θες για την πριγκίπισσά σου…

Η αγγαρεία, της αγγαρείας, την αγγαρεία…Ω μαλάκα Έλληνα…

2007-05-05T13:10:00.000+03:00

Βρε βρε τι ακούσαμε πάλι. Που το έχω αυτό το μαντήλι να κλάψω; Ένα μαντήλι γαμώ την κηδεία μου μέσα για τον Υπουργό μας. Το παιδί του λαού…αχ καλέ…κάποιος να τον γλυτώσει από όλα τα δεινά που τραβάει…

Για όσους & όσες δεν τη πήρατε χαμπάρι, για μια ακόμα φορά ζούμε κοσμοιστορικές στιγμές του στυλ “Συγγνώμη που με πάτησες”. Σοφία ορθήηηηηηηη…ακούσωμεν το ανάγνωσμα από το λόγον του Υπουργού Δημοσίας Τάξεως….και είπε εις την Βουλή των Ελλήνων: «…αγγαρεία κάνω και ποινήν εκτίω. Τι είμαι; Ο ευτυχισμένος μετά από τριάντα χρόνια βουλευτίας να πάω να κάνω τον κυματοθραύστη, για να μου λένε οι συνάδελφοί μου ότι εγώ είμαι ο άνθρωπος της βίας ή των ατυχών φραστικών διατυπώσεων; Προς Θεού…»

Αυτό είπα και εγώ. Προς Θεού κύριε Υπουργέ μας. Ένα δάκρυ κύλησε από το μάγουλό μου. Ή μήπως πέρασα κάτω από air-condition και με έσταξε; Ρε πάμε καλά; Αλλά έτσι είναι φίλοι μου. Η καρέκλα δε δίνει μόνο εξουσία, αυτόματα χαρίζει και αλαζονεία. Θα μου πείτε βέβαια να μην παίρνω αποσπασματικά δηλώσεις γιατί δεν είναι δεοντολογικό. Θα μου πείτε ο κύριος Υπουργός ανασκεύασε τις δηλώσεις του αργότερα. Ναι φυσικά. Και εγώ λοιπόν βγαίνω και λέω ότι είστε όλοι τρισκατάρατοι και κακό χρόνο να έχετε και πολλά κοσμητικά επίθετα και όταν με πάνε στο δικαστήριο θα πω ότι έλεγα λόγια από το καινούριο μου θεατρικό έργο «Η Οδύσσεια ενός δαρμένου κερατά & το μοιρολόι ενός gay πριγκιπόπουλου».

Βρε ουστ. ΑΝ δεν σας αρέσει κύριοι, ελάτε σαν εμένα να πηγαίνετε κάθε μήνα να κολλάτε κανένα αυτοκόλλητο στην κάρτα ανεργίας. Ελάτε να βλέπετε την σύμβουλο εργασίας & να σου δίνει μαλακίες δουλειές. Και όταν πας για συνέντευξη να σε βλέπουν σα μαλάκα και έστω αυτή τη λίγη μαλακία που έχεις στο κεφάλι σου να προσπαθούν να τη ρουφήξουν κιόλας. Αλλά πλέον τεμπελιάζω. Θα προσπαθήσω να κάνω αυτό που μου αρέσει. Κάποιος είχε πει ότι η τεμπελιά είναι η μοναδική επανάσταση απέναντι σε κάθε καπιταλιστικό σύστημα. Βέβαια σε ανεπτυγμένα κράτη άλλες φορές τον ευνοεί, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. Την ανεργία, αεργία και την καριέρα μου θα τις αναλύσω σε άλλο θέμα.

Έτσι που λέτε. Που με μια-δυο τετραετίες στη Βουλή και ξέχωρα τον υπέρογκο μισθό που παίρνουν όλοι, εξασφαλίζουν και σύνταξη δια βίου και όλα καλά. Σπίτια, νερά, αμάξια, ασφάλεια, γραφεία και μετά η μόνη τροπολογία στη Βουλή που συμφωνούν όλοι μαζί είναι η μηνιαία αύξηση των αποδοχών τους σε κάποια μεταμεσονύκτια συνεδρίαση και εσύ μαλάκα Έλληνα κοιμάσαι. Εγώ θυμάμαι αγγαρεία λέγαμε στο στρατό όταν περνούσαμε τα Π.Ε.Ν. (προχωρημένη εκπαίδευση νεοσυλλέκτων) ότι μετά την εκπαίδευση και πριν την έξοδο που μας έβαζαν απογευματινή εκπαίδευση στο «γόπινγκ» & το «τσάπινγκ» έτσι για να μας σπάσουν τα νεύρα & να χάσουμε κανά 2ωρο από την έξοδό μας. Και όσοι έμεναν μέσα, μετά την σκοπιά να πηγαίνουν να καθαρίζουν πατάτες στα μαγειρεία.

Να πληρώνεσαι τόσο αδρά ενώ εμείς ψάχνουμε μία δουλειά (όταν ψάχνουμε δλδ και δε μας έχει πάρει από κάτω) με 500€ (που να είναι και κάπως σχετική με ότι σπουδάσαμε και για τα γαμημένα εκατομμύρια που ξοδέψαμε σπουδάζοντας) και να μη βρίσκουμε & να μας δουλεύεις και από πάνω, ε όχι ρε φίλε. Αυτό δεν είναι αγγαρεία. Αυτό είναι θράσος. Σα δε ντρέπεστε…

Μήπως τελικά να το γυρίσω σε κομματόσκυλο; Μήπως να κατέβω για βουλευτής να γλυτώσω και εγώ από την αγγαρεία της καθημερινής ζωής και να κάνω άλλου είδους αγγαρείες; Η αγγαρεία, της αγγαρείας, την αγγαρεία…Ω μαλάκα Έλληνα…

Τα Κουρέλια Τραγουδάνε ακόμα “Heart in a Cage”…

2007-05-04T16:00:00.000+03:00

Αφιερωμένο από τους Ramones του 2000, τους Strokes…Αφιερωμένο σε όλα τα "κουρέλια που τραγουδάνε ακόμα"…Αφιερωμένο σε όσους νιώθουν δέσμιοι των συναισθημάτων τους…Αφιερωμένο σε όσους το body κάνει rule over their mind και όχι vice versa… Αφιερωμένο στις πρώην, τις νυν και τις μελλοντικές …Αφιερωμένο σε όσους με διαβάζουν και γουστάρουν…Αφιερωμένο σε όσους με διαβάζουν και δε γουστάρουν…Αφιερωμένο σε όσους δε με διαβάζουν αλλά κουβαλάνε ίδια μυαλά με μένα…Αφιερωμένο στους φίλους μου…Αφιερωμένο σε εκείνη…

(Οδηγίες προς ναυτιλομένους: Για μεγαλύτερη απόλαυση κάντε ένα pause στo playlist-mix δεξιά, δυναμώστε ηχεία & μετά δειτε το video...)

“Well I don't feel better
When I'm fucking around
And I don't write better
When I'm stuck in the ground

So don't teach me a lesson
Cause I've already learned
Yeah the sun will be shining
And my children will burn

Oh the heart beats in its cage

I don't want what you want
I don't feel what you feel
See I'm stuck in a city
But I belong in a field

Yeah we got left, left, left, left, left, left, left

Now it's three in the morning
and you're eating alone

Oh the heart beats in its cage

All our friends, they're laughing at us
All of those you loved you mistrust
Help me I'm just not quite myself
Look around there's no one else left

I went to the concert
and I fought through the crowd
Guess I got too excited
when I thought you were around

Oh he gets left, left, left, left, left, left, left

I'm sorry you were thinking;
I would steal your fire.

The heart beats in its cage
Yes the heart beats in its cage
Alright
And the heart beats in its cage…”

Homeless…

2007-04-29T21:30:00.000+03:00

When writing this post, Love & Poison was listening to The Killers - Sam's Town

Άκουσα σήμερα το πρωί ότι η εθνική ομάδα αστέγων προκρίθηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων που θα διεξαχθεί το καλοκαίρι στη Δανία. Το ιδιότυπο αυτό «Μουντιάλ» θα διεξαχθεί στο δρόμο (street soccer δλδ).

Αλήθεια όμως. Ποιους κοροϊδεύετε κύριοι; Βρήκατε άλλη μία αστεία αφορμή για μικροπολιτικά συμφέροντα και να ξεζουμίσετε ακόμα και αυτούς τους ανθρώπους που μόνο κάθε Πάσχα & Χριστούγεννα θυμάστε;

Θυμάμαι ότι στην Αγγλία όταν ζούσα, οι homeless είχαν συνδικαλιστικά όργανα. Είχαν το εκπληκτικό περιοδικό “Big Issue” που έβγαζαν τα έξοδά τους. Είχαν τα επιδόματα από το κράτος. Είχαν επιδόματα ώστε ο κάθε άστεγος να έχεις μαζί του αδέσποτα σκυλιά και να τα φροντίζει και το κράτος του έδινε ένα ποσό το μήνα για αυτόν και για τα ζωάκια ώστε να συντηρηθούν και αυτοί και αυτά και το κράτος να επωφεληθεί.

Μπράβο μόνο στο περιοδικό «Γαλέρα» που στηρίζει αυτή την προσπάθεια. Όσον αφορά τις υπηρεσίες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, να μη μιλήσω καλύτερα. Δεν «τρώω»…

Αν εσείς με τις χοντρές κοιλιές νομίζετε πως κάνατε τη δουλειά σας και θα γλεντάτε βλέποντάς τους να κλωτσάν μία “Nike” μπάλα (να μη μιλήσουμε για το πώς φτιάχνονται αυτές) και επειδή αυτοί θα προσπαθούν να ξεχαστούν για αυτές τις 10 μέρες με δωρεάν διακοπές, τότε τι να πω; Μάλλον η ευαισθησία μας διαφέρει…

Δυστυχώς για άλλη μια φορά η εκμετάλλευση σε όλο της το μεγαλείο. Να είστε σίγουροι ότι θα ακούσετε κάθε είδους υπόσχεση, δέσμευση και δημοσιότητα τις προσεχείς μέρες. Εγώ σας γυρίζω την πλάτη παλιουποκριτές…

Ταρτούφος (part I)…

2007-04-26T17:03:00.000+03:00

When writing this post, Love & Poison was listening to Morrissey - This world is full of crashing bores

Χθες είπα να πάω θέατρο μετά από 1 χρόνο. Θέατρο Αριστοτέλειο, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. 5 μέρες είχαν μείνει μέχρι τις 29 όπου ο θίασος των Καρακατσάνη – Κωνσταντίνου θα τελείωνε τις παραστάσεις στην πόλη & θα επέστρεφαν στη πρωτεύουσα και είπα να αρπάξω την ευκαιρία και να μη το χάσω. Ούτως ή άλλως είχα δει τον Καρακατσάνη να παίζει στην Ειρήνη του Αριστοφάνη πριν 2 χρόνια στο Βασιλικό Θέατρο και είχα μείνει έκπληκτος. Απίστευτος «θεατρίνος». Ίσως το καλύτερο «κοπλιμέντο» που να μπορείς να κάνεις σε έναν καθαρά θεατρικό ηθοποιό.

Ο λόγος όμως που αποφάσισα να γράψω αυτό το post δεν είναι τα συμπεράσματα, τα μηνύματα και η γνώμη μου για την παράσταση. Αυτά θα γίνουν στο part II που θα γράψω κάποια στιγμή στο μέλλον. Ο λόγος που γράφω αυτό το θέμα είναι τα νεύρα που μου προκάλεσαν οι Ταρτούφοι γύρω μου…

Για μια ακόμα φορά (όχι πως δεν το ήξερα, αλλά τότε δεν είχα blog) επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι μου και λέω στον κολλητό μου πριν μπούμε «άντε να δούμε τι έχουμε να τραβήξουμε με όλους τους γέρους»…Αμέσως κατάλαβε που το πήγαινα. Η αίθουσα είχε 100% πληρότητα και το κακό δεν άργησε να κάνει την εμφάνισή του.

Σκηνή 1η. Η παράσταση είναι προγραμματισμένη για τις 19:30. Επειδή όμως ο κλασσικός ο ηλίθιος νεοέλληνας νομίζει ότι το θέατρο είναι «μπαλ μασκέ», θεωρεί σωστό να κάνει την εμφάνισή του γύρω στις 19:25 και να πάρει τότε εισιτήριο. Το αποτέλεσμα; Η παράσταση να ξεκινήσει στις 19:50, οι ταξιθέτριες να τρέχουν σα τρελές να τακτοποιήσουν την κάθε «κουμπάρα» στη θέση της και εγώ να κοιτάζω το ρολόι μου και να λέω στον κολλητό «Θα τη χάσουμε την Chelsea του πρώτου ημιχρόνου»…Απορώ δλδ, σε όλα τα θέατρα ξέρω ότι έτσι και αργήσεις και φτάσεις 1 λεπτό μετά την προγραμματισμένη έναρξη, οι πόρτες κλείνουν και πηγαίνεις να κάτσεις στον εξώστη, μέχρι το διάλλειμα της παράστασης όπου μετά κατεβαίνεις στην πλατεία και πας να κάτσεις στην θέση σου. Τι ζητάω και γω μάλλον…

Σκηνή 2η. Εντάξει κυρία Σούλα, άντε να χειροκροτήσω (που δεν το κάνω ποτέ) κάθε φορά που βγαίνει ένας ηθοποιός για πρώτη φορά στη σκηνή. Σου επιτρέπω να χειροκροτήσεις με βαριά καρδιά. Οι ηθοποιοί είναι εκπαιδευμένοι σε αυτές τις παύσεις παρόλο που τους κόβεις τον ειρμό και όλα αυτά που έχουν να πουν με το που εμφανίζονται, γιατί για αυτό το λόγο βγήκαν, για να πουν κάτι. Αλλά πότε θα μάθετε ρε ζώα ότι δεν έχετε πάει σε φτηνή επιθεώρηση; Δεν έχω τπτ με τις επιθεωρήσεις, απλά το κοινό «πίστευα» ότι διαφέρει. Κούνια που με κούναγε. Χειροκρότημα, γέλια, φωνές, ευκαιρία να σχολιάσουν μεταξύ τους σε κάθε αστείο ή μη των διαλόγων, με αποτέλεσμα να «κρυώνεις» και να χάσεις τις πρώτες ατάκες και διαλόγους από τη συνέχεια. Ουφ…Έλεος με το χειροκρότημα…

Σκηνή 3η. Επιτέλους έχουν ηρεμήσει τα πράγματα. Γελάω με την καρδιά μου. Χτυπιέμαι. Ο Μολιέρος ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Τόσο με τον Ταρτούφο όσο και με τον Αρχοντοχωριάτη. Και ξάφνου, από το πουθενά, «κριτσι κριτσι, χρουτς χρουτς», τα γαμημένα τα πατατάκια! Έλεος ρε Έλληνα. Έλεος…Σςσσσστττ, σσσστ, να ακούγεται από παντού, εκεί ο κρετίνος, «κριτσι κριτσι, χρουτς χρουτς». Μέχρι που ακούγεται μια γυναικεία φωνή από κάπου «Τι θα γίνει με τα πατατάκια παρακαλώ; Σταματήστε…». Αυτό ήταν, είχε γίνει τόσο ρόμπα που τα τελείωσε σπίτι. Ευτυχώς που δε μίλησα εγώ δλδ, γιατί σε κάτι τέτοια λέω χειρότερα…

Σκηνή 4η. Παρόμοιο σκηνικό. Μέτρησα 5-6 φορές στην απόλυτη ησυχία να χτυπάνε τα καταραμένα κινητά. Μουρμουρητά, κάποιοι άρχισαν τα «σσσσττ, σσσστττ», και άλλοι να αγανακτούν. Μόνο μία φορά όμως ένας είχε το θράσος να το σηκώσει: «Έλα…Ναι, ακούω…». Δεν ήξερα τι να κάνω. Να κλάψω ή να γελάσω; Μάλλον δεν είχε σήμα το γίδι και ο διάλογος τελείωσε γρήγορα γιατί δε μας έπρηξε για πολύ. Εκτός βέβαια αν η «κουμπάρα» γυναίκα του, του’ριξε μία με την τακούνα στο πόδι και το κλεισε κακήν κακώς.

Σκηνή 5η. Ήρθε η ώρα του τσιγάρου. Ασφυκτιώ. Θέλω τη νικοτίνη μου. Ο κολλητός δεν καπνίζει και φυλάει τα πράγματα, σε 2 λεπτά θα είμαι πίσω του λέω και βγαίνω. Όντως, ρούφηξα το στριφτό σαν να κάπνιζα πρώτη φορά. Γυρνάω αμέσως στη θέση μου. 12 λεπτά με το ρολόι κράτησε το διάλλειμα, ανά 3-4 λεπτά βαρούσε ένα γκονγκ από τα μεγάφωνα που σε προετοίμαζε για τη λήξη του διαλλείματος ώστε οι κύριοι θεατές να επιστρέψουν στη θέση τους. Την πρώτη βάρεσε 1 φορά, τη δεύτερη 2 και την τρίτη 3 φορές. Πόσο μυαλό θέλει; Όχι πολύ. Τα φώτα έχουν κλείσει, οι ταξιθέτριες κλείνουν τις πόρτες και τις κουρτίνες από τις πλαϊνές εξόδους κινδύνου (καπνιστήρια) που ρίχνουν άπλετο φως και το έργο ξανάρχισε. Και όμως. Η κυρία Σούλα με την ακράτεια, ο μπούλης που πείνασε και αυτός και ήθελε ένα πατατάκι και τον έχωσε και η γκόμενα να της φέρει νερό, θεωρούν σωστό να έρχονται 5 λεπτά μετά την επανέναρξη του έργου, να πλημμυρίζει η αίθουσα φως και φυσικά οι 4 στους 5 να αφήνουν πόρτα και κουρτίνα ανοιχτή. Και όταν πήγαινε η ταξιθέτρια να κλείσει πόρτες και κουρτίνα από πίσω του, να πετάγεται η κυράτσα και να της λέει «Μη κλείνετε ακόμα, περιμένω την κόρη μου». Είμαι τελικά ιδιότροπος και τα βλέπω όλα στραβά ή αυτή είναι η κατάντια μας;

Σκηνή 6η. Το έργο τελείωσε και οι συντελεστές κρατιούνται χέρι-χέρι ώστε να απολαύσουν επιτέλους το χειροκρότημα που τους αξίζει. Τα γίδια που χειροκροτούσαν σε κάθε ευκαιρία καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου, αντί να κάτσουν, να χειροκροτήσουν με όλη τους τη δύναμη τώρα και να ακούσουν τι έχει να τους πει ο Καρακατσάνης σε ένα μονόλογο φωτιά μετά την παρουσίαση του θιάσου, έχουν αρχίσει να αδειάζουν το θέατρο μήπως και σφηνώσουν στις σκάλες καθώς φεύγουν. Είναι και το καταραμένο χαπάκι της πίεσης, μη ξεχνιόμαστε. Ομιλίες, ομιλίες, ομιλίες, κάθε 2 λεπτά πετάγεται κάποιος εξυπνάκιας να πει τη μαλακία του και να δηλώσει την παρουσία του στον πρωταγωνιστή. Έλεος. Η 75χρονη που καθόταν μπροστά μου, έχει ανοίξει την πλαϊνή έξοδο, το φως και το κρύο μπαίνει άφθονο, αλλά φρακάρει με το ασπρόμαυρο καρό ταγιεράκι της την έξοδο, ώστε και να μπορέσει να φύγει πρώτη, αλλά και να προλάβει τα τελευταία αστεία. Χωρίς πλάκα όμως απορώ γιατί το έκανε. 2 ώρες σχεδόν ούτε την είδα να γελάει ούτε τπτ. Τελείωσαν και τα τελευταία λόγια του πρωταγωνιστή προς το κοινό για τις ομοιότητες και τα επίκαιρα μηνύματα του Μολιέρου για τη σύγχρονη εποχή.

Γυρνάω και λέω στον κολλητό. «Φύγαμε, είδαμε αρκετά. Η Chelsea μας περιμένει…».

To be continued…

I’ve been dreaming of a time…

2007-04-25T03:48:00.000+03:00

Η ομορφότερη πόλη της νήσου της Αφροδίτης. Το ομορφότερο μέρος να ζεις στην Κύπρο μέχρι το ’74. Και όμως, χωρίς καμία εθνικιστική τάση, μια πόλη φάντασμα από τότε.

Ο Οργανισμός Κυπρίων Νέων Επιστημόνων «ΙΣΧΥΣ» αποτελεί το μόνο μη-κυβερνητικό οργανισμό στην Κύπρο. Σήμερα 25 Απριλίου, οργανώνει μια διαδικτυακή διαμαρτυρία για την απελευθέρωση της Αμμοχώστου και την επιστροφή της στους κατοίκους της.

Σκοπός του Οργανισμού αυτού είναι να μεγιστοποιήσει όσο το δυνατόν περισσότερο, σήμερα τα views του συγκεκριμένου video στο youtube.com που έφτιαξε ο ίδιος και να το κατατάξει σε αυτά με τις περισσότερες επισκέψεις και στα favorites ώστε να ευαισθητοποιήσει όσους περισσότερους πολίτες αυτού του κόσμου και να δουν όλοι τι συμβαίνει στην Αμμόχωστο – Varosha - Famagusta.

Σε αυτό το link (www.youtube.com/watch?v=putCsi3_ASc) μπορείτε να δείτε και εσείς το video στο youtube (πατήστε το για να ανεβάσετε τα hits) και στην ιστοσελίδα του Οργανισμού (www.isxys.org/famagusta), να βάλετε την υπογραφή σας στη παγκόσμια διαμαρτυρία για την απελευθέρωση της Αμμοχώστου η οποία θα διαρκέσει μέχρι τις 14 Αυγούστου του 2007 και θα διανεμηθεί με όλα τα ονόματα στους ακόλουθους:

The President of the United States of America
The Prime Minister of the United Kingdom
The President of the French Republic
The President of the Russian Federation
The President of the People's Republic of China
The Prime Minister of the Republic of Turkey
The Secretary-General of the United Nations
The President of the European Commission
The President of the Council of the EU
The President of the European Parliament
The Prime Minister of the Hellenic Republic
The President of the Republic of Cyprus
The leader of the Turkish Cypriot community

Για εμάς τους περισσοτέρους ίσως να αποτελεί κάτι ανούσιο και άσκοπο. Κάτι γνωστό και που δε μας νοιάζει. Να ακούγεται λαϊκίστικο. Για κάποιους άλλους όμως αποτελεί μία χαμένη πατρίδα. Ας μη τους στερήσουμε την ελπίδα και το όνειρο να ξαναγυρίσουν εκεί που γεννήθηκαν…

Don’t say you’re not because you are…

2007-04-24T18:49:00.000+03:00

When writing this post, Love & Poison was listening to Faith No More – The Gentle Art of Making Enemies

Θυμάμαι την τελευταία φορά που πήγα στα μπουζούκια…Είχε χορό η σχολή μου και το έτος ήταν κάπου 2000 ή 2001…Και πάμε σε ένα κωλομάγαζο-μπουζουκλερί που τραγουδούσε μία κοπέλα “απόφοιτος” από το reality της τότε εποχής. Χύμα εγώ, τζινάκι καμπάνα, Dc Martens, εφαρμοστό πουκάμισο, ούτε σακάκι ούτε μαλακίες, καλά δλδ που είχαμε και στην πόρτα δικά μας άτομα και δεν έμεινα έξω από το σκυλάδικο. Για τα τζάμπα ποτά πήγα.

Εκεί που καθόμασταν που λες και είναι ένας άγνωστος στην πίστα με ένα μικρόφωνο, είναι 3 τύποι στην “παρέα” που μάλλον είχαν να δουν γυμνή γυναίκα live & stereo από τότε που τους έβγαλε η μανούλα τους. «Ώπα μεγάλε!» φωνάζει ο ένας μέσα στα αυτιά μου. «Να η …..!!! Πάω να της μιλήσω…». «Να πας ρε! Μη μασάς» του είπαν οι άλλοι 2. Η χαρά του πρέπει να ήταν τόσο μεγάλη που τα προεόρτια ενός οργασμού είμαι σίγουρος ότι είχαν έρθει. «Να πας ρε μεγάλε να δούμε τι θα κάνεις» σκέφτηκα.

Σαν άλλος χαρακτήρας του «Φαρ Ουέστ» συνηθίζω να κάθομαι στην άκρη ενός τραπεζιού. Ούτε στην «κεφαλή», ούτε στο κέντρο με τη μάζα. Η γωνία είναι το καλύτερο μέρος για όσους ξέρουν, πάντα υπάρχει πιάτο μπροστά σου με φαγητό ή μπουκάλι με ποτό και το μοιράζεσαι με λιγότερους. Το μόνο κακό είναι ότι μπορεί να σε χώσουν με το ψωμί ή με τις τσάντες. Anyway…Μετά από αυτή την παρένθεση συνεχίζω…Και η καρέκλα στην κορυφή του τραπεζιού είναι άδεια που λέτε…

Πάει το λιγούρι λοιπόν να μιλήσει στην ντίβα και τα άλλα 2 παρακολουθούν. Εγώ είχα πλάτη προς τη φίρμα του μαγαζιού (σιγά μη γυρίσω κιόλας) η οποία μάλλον ανέμενε τη στιγμή που θα τελειώσει ο τραγουδιάρης για να ανέβει να μας ζαλίσει και αυτή. Και ξαφνικά όπως στρίβω τσιγάρο, βλέπω από πάνω μου το «φως το αληθινόν» για τους άλλους. Δε λέω, ήταν καλύτερη από ότι την έδειχνε η τηλεόραση (είναι αλήθεια τελικά ότι το χαζοκούτι παχαίνει), αλλά so what?

«Παιδιά έφερα την…» λέει το λιγούρι. Κάγκελο ο δικός σου. «Και τι να κάνουμε ρε μεγάλε τώρα; Δεν μπορούσατε να τα πείτε εκεί που πήγες να της μιλήσεις;». Ουφ, την έφερε ο σαλιάρης και που την βάζει να κάτσει; Δίπλα μου…Μάλιστα…Με το που την έφερε τα λιγούρια κάθονταν να την κοιτάνε χωρίς να της μιλάει κανένας, αυτή μας κοιτούσε και ποιος ξέρει τι σκεφτόταν από μέσα της και εγώ έκανα το μαλάκα σκεφτόμενος «Δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα…».

Για πείτε μου εσείς τι θα κάνατε δλδ…Όχι να μου πείτε…3 είναι οι επιλογές:

1)Κάνεις ρόμπα το μαλάκα που την έφερε (ο οποίος αργότερα μου είπε ότι όταν την πλησίασε της είπε: «Έρχεσαι λίγο στο τραπέζι μας;» omg!!!)
2)Σφυρίζεις αδιάφορα και μιλάς με την υπόλοιπη παρέα
3)Την πιάνεις στο μπλα-μπλα για να μη νιώσει άσχημα

Έκανα και εγώ το τρίτο. Κουβέντα με την κουβέντα δε κόλωσα επειδή ήταν και καλά διάσημη (ούτως ή άλλως και εγώ θα γίνω διάσημος όταν πάρω είτε το Νόμπελ Λογοτεχνίας είτε Μαθηματικών αφού σκοπός της ζωής μου είναι να απομυθοποιήσω το Eularian Path). Την πιάνω στο μπλα μπλα και είμαστε ένα 15λεπτο να μιλάμε και να γελάμε σαν παλιές σειρές που θυμόντουσαν σκηνικά από το στρατό.

Χαιρετηθήκαμε ευγενικά και γυρνάω προς το μέρος των λιγουριών τα οποία με κοιτούσαν με στόμα ορθάνοιχτο και μυαλά μεσάνυχτα σαν άλλο εξωγήινο του Ρόσγουελ. «Έτσι είστε ρε λιγούρια; Τώρα θα σας δείξω…» σκέφτομαι. Από την αριστερή τσέπη του παντελονιού βγάζω κρυφά το κινητό μου, προσθήκη επαφής, πληκτρολογώ έναν αριθμό τυχαίο και τον αποθηκεύω με το όνομα της «ντίβας» που κατά τ’ άλλα ήταν μια απολύτως φυσιολογική κοπέλα. Μη σας πω ότι περισσότερο αυτή φοβήθηκε όταν ήρθε στο τραπέζι μας, παρά τα λιγούρια που δεν ήξεραν πώς να την αντιμετωπίσουν.

«Πωπωπω ρε μαλάαααααααααααααακα…τι λέγατε τόσην ώρα; Λέγε ρεεεεεεεε…Πες μας…». Σαν άλλος James Dean στο «Ανατολικά της Εδέμ» (τον λατρεύω τον James) χωρίς να πω τπτ, και με υφάκι, σηκώνω το κινητό μου και τους δείχνω αριθμό και όνομα. Δε μπορείτε να φανταστείτε…

Τους είπα την αλήθεια όταν φεύγαμε…Ου να μου χαθείτε…Καλά κάνουν και σας βρίζουν οι γκόμενες. Ποιοι άντρες ρε; Κοτούλες, λιγούρια, σαλιάρηδες, κωλογλύφτες και ξεφτίλες. Θολώνει το μάτι σας από την μαλακία και τις τσόντες που βλέπετε και φοβάστε να μιλήσετε σε μια γυναίκα όπως θα της μιλούσατε αν την ξέρατε από μικρό κοριτσάκι.

Χαλαρώστε…Πείτε αυτό που σκέφτεστε και ας πληγωθείτε και ας φοβάστε την απόρριψη, δε τρέχει τπτ. Και αυτό σας το λέει κάποιος ντροπαλός και κλειστός χαρακτήρας…

υ.γ. Σε λατρεύω και μη φύγεις ποτέ απ’τη ζωή μου…ξέρεις εσύ…(για να δανειστώ και κάτι από μια φίλη μου…φιλάκια και στις 2)

“…Don’t look so surprised
Happy birthday fucker
Blow that candle out,
We’re gonna kick you…

Don’t say you’re not because you are
Don’t say you’re not because you are
History tells us that you are
History tells us that you are…

All you need is just one more excuse
You put up one hell of a fight
I wanna hear your very best excuse
Never felt this much alive…”

Angel, down we go together…

2007-04-24T15:06:00.000+03:00

When writing this post, Love & Poison was listening to Morrissey – Angel, down we go together

Θυμάται κανείς (πόσοι άραγε να διαβάζουν αυτό το blog) όταν σκεφτόμουν τι να ζητήσω από μία νεράιδα να αλλάξει από το χαρακτήρα μου και είχα πει ότι θα ήθελα να μη δένομαι εύκολα με άτομα & καταστάσεις, διότι “δίνομαι” εύκολα, με παίρνει από κάτω και στο τέλος υποχωρώ για να μη πληγωθώ ή πληγώσω;

Λοιπόν, υπάρχει κάτι άλλο που ήξερα χρόνια τώρα, αλλά είναι πάλι επίκαιρο όσο ποτέ…

Γιατί βρε καλή μου νεράιδα ώρες-ώρες να γίνομαι Μητέρα Τερέζα, Amelie, καλός Σαμαρείτης, ο “έχων ένα χιτώνιο να το δίνει στο διπλανό του” και φύλακας άγγελος για κάθε έναν που έχει μια ανάγκη; Γιατί να μη μπορώ να αρνηθώ βοήθεια σε όποιον μου ζητάει κάτι είτε επιτακτικά, είτε με τακτ, είτε με παρακάλια, είτε χύμα; Και γιατί να μη μπορώ να πω το απλό “εεεεε, ξέρεις δεν έχω χρόνο” ή “δεν είμαι καλά, άλλη φορά”;

Αυτό είναι μια καλή ερώτηση, αλλά όπως οι περισσότερες ερωτήσεις τέτοιου τύπου έχουν την ίδια και μοναδική απάντηση…

“Αυτό είναι μια καλή ερώτηση…”

She’s a woman of the world…

2007-04-18T15:02:00.000+03:00

When writing this post, Love & Poison was listening to The Divine Comedy - A woman of the world

Τρώω φλασάκια γενικότερα σαν άνθρωπος. Μπορεί να έχω το “άλφα” ερέθισμα από κάπου, συγχρόνως όμως το ασυνείδητό μου πάει κάπου αλλού και μου ξυπνάει ένα αίσθημα οργής για το σύγχρονο κόσμο και την υποκριτική σκατοκοινωνία που ζούμε.

Χθες είχα μία συζήτηση με ένα άτομο που πρόσφατα μπήκε στη ζωή μου και ομολογώ ότι με έχει μαγέψει σε κάθε έκφανση, έκφραση, ιδεολογία και γοητεία που εκπέμπει ενώ μιλάμε.

Δε θυμάμαι πως αλλά η συζήτηση ήρθε γύρω από το φεμινιστικό κίνημα, το 1ο, το 2ο και αν υπάρχει και 3η επίσημη διακήρυξη, την Simone de Beauvoir και άλλα παρόμοια θέματα.

Χωρίς να είμαι κανένας ειδικός ή να έχω διαβάσει πολλά περί φεμινισμού, παρά μόνο να ζω σε αυτό τον κόσμο και να ενημερώνομαι από όπου μπορώ, εξοργίστηκα. Εξοργίστηκα γιατί ακόμα μία φορά κατάλαβα το μέγεθος της υποκρισίας που υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη.

Χάρηκα που η συνομιλητής μου είχε και αυτή το ανοιχτό μυαλό για να διακρίνει και να καταλάβει το θυμό που με κυρίευε. Δυστυχώς, εμείς οι “εκλεκτοί” του Δυτικού Κόσμου, συγκινούμαστε μόνο όταν κάτι γίνει στην οικογένειά μας, ή αν το δούμε live on TV.

Θλίβομαι που ο σύγχρονος τρόπος ζωής μας κάνει να έχουμε επιλεκτική μνήμη. Θλίβομαι που φοράμε παρωπίδες και καταπιανόμαστε με κάτι παρά μόνο όταν αυτό χτυπήσει την πόρτα της οικογένειάς μας. Θλίβομαι που η μέση γυναίκα σήμερα θεωρεί ως επανάσταση και ως φεμινιστικό κεκτημένο τη “mini” φούστα στα 50ς, το δικαίωμα στον ελεύθερο έρωτα, τα ίδια δικαιώματα στην εργασία και τη θέση της γυναίκας στην οικογένεια.

Θλίβομαι που κάτι πρέσβειρες καλής θέλησης, κάτι κυρίες που τρέχουν σε αγαθοεργίες και κάποιες άλλες σε κοσμικά parties “μάχονται” για τα δικαιώματα των γυναικών -και καλά- ενώ η κακοποίηση γυναικών στον 3ο κόσμο πάει σύννεφο.

Αλλά έτσι είναι. Το κόμπλεξ κάθε μικροαστής κυρίας “τίποτα” που με τα λεφτά του φαλακρού χοντρού ανδρούλη της εφοπλιστή, κρύβεται επιμελώς με οργανώσεις και συλλόγους τέτοιου τύπου, με κάνει να ξερνάω στα χνώτα τους, όλο μίσος και νικοτίνη ματώνοντας το λαιμό μου (που λέει και ο Γιώργος Τσίγκος).

Ακόμα περισσότερο όταν ξέρω ότι όταν αυτές θα πάνε στην πολυτελέστατη βίλα τους μετά και θα απλώσουν τα τροφαντά τους οπίσθια σε πορσελάνινες λεκάνες για να αφοδεύσουν τον αστακό που τους σέρβιραν στο χθεσινό κοσμικό gala και από την άλλη κάποιες γυναίκες θανατώνονται γιατί ερωτεύτηκαν και κουβαλάν στην κοιλιά τους ένα παιδί χωρίς να έχουν νυμφευθεί. Γυναίκες που βιάσθηκαν και όμως θανατώνονται επειδή κυοφορούν.

Γυναίκες που φοράν μία μπούργκα, φοράνε λουρί σκύλου στο λαιμό και περπατάνε 3 μέτρα πίσω από τον άνδρα τους. Το είδα με τα μάτια μου στα Τίρανα πριν 2μιση χρόνια. Γυναίκες που θάβονται ζωντανές γιατί είχαν όνειρα…

Αν αυτός είναι ο κόσμος σας, εγώ θα πάρω μια βαριοπούλα και θα σπάσω τις χέστρες σας μέχρι να μπουν τα κομμάτια τους μέσα βαθιά στους γεμάτους κυτταρίτιδα γοφούς και αχαμνά σας και το αίμα να τρέχει ποτάμι. Τόσο πολύ σας σιχαίνομαι…

Να μη με λένε Love & Poison όμως αν δε σας τα χώσω κάποια στιγμή στο μέλλον. Και εσείς και άλλοι πολλοί όμως του είδους σας. Τα λέμε ελπίζω σύντομα…

Where is my mind?

2007-04-16T23:27:00.000+03:00

When writing this post, Love & Poison was listening to The Pixies – Where is my mind?

Σας έχει συμβεί να βρίσκεστε σε μια γλυκιά κατάθλιψη; Σε μια ευτυχισμένη μελαγχολία; Σε μια “ανησυχητική ησυχία”;

Ή ακόμα καλύτερα όπως είχε πει ο Gary Oldman στο Leon: “…I like these calm little moments before the storm. It reminds me of Beethoven…”

Κάπως έτσι λοιπόν…Σκέφτομαι συγχρόνως 100 διαφορετικά πράγματα και δε θέλω τίποτα από όλα αυτά. Βρίσκω την ευτυχία και την γαλήνη στη μοναξιά μου.

Θέλω να βγω έξω και να δω κόσμο και από την άλλη δε θέλω να δω κανέναν από τους φίλους μου. Θέλω κάτι διαφορετικό. Κάτι πρωτόγνωρο.

Το μυαλό μου είναι αλλού και πουθενά συγχρόνως. Δεν ψάχνω για λύτρωση, γιατί η λύτρωση δεν πρόκειται να έρθει, ούτε αν την κυνηγήσω, ούτε αν την αφήσω στην τύχη της.

Ίσως πάλι η λύτρωση να είναι αρκετά μακριά από μένα και να πρέπει να το πάρω απόφαση. Ότι δε θα έρθει ποτέ…

Αλλά ίσως πάλι και όχι…Λέτε να είμαι ερωτευμένος; Oh well…

“Where is my mind?
Way out in the water
See it swimming?”

Στην “Γ”...

2007-04-14T15:06:00.000+03:00

When writing this post, Love & Poison was listening to Morrissey – Hold on to your friends

Ολόκληρη η ζωή του ανθρώπου είναι γεμάτη εντάσεις. Εναλλασσόμενα συναισθήματα. Καταστάσεις που άλλοτε έχουν αίσιο τέλος και άλλοτε καταλήγουν σε τραγωδίες της ζωής.

Όλα αυτά που αποτελούν σκηνές, πρόζα, μονόπρακτα και χορούς στο σανίδι της ζωής μας, δε θα ήταν τα ίδια αν δεν υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι για να τα ομορφαίνουν άλλοτε και να τα ασχημαίνουν ενίοτε με την παρουσία τους.

Μπαίνοντας πριν κάτι μήνες (μετά από αποχή πολλών ετών) στον διαδικτυακό κόσμο και σε διάφορες κοινότητες, δεν περίμενα ότι θα γνώριζα κάποια άτομα που άλλαξαν την οπτική μου για αυτή την κοινωνία και τους πρωταγωνιστές & κομπάρσους που την αποτελούν.

Αισθάνομαι πολύ τυχερός που σε γνώρισα “Γ”, γιατί καθημερινά μου δείχνεις τι θα πει ανιδιοτελής και πραγματική φιλία. Χωρίς όρους, χωρίς συμβιβασμούς, σεβασμός και εκτίμηση. Σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, γιατί πλέον στα 29 μου έχω βρει μία φίλη που δεν είχα ποτέ στη ζωή μου. Και ξέρω ότι θα την έχω για πάντα…

Όποια στιγμή της ημέρας κάτι να μου συμβεί, ξέρω ότι θα είσαι εκεί να με ακούσεις και να το συζητήσουμε. Ελπίζω και εγώ να το έκανα με τη σειρά μου όταν χρειάστηκε.

Συγκινηθήκαμε μαζί, κλάψαμε μαζί, γελάσαμε παρέα, περάσαμε πολλά αυτούς τους μήνες. Ειδικά εσύ με όλες τις ξαφνικές αλλαγές στη ζωή σου. Τα δύσκολα πέρασαν όμως…

Μέσα από την καρδιά μου, σου εύχομαι να βρεις την γαλήνη που σου αξίζει και την απόλυτη ευτυχία όπως εσύ την νομίζεις. Είμαι σίγουρος ότι ξέρεις τι ζητάς, απλά ήσουν και εσύ άτυχη ως προς την επιλογή των πρωταγωνιστών του έργου της ζωής σου.

Να σε χαίρονται όσοι σ’ αγαπούν (εκεί ανήκω και εγώ) και να είσαι πάντα καλά, εσύ και τα αγγελούδια σου.

Happy Birthday “Γ”

“…There are more than enough
To fight and oppose
Why waste good time
Fighting the people you like
Who will fall defending your name
Oh, don't feel so ashamed
To have friends…”

Lost in Trash Tv…

2007-04-10T23:20:00.000+03:00

When writing this post, Love & Poison was listening to Suede – Lost in Tv

Σας έχει τύχει ποτέ να κάνετε zapping στα κανάλια κάποιο βράδυ, παραμονή Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς ή ανήμερα μιας άλλης γιορτής ή αργίας;

Θλίψη…Σκέφτομαι όλους τους ανθρώπους που για κάποιο προσωπικό λόγο δεν έχουν τη δυνατότητα να βγουν έξω και είναι μπροστά στο χαζοκούτι βλέποντας τα ίδια και τα ίδια για να περάσει η ώρα.

Τα ίδια reality-shows με την εικονική τους πραγματικότητα για έναν αγγελικά πλασμένο κόσμο, οι αντιπαραθέσεις και τα ξεκατινιάσματα, οι ταινίες τρίτης διαλογής, τηλεπωλήσεις και φαντασία μηδέν. Λάθος πρότυπα και τα ίδια βαρετά πρόσωπα που όλοι καλά περνάνε μεταξύ τους, με άναρθρες κραυγές και ατελείωτα χειροκροτήματα.

Κάπως έτσι ένιωσα και εγώ σήμερα. Είναι τραγική η κατάσταση στην ελληνική τηλεόραση. Αναγκάστηκα να την κλείσω κακήν κακώς και να κάτσω να εκφράσω τα συναισθήματά μου στο blog μου.

Δεν πάει να πει πως δεν υπάρχει τπτ αξιόλογο σήμερα αλλά ειλικρινά αυτό που λείπει, όπως το βλέπω εγώ, είναι οι φρέσκιες ιδέες, νέοι άνθρωποι με όρεξη για δημιουργία και ένα εξυπνότερο και πιο επιλεκτικό κοινό. Πήξαμε στην φτηνατζούρα, την φιγούρα, τα ψώνια και τις φώκιες που βαράνε παλαμάκια…

Δυστυχώς όμως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να αλλάξει και να παίρνουμε αυτό που μας αξίζει.

Αλήθεια, ο όρος trash-tv βγήκε επιτηδευμένα και αφορά μόνο τα “μικρά κανάλια” και γραφικούς παρουσιαστές ή όλοι έχουν δικαίωμα και συμμετοχή στο τσίρκο; Oh well, I was just wondering…

“We wandered through our minds
With images and scenes
And with animated lives
Rehearsing for our dreams

Everybody wants it now
Everybody wants to be a face in the crowd

Baby it seems sometimes we're lost in TV
Trapped in a screen
Lost in a scene
Lost in TV (instant sunshine)
Baby…”